Memories that remain ...: Pomniki/Monumenty

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pomniki/Monumenty. Pokaż wszystkie posty

Muzeum to zostało założone 30 września 1943 r. Zostało otwarte dla zwiedzających 22 października 1944 roku w wyzwolonym Mińsku. Było to pierwsze muzeum świata tego tematu. Obecnie muzeum jest najważniejszą instytucją pamięci narodowej o wielkim czynie narodu białoruskiego i narodu radzieckiego w walce z nazizmem. Muzeum było również jednym z ośrodków badawczych o Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej.

Białoruskie Państwowe Muzeum Historii Wielkiej Wojny Ojczyźnianej było pierwszym na świecie muzeum opowiadającym o najkrwawszej wojnie XX wieku, a jedynej na Białorusi, która powstała w latach nazistowskiej okupacji.

Dziś jest to jedno z najważniejszych i największych muzeów wojennych na świecie, a także dobrze zaopatrzone muzea w Moskwie, Kijowie i Nowym Orleanie.

W tych strasznych latach Białoruś straciła co trzecią rezydencję. Ponad 3 miliony osób zmarło, w tym około 50 000 partyzantów i podziemnych bojowników. W całym kraju było 250 obozów zagłady, w tym słynne Trostenets, jedno z największych po Auschwitz, Majdanku i Treblince.

Belarusian state museum of the great patriotic war.

Wspaniały budynek o łącznej powierzchni 15 600m2 został wzniesiony w znaczącym miejscu stolicy Białorusi - na Placu Bohaterów obok miasta stela Mińsk - Hero City, oraz kompleksu muzealnego i parku Pobeda.

Obecne pomysły muzeum są imponujące nie tylko ze względu na skalę, ale także w kwestii symboliki, która odzwierciedla najważniejsze kamienie milowe w historii lat 1941-1945. Kompozycja reprezentuje cztery główne bloki, aby dopasować liczbę lat wojny i frontów armii, które wzięły udział w wyzwoleniu Białorusi.

Skarżysko-Kamienna jest 50-tysięcznym miastem położonym w północnej części województwa świętokrzyskiego na przecięciu głównych szlaków drogowych i kolejowych z Warszawy do Krakowa i z Łodzi do Rzeszowa.

Rozciąga się malowniczo w dolinie rzeki Kamiennej i dolinach jej dopływów oraz na okalających je wzniesieniach. Najwyższe ze wzgórz wznoszą się ponad 100 m nad dolinę co nadaje miastu nieco górskiego charakteru. Bardzo urozmaiconą rzeźbę terenu zawdzięczamy wyjątkowemu położeniu geograficznemu.

Na terenie miasta zbiegają się granice trzech regionów fizyczno-geograficznych: Garbu Gielniowskiego, Płaskowyżu Suchedniowskiego i Przedgórza Iłżeckiego. Dzięki temu w Skarżysku i okolicy wyznaczono kilkanaście atrakcyjnych szlaków dla turystyki pieszej i rowerowej. Szlaki prowadzą przez tereny zalesione o składzie drzewostanu nie spotykanym w żadnym innym miejscu w Polsce. Możemy tu rozpoznać około 20 z 40 gatunków drzew lasotwórczych, dla których naturalnym środowiskiem występowania jest obszar naszego kraju.

W Skarżysku-Kamiennej istnieje kilka ciekawych obiektów kultury materialnej. Warto zobaczyć Muzeum Orła Białego, którego największym atutem jest, drugi co do wielkości w Polsce, zbiór militariów, w części eksponowany plenerowo.

Pomnik Piotra I to rzeźba z brązu znajdująca się na cokole z granitu,w parku Pietrowskim w Woroneżu. Pomnik został osłonięty w dniu 30 sierpnia 1860 roku. Autorem pomnika był rzeźbiarz Evgrafovich Anton Schwartz i architekt - David Iwanowicz Grimm.

Podczas okupacji przez wojska niemieckie w okresie II wojny światowej rzeźba została przeniesiona i schowana do zakładu. Na podstawie specjalnej decyzji rządu RFSRR, została ponownie przywrócona na swoje miejsce 10 stycznia 1956. Jednym ze współautorów odrestaurowanego pomnika był rzeźbiarz Nikołaj Pawłowicz Gavrilov.

Pomnik ten jest uważany za najstarszy zabytek w mieście oraz przedstawia Piotra Wielkigo ze skierowaną do przodu jedną ręką, a w drugiej trzymającego kotwicę. Symbolizuje to jego ambicję, aby uczynić Rosję potęgą morską.

Pluviôse to pomnik wykonanyz brązu, znajdujący się w pobliżu plaży w Calais we Francji. Został wykonany na cześć 24 marynarzy i 3 funkcjonariuszy, którzy stracili życie w czasie strasznej katastrofy mającej miejsce 26 maja 1910.

Ten posąg z brązu, został oficjalnie "otwarty" 22 czerwca 1913 w obecności wiceadmirała Jaureguiberry i przedstawia anioła, zanurzającego rękę wewnątrz Pluviôse (łodzi podwodnej) wciąż wyłaniającego się nad falami, aby zebrać dusze marynarzy.

Pomnik Le Pluviôse w Calais, we Francji.

Posąg został wykonany przez firmę w Calais Viandiez Ojciec i Syn, przy bardzo konkretnych instrukcjach rzeźbiarza - Emile Oscar William. Na powierzchni podstawy widnieje napis: ". Dla żeglarzy Pluviôse, którszy zginęli za ojczyznę" Nazwiska wszystkich ofiar są również grawerowane,

Minneapolis Sculpture Garden to jeden z klejnotów koronnych systemu parku w mieście, łączący dwie z najbardziej cenionych w Minnesocie zasobów- zielonej przestrzeni parku i życia kulturalnego.

Claes Oldenburg jest najbardziej znany z pomysłowych , ponadgabarytowych interpretacji zwykłych przedmiotów. On i Coosje van Bruggen, jego żona i współpracownik , wspólnie stworzyli szereg rzeźb publicznych na dużą skalę. Łyżka pojawił się jako motyw w wielu rysunkach Oldenburg i planów na przestrzeni lat. W końcu pojawiła się w parku jako projekt na gigantyczna skale - Van Bruggen zdecydowała , że wiśnia bedzie idealnym elementem jako zabawne odniesieniu do formalnej geometrii Ogrodu , który przypominał jej o Wersalu i przesadzonej etykietami jadalni Ludwika XIV.

Konkurs na Projekt pomnika wygrał w 1948 Amerykański architekt Eero Saarinem. Nie dożył on jednak ukończenia budowy.

Łuk Wjazdowy w St.Louis to nić innego jak wysoka symboliczna brama z błyszczącej Stali nierdzewnej, która upamiętnia rolę St Louis jako "Wrota na Zachód " w pionierskich czasach.
Wznosi Się na 192 mw górę i ma kształt tęczy, co symbolizuje nadzieje na przyszłość i pojednanie między bogiem a ludzkością. Kształt tęczy wydaje się więc najbardziej odpowiedni dla pomnika tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci, którzy wyruszali z wielkimi nadziejami ze znanego sobie świata, aby zaludnić otwarte przestrzenie na zachodzie. Łuk wyraża ekscytację przedsięwzięciem i jest kolosalnym dokonaniem, jakim byl podbój Dzikiego Zachodu.

Wbrew powszechnemu przekonaniu ,duży głaz w kształcie żaby , który mieści się Waynesville Hill nie zawsze był w kształcie żaby. I w przeciwieństwie do innych popularnych wierzeń ,głaz, nie przekształcił się sam w magiczny sposób.

Prawdziwa historia głazu rzeczywiście zaczyna się od skromnego człowieka z tatuażem, długimi siwymi włosami , zamiłowanie do sztuki i miłości do miasta, którego nazywa swoim domem.

Phil Nelson z Waynesville był artystą . Przez ponad 33 lat , pracował jako sanitariusz w armii.
A w 1983 roku, zamieszkał w mieście Waynesville.

Nelson, który nazywał siebie "po prostu stary hippie ," lubował się w klimacie małomiasteczkowej Missouri, gdzie ludzie byli bardzo przyjaźni .

A w 1996 roku Nelson nie był już znany jedynie jako artysta tatuażu , ale także jako utalentowany rzeźbiarz, wówczas poproszono go o wyrzeźbienie czegoś z formacji skalnej Waynesville Hill.

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pieśń o żołnierzach z Westerplatte

Kiedy się wypełniły dni
i przyszło zginąć latem,
prosto do nieba czwórkami szli
żołnierze z Westarplatte.

(A lato było piękne tego roku).

I tak śpiewali: Ach, to nic,
że tak bolały rany,
bo jakże słodko teraz iść
na te niebiańskie polany.

(A na ziemi tego roku było tyle wrzosu na bukiety.)

W Gdańsku staliśmy tak jak mur,
gwiżdżąc na szwabską armatę,
teraz wznosimy się wśród chmur,
żołnierze z Westerplatte.

I śpiew słyszano taki: - By
słoneczny czas wyzyskać,
będziemy grzać się w ciepłe dni
na rajskich wrzosowiskach.

Lecz gdy wiatr zimny będzie dął
i smutek krążył światem,
w środek Warszawy spłyniemy w dół,
żołnierze z Westerplatte.

Od 95 lat w Nijmegen odbywa się największe na świecie wydarzenie typu "walking event". Wraz z towarzyszącymi mu festiwalami niezmiennie przyciąga ono ludzi z całego świata.

Marsz

Cały marsz trwa łącznie cztery dni. Rozpoczyna się w Nijmegen, zawsze w trzeci wtorek lipca. Uczestnicy są podzieleni na grupy, które przechodzą określone dystanse.
Dla uczestników cywilnych norma wynosi 30, 40 lub 50 km na dzień. Służby wojskowe mają do przemaszerowania 40 km codziennie, w mundurze i z plecakiem ważącym co najmniej 10 kg.

Każdego dnia uczestnicy przechodzą przez inne miasto – od nich biorą nazwy poszczególne dni marszu. Elst przypada na pierwszy dzień, Wijchen na drugi, Groesbeek na trzeci, a Cujik na czwarty. Marsz kończy się w Nijmegen. Piechurzy wchodzący do miasta przez Sint Annastraat są obsypywani kwiatami przez mieszkańców. Zwyczaj ten pochodzi z czasów walk gladiatorów, dlatego też ulica nazywana jest Via Gladiola.

Fontanna została zmontowana w 1633 r. w miejscu starej studni. Powstała z inicjatywy burmistrza Gdańska Bartłomieja Schachmanna. U stóp stojącego Neptuna trzymającego w ręku trójząb umieszczono dwie głowy konia morskiego. Posąg został odlany w 1615 r. wg modelu Piotra Husena i Johanna Rogge w Augsburgu. Czaszę, trzon i basen zaprojektował i wykonał w kamieniu Abraham van der Blocke. W 1634 r. fontannę otoczono kratą żelazną. Na zwieńczeniu jej bram umieszczono pozłacane orły, świadczące o związkach Gdańska z Koroną. W latach 1757-1761 Jan Karol Stender wykonał nowy basen i trzon, a mistrz kowalski Jakub Barren uzupełnił i odnowił zniszczoną kratę.

Po zniszczeniach II wojny światowej, w latach 1950-1954 fontannę poddano zabiegom, konserwatorskim mającym na celu przywrócenie historycznej formy i uruchomienie wodotrysku. Odrestaurowano studnię, wykuto ponownie zaginioną górną część cokołu, czaszę oraz trzon. Ponadto odnowiono odnaleziony po wojnie posąg Neptuna i ogrodzenie, a także przywrócono na zwieńczeniach bram pozłacane orły. W 1957 r. uroczyście uruchomiono wodotrysk.

Fontanna jest nieodłącznym elementem historycznego centrum miasta i jest świadectwem wysokiego poziomu artystycznego dawnego rzemiosła gdańskiego. Stojąca od 1633 r. przed Dworem Artusa jest symbolem Gdańska.

źródło inf - www.pomorskie.eu

Obóz Auschwitz stał się dla świata symbolem terroru, ludobójstwa i Szoah. Utworzony został przez Niemców w połowie 1940 r. na przedmieściach Oświęcimia, włączonego przez nazistów do Trzeciej Rzeszy.

Bezpośrednim powodem utworzenia obozu była powiększająca się liczba aresztowanych masowo Polaków i przepełnienie istniejących więzień. Początkowo miał to być kolejny z obozów koncentracyjnych, tworzonych przez nazistów już od początku lat trzydziestych. Funkcję tę Auschwitz spełniał przez cały okres swego istnienia, także gdy - od 1942 r. - stał się równocześnie jednym z ośrodków „Endlösung der Judenfrage” (ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej) - nazistowskiego planu wymordowania Żydów zamieszkujących okupowane przez III Rzeszę tereny.

Kolumna Aleksandrowa to monument stanowiący centralny punkt Placu Pałacowego w Petersburgu. Została wzniesiona w latach 1829-1834 z inicjatywy imperatora Mikołaja I dla uczczenia zwycięstwa jego brata, cesarza Aleksandra I i wojsk rosyjskich nad Wielką Armią Napoleona Bonaparte w roku 1812. Autorem projektu i osobą odpowiedzialną za budowę monumentu był francuski architekt Auguste de Montferrand.

Kolumna jest największą tego typu budowlą na świecie. Mierzy 47,5 m wysokości, a jej masa całkowita wynosi ponad 600 ton. Na szczycie znajduje się posąg anioła trzymający w jednym ręku 6-metrowy krzyż, którym przygniata węża, podczas gdy drugą rękę unosi w geście zwycięstwa, symbolizując tym samym zwycięstwo dobra nad złem. Autorem tej rzeźby jest Borys Orłowskij. Godnym podkreślenia jest fakt, iż kolumna stanowi wykonany z czerwonego granitu monolit, a jej trzon nie jest przytwierdzony do piedestału, utrzymując równowagę dzięki solidnemu osadzeniu i imponującej wadze.

Corregidor to mała wyspa u wejścia do Zatoki Manilskiej na Filipinach.

W czasie II wojny światowej wyspa była miejscem intensywnych walk. 6 maja 1942 roku, po kilkumiesięcznym oblężeniu, załoga poddała się Japończykom, tym samym kończąc zorganizowany opór Amerykanów na Filipinach. Do niewoli dostało się około 11 tys. żołnierzy i cywilów. 16 stycznia 1945 roku Amerykanie przeprowadzili desant z morza i powietrza w celu odbicia wyspy.

Bitwa trwała do 26 stycznia, kiedy to zostały zlikwidowane ostatnie japońskie punkty oporu.

Zapraszam do informacji o bitwach
Bitwa o Corregidor 1942

Bitwa o Corregidor 1945

Wikipedia

corregidor podczas drugiej wojny światowej

Bastogne jest ściśle związane z dziejami II wojny światowej. Tutaj zimą 1944 r. wojska amerykańskie odparły ostatnią ofensywę wojsk hitlerowskich. Epizod ten przeszedł do historii jako „Bitwa o Ardeny". Tym wydarzeniom poświęcony jest muzeum pod nazwą Bastogne Historical Center. W obiekcie prezentowane są zbiory pojazdów, mundurów, broni i przedmiotów osobistych żołnierzy, realistyczne dioramy. Uzupełnieniem ekspozycji jest wyjątkowo ciekawy film dokumentalny na temat przebiegu bitwy oraz butik z atrakcyjnymi upominkami. Pomnik-Memoriał Le Mardasson jest symbolem upamiętniającym bohaterstwo licznych żołnierzy amerykańskich, którzy polegli za wolność Europy w grudniu 1944 r.

Mardasson Memorial to pomnik ku chwale obrońców Bastogne, w kształcie amerykańskiej gwiazdy . Usytuowany jest na wzgórzu około 2 km od centrum Bastogne, w jego skład wchodzi krypta podziemna, która służy jako kaplica do nabożeństw. Sama budowla jest zarazem swoistą historią walk z 1944 roku: na filarach pomnika widnieją nazwy wszystkich oddziałów biorących udział w walkach, na ramionach nazwy stanów amerykańskich, natomiast na dachu budowli, po którym można chodzić i podziwiać panoramę, usytuowane są metalowe tablice, które ukazują sytuację z 1944 roku. Obok można obejrzeć pomnik ku czci amerykańskich żołnierzy , niszczyciel czołgów M10 oraz wieżę Stuarta . Dopełnieniem całości jest muzeum „Bastogne Historical Center”

Bardzo długo zwlekałam z pokazaniem tej małej, lecz jakze cennej kolekcji , światu.

Od roku skryte zostały w małym żółtym pudełeczku.

Po raz pierwszy poczułam tak wielkie przywiązanie do tych pocztówek do takiego stopnia, że aż chciałam zachować je tylko dla siebie i cieszyć sie swoim skarbem w totalnym odosobnieniu.

Nie wiem, skąd te uczucia...ale przyszedł czas aby pochwalić się Wam tym cennym dla mnie nabytkiem...

Kambodża...

Ten niezwykle ciekawy kraj jest jednym z najbardziej doświadczonych przez historię. Burzliwe czasy wojen domowych, najazdów i eksperymentów społecznych zniszczyły w dużej mierze jego historię i gospodarkę.

Państwo to leży w południowo - wschodniej części Azji i jest to również jeden z najbiedniejszych krajów tego kontynentu. Położone jest na półwyspie, w dorzeczu rzeki Mekong nad samą zatoką Syjamską.

Kraków jest miastem z bardzo długą i bogatą historią. Od bardzo wielu lat należy do najbardziej obleganych turystycznie miast w Polsce. Co roku jego walory architektoniczne podziwia kilka milionów turystów. W Krakowie można podziwiać wiele zabytków od Starego Miasta po zamek królewski na Wawelu. Obecnie Kraków już nie jest stolicą państwa polskiego jak to było kiedyś, obecnie zaś jest stolicą administracyjną Małopolski. Dokładnie do roku 1596 roku miasto było stolicą Polski i siedzibą rodziny królewskiej. W Krakowie również znajduje się najstarszy uniwersytety w Polsce, Uniwersytet Jagielloński. Budowa miasta według przekazów historycznych rozpoczęła się na wzgórzu Wawelskim, gdzie powstała pierwsza ludzka osada na tym terenie. Kraków przez wiele lat był uważany za najważniejsze miasto w naszym kraju, dopiero wiek szesnasty i siedemnasty pokazał że w wyścigu o stolicę wygrywa Warszawa. Obecnie bardzo polecany jest Kraków na wizyty turystyczne, gdyż to właśnie tutaj znajduje się ogromna ilość historii o naszym kraju.

Warszawa ma trzy pomniki syrenki, bądącej symbolem miasta. Jeden stoi od 1939 roku nad Wisłą, modelką dlań była Krystyna Krahelska - harcerka i sanitariuszka w powstaniu warszawskim, autorka piosenki „Hej chłopcy, bagnet na broń”. Drugi pomnik, który powstał w 1855 roku, z początkiem wieku XXI wrócił na swoje miejsce na Rynek Starego Miasta.
Syrenka jest uzbrojona w tarczę i miecz, ponieważ jak głosi legenda, oswobodzona przez młodego syna rybaka z niewoli u bogatego kupca, z wdzięczności obiecała czuwać nad bezpieczeństwiem miasta.
Trzecia, najmłodsza, syrenka stoi na Pradze Południe, i jest dość nietypowa: zamiast miecza ma w rękach kwiaty.

Pomnik Syrenki na Powiślu znajduje się nad Wisłą zaraz obok Mostu Świętokrzyskiego. Autorką rzeźby jest Ludwika Nitschowa. Jest to ostatni pomnik w Warszawie wzniesiony przed II wojną światową. Wykonany z brązu pomnik mierzy wraz z cokołem 4,5 metra. Syrena stoi na postumencie z piaskowca otoczonym fontannami. Jest ustawiona równolegle do nurtu rzeki. Jej prawa ręka z mieczem jest uniesiona, zaś lewa trzyma przy piersi wypukłą tarczę. Na tarczy widnieje orzeł w koronie i napis "Warszawa".

Kolejne pocztówki przedstawiają obraz Warszawy :

1. Widok ulicy Piwnej z Placu Zamkowego, w głębi dzwonnica kościoła św. Marcina.

2. Pałać Namiestnikowski.

Wielka Rewolucja Październikowa i przemiany , które po niej nastąpiły zaangażowały wszystkie ugrupowania rosyjskich artystów awangardowych. Zadeklarowali oni swoje współuczestnictwo w kreowaniu i utrwalaniu nowej rzeczywistości. Artysta, podobnie jak chłop i robotnik miał być budowniczym nowego ustroju.plakat polityczny Awangardowa sztuka miała odzwierciedlać radykalne przemiany społeczno- polityczne , wpływać na zmianę i rozwój upodobań estetycznych społeczeństwa. Natomiast zwolennicy tradycyjnej działalności artystycznej negowali sztukę awangardową jako niezrozumiałą i nieprzyswajalną dla mas. Będąc zbyt eksperymentalną , nie mogła ona dotrzeć do świadomości przeciętnego odbiorcy. Postulowano powrót do realizmu, do przedstawiania zagadnień związanych z budową nowego ustroju w sposób realistyczny i bardzo dosłowny. Tak miała wyglądać socjalistyczna treść. Pojęcie narodowej formy miało z kolei oznaczać zindywidualizowanie sposobu przekazu treści socjalistycznych w odniesieniu do poszczególnych narodów, znalezieniu charakterystycznego dla tradycji danego kraju stylu, w celu wykorzystania go jako nośnika nowych idei. Od 1934 roku socrealizm stał się oficjalnym i jedynym prawidłowym kierunkiem w sztuce ZSRR.

Doktryna "realizmu socjalistycznego" w Polsce, podobnie jak innych krajach tzw. Demokracji Ludowej obowiązywała w latach 1949-56. Objęła wszystkie dziedziny sztuki, ale najbardziej spektakularne dokonania miały miejsce w architekturze. Wytyczne nowego kierunku precyzuje rezolucja Krajowej Partyjnej Narady Architektów z 1949 roku. Architektura była bardzo ważnym orężem w ręku animatorów nowego porządku społecznego. Miała przekazywać treści socjalistyczne, idee kształtujące świadomość i światopogląd obywateli. W tym dziele kluczowa rola przypadała architektowi, który "jest nie tylko inżynierem gmachów i ulic, lecz inżynierem dusz ludzkich". Wygląd zewnętrzny budowli miał większe znaczenie, niż tylko estetyczne, miał wyrażać idee społeczne, wzbudzać poczucie " siły i trwałości państwa ludowego, jego masowego kolektywnego charakteru, jego demokratyzmu i humanizmu, ideę prawdziwej wolności i wszechstronnych możliwości, który daje ono człowiekowi"

Za najbardziej charakterystyczny dla polskiej architektury styl uznano renesans i on właśnie miał się stać jej narodową formą. W toku wcielania w życie założeń socrealizmu nastąpiły jednak dewiacje w kierunku wzorowania się na architekturze radzieckiej co zaowocowało wzajemnym podobieństwem większości realizacji i przyjęciem przez nie formy klasycystycznej.

Począwszy od roku 1953 pojawiały się coraz częściej głosy krytyczne, a całkowite zerwanie z doktryną nastąpiło w 1956 roku.

Barbakan w Warszawie – barbakan wzniesiony około 1548 w pasie warszawskich murów obronnych na przejściu ze Starego do Nowego Miasta. Projektantem budowli był architekt Jan Baptysta Wenecjanin. Wraz z pobliską Bramą Łazienną i Basztą Prochową tworzył tzw. Bramę Zakroczymską.
Już w chwili jego wybudowania barbakan był anachroniczny i nie spełniał ważniejszych funkcji obronnych, głównie wskutek rozwoju artylerii. Tylko raz w swej historii uczestniczył w obronie Warszawy – podczas potopu szwedzkiego, kiedy to wojska króla Jana Kazimierza odbijały go 30 czerwca 1656 z rąk szwedzkich.
W XVIII w. barbakan częściowo rozebrano, a w XIX w. jego pozostałości włączono w obręb nowo wybudowanych w jego miejscu kamienic. W latach 1937-1938, pod kierownictwem Jana Zachwatowicza zrekonstruowano fragment murów oraz zachodnią część mostu Barbakanu dzięki wyburzeniu stojącego w tym miejscu domu.
Podczas oblężenia Warszawy w 1939 r. oraz powstania warszawskiego cała zabudowa Starówki uległa zniszczeniu. Po wojnie, z braku środków, Biuro Odbudowy Stolicy postanowiło nie odbudowywać kamienic okalających dawne mury miejskie. W zamian postanowiono odsłonić ich pozostałości i odbudować barbakan. Rekonstrukcji dokonano w latach 1952-1954 pod kierownictwem Wacława Podlewskiego na podstawie XVII-wiecznych rycin. W pracach posłużono się m.in. gotycką cegłą z rozebranych kamienic w Nysie i Wrocławiu.

Rzeźba na warszawskim Rynku Starego Miasta została wykonana przez Konstantego Hegla.
Pierwotnie (1855-1928) i obecnie (od 2000) stoi na Rynku. W czasie pomiędzy tymi datami była przenoszona w różne miejsca Warszawy. W 2008 roku oryginalna rzeźba wykonana z brązowionego cynku została zabrana z rynku w celu wykonania prac konserwatorskich. Rzeźba była w bardzo złym stanie technicznym na skutek urazów mechanicznych i licznych aktów wandalizmu. 1 maja 2008 o 6 rano na cokół na rynku wróciła oryginalna rzeźba, jednak 12 maja oryginał przeniesiono do Muzeum Historycznego m. st. Warszawy, jego miejsce zastąpiła kopia.Kopia została wykonana w zakładzie odlewniczym Jacka Guzery w Dąbrowie pod Kielcami

Grób Nieznanego Żołnierza – grób-pomnik położony na placu marszałka Józefa Piłsudskiego. Ideą warszawskiego Grobu Nieznanego Żołnierza jest oddanie hołdu wszystkim, którzy poświęcili życie za ojczyznę. Grób zaliczany jest do narodowych imponderabiliów, symbolizujących największe poświęcenie

Pomysł oddania hołdu poległym w walkach nieznanym żołnierzom narodził się bezpośrednio po I wojnie światowej we Francji. Pierwszy na świecie Grób Nieznanego Żołnierza powstał w Paryżu w 1920 roku. Upamiętnia on 1,5 mln żołnierzy poległych w latach 1914-1918. Równolegle z Francją utworzenie miejsca hołdu bezimiennym żołnierzom miało miejsce w Wielkiej Brytanii.

W Polsce pierwsze inicjatywy mające na celu stworzenie miejsca upamiętniającego poległych miały miejsce w 1921. Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie powstał jednak ostatecznie w 1925 pod kolumnadą Pałacu Saskiego. 2 listopada tego roku do grobu złożono zwłoki bezimiennego żołnierza, sprowadzone podczas specjalnej ceremonii ze Lwowa.

Pod koniec II wojny światowej grób uległ poważnemu uszkodzeniu w wyniku wysadzenia w powietrze, wkrótce został odbudowany i ponownie odsłonięty w 1946 roku. Obecnie stanowi trójarkadowy fragment ocalałej kolumnady Pałacu Saskiego. W latach 1990-1991 wystrój grobu częściowo zmieniono. Wiosną i latem 2010 roku przeprowadzony został remont grobu, którego koszt wyniósł około 450 tysięcy złotych. Podczas prac wykonano także system iluminujący grób składający się z 68 lamp LED oraz 12 tradycyjnych reflektorów.

Przed Grobem Nieznanego Żołnierza całorocznie, przez 24 godziny na dobę, pełni wartę honorową dwuosobowy posterunek żołnierzy z Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego. W każdą niedzielę o godz. 12.00 przed Grobem odbywa się ceremonia uroczystej zmiana warty.