Zapewne każdy zastanawiał się kiedyś na czym polega kobiecość? Dlaczego mówimy, że niektóre kobiety są mniej a niektóre bardziej kobiece? Na czym polega sekret kobiecości i co się na niego składa? Jeśli chcesz z nami zagłębić się w ten temat – zapraszamy do wspólnych rozważań.
Istnieje kilka cech, które są wykładnikiem kobiecości. To cechy, które różnią kobiety od mężczyzn a tym samym wskazują na ich szczególną misję jaką jest powołanie do macierzyństwa. Nie chodzi tutaj tylko o opiekę nad potomstwem, ale o cechy które sprawiają, że drugi człowiek w konfrontacji z kobiecością czuje się zauważony, doceniony, nie anonimowy i bezpieczny. Co zatem sprawia, że mężczyzna patrzy z podziwem na kobietę, którą dopiero poznał, zauważa ją spośród wielu na ulicy albo cieszy się na myśl, że spotka ją tam, dokąd się wybiera? Co sprawia, że kobieta patrzy na inną kobietę z zazdrością lub z podziwem, chcąc mieć takie same walory, które sprawiają, że ta jest w centrum zainteresowania innych osób? Oto niektóre, bo zapewne nie wszystkie, znaczące cechy kobiecości:

Przyciągający wygląd zewnętrzny

Kobiecość nie jest przypisana tylko pięknym paniom. Oczywiście łatwiej jest być kobiecą, jeśli natura nie poskąpiła komuś walorów wizualnych, ale nie jest to warunkiem koniecznym. Czasami wystarczy kilka zabiegów kosmetycznych, wizyta u fryzjera, odpowiednio dobrany strój czy uśmiech na twarzy, żeby ściągnąć na siebie uwagę. Nie na darmo mówi się, że zadbana i ładnie wyglądająca osoba wzbudza w innych szacunek.

Wrażliwość

Wrażliwość przypisana kobiecie nie polega na mdleniu na widok krwi czy panice na widok pająka, chociaż takie reakcje częściej spotyka się u kobiet. Wrażliwość to umiejętność rozumienia innych, otwartość na cudze problemy, chęć niesienia pomocy a także posiadanie wewnętrznej wrażliwości, która sprawia że szum wiatru jest melodią, zachód słońca pejzażem a zwykły motyl pięknem stworzonym przez naturę.

Troskliwość

Troska o innych wypływa pośrednio z macierzyństwa. U niektórych kobiet macierzyństwo dotyczy tylko dzieci, u innych przelewa się na innych ludzi. Każdy potrzebuje miłości, uczucia czy chociaż zainteresowania ze strony drugiego człowieka. Mężczyzna wychodząc spod skrzydeł matki intuicyjnie pragnie opieki i troski, która będzie przedłużeniem macierzyństwa. Nie należy jednak mylić takiej potrzeby z niedojrzałą potrzebą dalszej opieki, która przejawia się brakiem samodzielności, wynikającej z nadopiekuńczości matki.

Subtelność i tajemniczość

Kobieta nieodsłaniająca swej natury do końca jest bardzo pociągająca. Zostawiając w każdej sferze swej duszy odrobinę tajemnicy, której trzeba się domyślać i ją zgłębiać przyciąga jak magnez. Tak jak nieodkrywanie do końca całej nagości ciała jest tajemnicą, tak i pozostawienie małej cząstki siebie samej do odgadnięcia daje znamienite efekty przyciągania. Pamiętajmy, że mężczyźni to zdobywcy i pragną odgadywać co jeszcze nieodgadnione i odkrywać co nieodkryte.

Uśmiech i optymizm

Któż z nas nie lgnie do ludzi otwartych, z optymizmem patrzących na świat, uśmiechniętych, kiedy wokół coraz szybciej i trudniej się żyje? Cecha ta nie jest charakterystyczna tylko dla kobiet. Wielu mężczyzn też ją posiada i za jej sprawą zdobywają kobiety. Optymizm życiowy bardzo wspomaga kobiecość – można rzec, że jest jej dopełnieniem. Człowiek uśmiechnięty i otwarty tzw. „dusza towarzystwa” przyciąga do siebie innych, chcących naładować się pozytywną energią. Blisko takich ludzi życie okazuje się ciekawsze i łatwiejsze

… a co dopiero, gdy takim człowiekiem dla mężczyzny jest kobieta, z którą perspektywa dalszego życia i bycia razem staje się sensem istnienia?

Znana też jako Tamara de Lempicka, właściwie Maria Górska, polska malarka epoki art déco. Córka warszawskiego prawnika Borysa Gurwik-Górskiego i Malwiny z domu Dekler. Do 14 roku życia mieszkała w Warszawie. W 1912, po rozwodzie rodziców, została wysłana przez babkę do szkoły w Lozannie w Szwajcarii. Dwa lata później w Petersburgu poślubiła prawnika Tadeusza Łempickiego, który był synem bratanicy Cypriana Kamila Norwida. W 1916 roku Tamara urodziła córkę Marię Krystynę (Kizette). Podczas rewolucji październikowej, jej mąż został aresztowany przez bolszewików. Żeby uwolnić męża Tamara musiała spędzić noc ze szwedzkim konsulem. Małżonkowie spotkali się ponownie w Kopenhadze.

Małżeństwo ze względu na sytuację polityczną w Rosji przeniosło się w 1918 roku do Paryża, jednak Tadeusz Łempicki nie mógł się otrząsnąć ze wspomnień z pobytu w więzieniu i nie był w stanie początkowo utrzymać rodziny na dawnym poziomie. Tamara rozpoczęła studia malarskie w Académie de la Grande Chaumiere i w Académie Ranson u znanych portrecistów. Tam rozwijała swój styl, zawierając weń chłodny modernizm art  déco. Wkrótce stała się sławna jako portrecistka Tamara de Lempicka. W tym czasie słynna była ze swoich romansów. Wobec tego Tadeusz Łempicki w 1937 roku powrócił do Warszawy i przeprowadził rozwód mimo błagań Tamary, która trzykrotnie przyjeżdżała do Polski by powstrzymac męża.

Na początku II wojny światowej przeniosła się do Beverly Hills w Kalifornii z drugim mężem, austriackim baronem Raoulem Kuffnerem. W 1943 przeprowadzili się do Nowego Jorku, gdzie malarka kontynuowała twórczość artystystyczną w swoim charakterystycznym stylu.

Po śmierci barona Kuffnera w 1962 przeniosła się do Houston w Teksasie i zaczęła tworzyć nową techniką, stosując szpachlę malarską zamiast pędzla. Jej nowe dzieła nie zostały dobrze przyjęte, toteż Tamara przyrzekła iż nigdy więcej nie wystawi swoich prac.

W 1978 przeniosła się do Cuevernaca w Meksyku. Zmarła tam podczas snu 19 marca 1980. Na własne życzenie jej ciało zostało skremowane, a prochy rozrzucone z helikoptera nad wulkanem Popocatepetl.

W Polsce znajduje się jej kilkanaście obrazów jednak nie są prezentowane publiczności.

A szkoda, jako ,że mi osobiscie , bardzo przypadły do gustu.

Ktoś kiedyś powiedział - Szczęście ludzkie to fala, raz się zbliża, raz oddala. I coś w tym chyba definitywnie jest, takie koło fortuny, które nieustannie się kręci w okół naszego życia. Z nadzieją czekam na przypływ, aż poprawi mi się zdrowie i wróci energia do życia. Mogłaby mnie już ta euforia szczęścia trafić, bo nie mam ostatnio ochoty wychodzić z łóżka... 

Nie wiele Wam powiem o samej Hakubie, bo nie wiele wiem i nie wiele informacji na jej temat mogę uzyskać. Jedno z wielu miast Japonii, znane głownie jako ośrodek Olimpijski ze względu na skocznie. W 1998 roku odbywały się tam Zimowe Igrzyska Olimpijskie. Taki widok jak poniżej na Shinshu ma nadawca tej pocztówki z swojego okna. Czy wypada zatem zazdrościć? Owszem wypada! Ja niestety muszę zadowolić się widokiem na sąsiedzkie domy i czasem jako atrakcję ujrzę nagą sąsiadkę, która lubi w takiej to krasie stawać w oknie, jednakże uwierzcie mi, mało zadowalający widok nawet dla mężczyzny. Zdecydowanie zatem wole te poniższe widoki prezentowane na tych dwóch widokówkach. 

Ta pocztówka jest od znanej większości AniT. Właśnie tak wyobrażam sobie Japonie swoich marzeń - kraj kwitnacej wiśni. To musi być dopiero widok.

Tym razem pocztówka z kraju , który kiedys chciałabym zobaczyc. Bardzo ładny czarno-biały widok na jedno z miast Japonii z roku 1856. Mi naprawde bardzo sie podoba. Otrzymałam tą pocztówkę z prywatnej wymiany z Yu Hanem w zamian za pocztówke z samolotem z znakiem firmowym liń lotniczych - Airlingus.