Ten piękny zbiór kolekcjonerski, pocztówek z historycznymi mundurami, otrzymałam w prezencie. 

Radość nie do opisania! Nie dość, że to pocztówki, to również dotyczące historii, czyli łączą ze sobą moje dwie pasje i pokrywają zainteresowania. 

Dzięki opisom i specjalnej liście, bez problemu mogę ocenić z jakiego roku, państwa i jakiego stopnia jest postać na zdjęciu z pocztówki. Cała kolekcja trafiła już do specjalnie zakupionego w tym celu albumu. Na blogu bede Wam od czasu do czas przedstawiać poszczególne postacie z kolekcji.  

Hoberman jest międzynarodowym wielokrotnie nagradzanym wydawcą fotograficznym prezentującym głównie prace z obrazem Afryki. Firma należy do ojca i syna - Geralda i Marca Hobermanów. Założona została w 1999 roku.
Hoberman jest również producentem luksusowych jakości drukowanych produktów oraz pocztówek, plakatów, zakładek, czasopism itp., opisywany w wielu wiodących ośrodkach turystycznych na całym świecie, w tym także w Warszawie, Łódzi, Namibii, Londynie i Nowym Jorku.

Hoberman produkuje szeroką gamę pocztówek i innych produktów drukowanych w celach turystycznych i są liderami na rynku na różnych rynkach międzynarodowych, w tym: Cape Town, Namibii, Republiki Południowej Afryki Szlaku Wina, Johannesburg, KwaZulu Natal, Londynie i Anglii.

Piotr I Wielki przeszedł do historii jako władca, który dokonał zasadniczych reform wewnętrznych w Rosji. Jako zwolennik zachodnioeuropejskich wzorców organizacji państwa, dążył do jego unowocześnienia poprzez zmiany w administracji, szkolnictwie, armii, gospodarce. 

Żywo interesował się sprawami gospodarczymi, dbał o rozwój manufaktur i handlu, w obrotach z zagranicą stosował politykę protekcyjną. Zorganizował sieć szkół świeckich na poziomie elementarnym. Utworzył Akademię Nauk. Zreformował dotychczasowy alfabet – cyrylicę, tworząc w ten sposób nowe pismo – grażdankę. Podporządkował też państwu cerkiew prawosławną, przez co Rosja przejęła kulturową tradycję Bizancjum. W roku 1721, w miejsce wakującego od 1700 roku patriarchatu moskiewskiego, wprowadził podporządkowany państwu Świątobliwy Synod Rządzący. 

Wprowadził kalendarz juliański w miejsce stosowanego dotychczas w Rosji kalendarza bizantyńskiego, liczonego „od stworzenia świata”. Kalendarz juliański stosowany był wtedy tylko w krajach protestanckich – świat katolicki przeszedł na kalendarz gregoriański już 100 lat wcześniej.

Piotr Wielki wprowadził w kulturze rosyjskiej znaczące zmiany, czerpiące inspirację z kultury zachodniej. Upowszechniał w Rosji stroje zachodnie, mimo oporu społecznego propagował obyczaje i maniery europejskie. Zreformował alfabet, wprowadzając grażdankę w miejsce alfabetu cerkiewnosłowiańskiego, zmienił rachubę czasu (rok zaczynał się w styczniu, nie zaś razem z rokiem liturgicznym Cerkwi). Pragnąc zapewnić urzędnikom państwowym minimum wykształcenia, Piotr I opowiadał się za tworzeniem wyższych szkół kształcących ekspertów w różnych dyscyplinach wiedzy.

James Montgomery Flagg urodził się w Nowym Jorku w 1877 roku. Jako dziecko zaczął rysować i sprzedał swój pierwszy rysunek w wieku 12 lat. Kiedy miał dwadzieścia lat, spędził lata pracy w Londynie, zanim przeniósł się do Francji. Flagg był jednym z czołowych amerykańskich ilustratorów. W czasie pierwszej wojny światowej James zaprojektował 46 plakatów dla rządu. Jego najbardziej znanym dziełem jest Wuj Sam, plakat z napisem "I Want You for US Army". Dostosowana wersja tego plakatu był również używana w czasie II wojny światowej. James Montgomery Flagg zmarł w 1960 roku.

Gustave Caillebotte był malarzem francuskim XIX wieku, bardzo utalnetowanym i niedocenianym. 

Pomimo tego nie zaprzestał swoich działań w kierunku rozwijania życiowej pasji. Często malował robotników przy pracy albo sceny z życia paryskiej ulicy.

Nie miał kłopotów finansowych, w czym pomogł mu odziedziczony spadek po ojcu, jak to było w przypadku wielu innych artystów. Mało tego, czesto pomagał innym malarzom wykupując ich obrazy.  

Z zawodu był prawnikim (pochodził z prawniczej rodziny) z czego jednak zrezygnował i całkowicie poświecił się malarstwu.  

Jego życiorys znacznie różnił się od jego znanych kolegów Renoir czy Van Gogh, którzy żyli w skrajnym ubóstwie. 

Sam Gustave został doceniony dopiero po jego śmierci  w 1894 roku. Kilka lat wcześniej calkowiecie wycofał się z malarstwa. W swoim testamencie przekazał własną kolekcję 67 dzieł impresjonistów Państwu Francuskiemu, pod warunkiem że będą one wystawiane razem w Luwrze. Dzisiaj stanowią one część kolekcji paryskiego Musée d'Orsay.

Pulaski to miasto w hrabstwie Giles w stanie Tennessee, w Stanach Zjednoczonych. Miasto, według spisu ludności z roku 2000, liczyło 7871 mieszkańców. Jest siedzibą władz hrabstwa. Pulaski jest znane jako miejsce narodzin Ku Klux Klanu, aczkolwiek miasto potępiło tę rasistowską organizację. Zostało nazwane na cześć Kazimierza Pułaskiego, bohatera wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych.

Leonardo da Vinci (urodzony 15 kwietnia 1452 w Toskanii, zmarł 2 maja 1519 w Amboise we Francji) - wszechstronnie uzdolniony Włoch: malarz, rzeźbiarz, architekt, konstruktor maszyn, filozof. Uważany wręcz za modelowy przykład tzw. człowieka renesansu.

Leonardo da Vinci był nieślubnym dzieckiem. Jego ojcem był Ser Piero da Vinci, a matką wiejska dziewczyna Caterina. Wychowywał się przy swoim ojcu we Florencji. Od wczesnych lat dziecięcych ujawnił się jego talent artystyczny, dlatego został oddany na naukę do malarza, rzeźbiarza i złotnika Andrea del Verrocchio.

W wieku 20 lat Leonardo stworzył swoje pierwsze obrazy: Chrzest Chrystusa (1473-1475) namalował go razem ze swoim nauczycielem, Verrocchio, Zwiastowanie, Pokłon Trzech Króli, Św. Hieronim (dwa ostatnie nie ukończone). Potem uzyskał status niezależnego artysty-malarza. Leonardo stał się znany i książęta włoscy zaczęli zabiegać o to by dla nich malował. W okresie rozkwitu olejnego malarstwa realistycznego stał się jego najwybitniejszym przedstawicielem. Pierwszą z datowanych prac był rysunek toskańskiego pejzażu z 1473 roku, a najwybitniejszą z tego okresu była zamówiona, choć ostatecznie nie ukończona Adoracja magów (1481). Z tego okresu pochodzi duża ilość rysunków technicznych przedstawiających najróżniejsze mechanizmy, najczęściej wojenne. Swoimi projektami technicznymi, które (jak się okazało) można realizować, znacznie wyprzedził swą epokę. Niektóre z zaprojektowanych przez niego maszyn działają, a na wymyślonym (i narysowanym) przezeń spadochronie wykonano udany (i bezpiecznie zakończony) skok z balonu.

Historia życia Kleopatry Wielkiej znana jest każdemu. Kobieta - inspiracja. Natchnienie malarzy, poetów, powieściopisarzy, artystów, filmowców...itd.   Nawet jej przeciwnicy przyznawali, że była niepospolicie piękna, wykształcona, inteligentna i... miała dobre serce. To, że koronę Egiptu zdobyła, trując, dusząc i zdradzając nie tylko swoich wrogów, ale i najbliższą rodzinę, w tamtych czasach było czymś absolutnie oczywistym...

"Królowa boi się własnych pragnień, bo nie wie, jak je spełnić i boi się, że ktoś to potrafi... A jeśli będzie spełniona - wtedy ogarnie ją strach, że straciłla wolność i władzę i że będzie niewolnicą własnej namiętności... Boisz się tego, pawda? Toczysz walkę pomiędzy Twą dziką, bezwstydną, wilgotnąą, pięknąą i niepohamowaną namiętniością a jakimś ciemnym superego... Nie boję się czasu- on działa na moją korzyść - jestem coaz silniejszy...
Każdy ma takie komplementy, na jakie zasługuje...
Dziwiszsię? Kleopatra miała wszystko, co intryguje mężczyzn - urodę, drapieżny erotyzm i łagodny romantyzm. Uskrzydlała i niszczyła jednocześnie. Była tak inna, że nie mieściła się w swoim świecie... I jak tu nie oszaleć..."

Bolesław Krzywousty urodził się dnia 20 sierpnia 1086 roku. Jego ojcem był Władysław Herman, a matką Judyta - czeska księżniczka. Realną władzę przejął w roku 1102. Wtedy to zmarł jego ojciec i ówczesny władca kraju. Bolesław panował nad Małopolską i Śląskiem. Pozostałą część królestwa odziedziczył jego starszy brat Zbigniew. Niestety wola ojca nie była wystarczającym argumentem, aby bracia żyli w pokojowej atmosferze. Wręcz przeciwnie, od samego początku spierali się o słuszność podziału między nich królestwa. Cztery lata po śmierci Władysława Bolesław i Zbigniew pojednali się. Jednakże porozumienie trwało jedynie rok.

Kłótnia braci niekorzystnie wpływała na stan państwa. Mało tego, postanowili oni szukać sojuszników poza granicami Polski. Bolesław na swych sprzymierzeńców wybrał Węgry. Jak się okazało, nie pożałował swej decyzji. Prowadził zwycięskie walki. Skutkiem owych działań było upienie władzy w jego rękach oraz wypędzenie brata z kraju. Zwłaszcza to ostatnie wydarzenie musiało nieść za sobą srogie konsekwencje. Jako, że Zbigniew od dłuższego czasu starał się o protekcję dworu niemieckiego, po tym, jak musiał opuścić kraj, udał się na zachód do swego sprzymierzeńca. Na efekty porozumienia Zbigniewa i Henryka V nie trzeba było długo czekać. Już w roku 1109 wojska cesarza wkroczyły do królestwa Bolesława. Wojska Krzywoustego nie miały dużych szans ze względu na liczebność, którą przewyższała go armia niemiecka. Także przygotowanie wroga do walki było na o wiele wyższym poziomie. Najważniejsze starcia tamtego okresu, które przeszły do historii to m.in. bitwa na Psim Polu oraz obrona Głogowa. Po tym, jak mieszkańcy grodu Głogów zdołali odeprzeć wojska cesarza, te zaczęły wycofywać się z kraju. Po zawarciu pokoju, brat Krzywoustego miał otrzymać część grodów, jednakże Bolesław nie wyrażał chęci wprowadzenia postanowienia w życie. Jedynym i pewnym sposobem na pozbycie się konkurenta było uwięzienie go. Na takie też rozwiązanie zdecydował się Krzywousty. Nie długo jednak prześladował swego brata, gdyż ten po tym, jak dostał się do niewoli.

Bolesław nie wyrażał chęci wprowadzenia postanowienia w życie. Jedynym i pewnym sposobem na pozbycie się konkurenta było uwięzienie go. Na takie też rozwiązanie zdecydował się Krzywousty. Nie długo jednak prześladował swego brata, gdyż ten po tym, jak dostał się do niewoli, zmarł.
Wydarzenia, które miały miejsce nie zostały dobrze odebrane przez opinię publiczną, a zwłaszcza przedstawicieli Kościoła. Władcy udało się obłaskawić kler licznymi darami przekazywanymi dla świątyń.
Jednym z największych przedsięwzięć Bolesława Krzywoustego było przyłączenie Pomorza Gdańskiego do Polski. Wydarzenie to miało miejsce w roku 1119. Władca od razu rozpoczął misję chrystianizacyjną na nowo zdobytych terenach. Jeśli zaś idzie o Pomoże Zachodnie, Krzywousty nie zdołał włączyć go w poczet swego królestwa.
Być może sytuacja, jaka zaistniała między Bolesławem a Zbigniewem, zainspirowała władcę
do pozostawienia testamentu. Wolą Krzywoustego państwo podzielone zostało między jego synów. W ten sposób chciał on zapobiec przyszłym walkom o tron. Według postanowień Bolesława każdy jego syn otrzymał swą dzielnicą, którą miał władać. Na mocy owego aktu Śląsk przypadł Władysławowi Wygnańcowi. Bolesław Kędzierzawy panował na Mazowszu i Kujawach. Mieszko Stary otrzymał ziemię wielkopolską. Kolejny spadkobierca - Henryk Sandomierski był panem ziemi sandomierskiej. Ziemia łęczycka i sieradzka przypadła w konsekwencji Kazimierzowi Sprawiedliwemu. Krzywousty utworzył jeszcze jedną dzielnicę, zwaną senioralną, w której miał panować najstarszy z synów.
Bolesław Krzywousty zmarł dnia 28 października 1138 roku.

Fabryka Schindlera stanowi obecnie jedną z największych atrakcji turystycznych Krakowa. Prawdopodobnie miejsce to pozostałoby znane jedynie Krakowianom i pasjonatom historii II wojny światowej, gdyby nie słynny film Stevena Spielberga „Lista Schindlera”, nakręcony w 1993 r., który rozsławił historię fabryki i jej właściciela na całym świecie.

Fabrykę w krakowskiej dzielnicy Podgórze założyło w 1937 r. trzech przedsiębiorców żydowskich. W momencie wybuchu wojny podupadły zakład produkcyjny przejął niemiecki przedsiębiorca Oskar Schindler, który utworzył tu Niemiecką Fabrykę Wyrobów Emaliowanych (tzw. Emalię). Działała ona do 1945 r., a produkowano w niej naczynia emaliowane, a z czasem również łuski i zapalniki do pocisków artyleryjskich i lotniczych. Przy produkcji Oskar Schindler zatrudniał początkowo głównie Polaków, jednak po utworzeniu getta krakowskiego zaczął on też na dużą skalę przyjmować do pracy Żydów. Po likwidacji getta Schindler utworzył na terenie fabryki podobóz obozu pracy w Płaszowie, a zatrudnieni w nim Żydzi mieszkali obok fabryki, a nie w obozie, gdzie warunki życiowe były o wiele trudniejsze.

Jadwiga – córka Ludwika Andegaweńskiego, króla Węgier i Polski, wychowywała się w Budzie i Wiedniu. Koronę polską przyjęła 16 października w 1384 roku w Krakowie, mając zaledwie dziesięć lat. Półtora roku później zawarła małżeństwo z księciem litewskim Władysławem Jagiełłą, dzięki czemu Litwa przyjęła chrzest i otworzyła podwoje dla Ewangelii. Królowa osobiście angażowała się w chrystianizację tych ziem: wyposażała świątynie, śląc haftowane przez siebie ornaty, troskliwie dobierała misjonarzy, przy Uniwersytecie Karola w Pradze ufundowała bursę dla studentów z Litwy. W celu przyspieszenia i ugruntowania ewangelizacji Polski, Litwy i Rusi uzyskała wraz z królem Jagiełłą papieską zgodę na utworzenie Wydziału Teologicznego na Akademii Krakowskiej. W testamencie zobowiązała króla do dokończenia dzieła odnowy Akademii, przeznaczając na ten cel swoje szaty, klejnoty i pieniądze. Starannie wykształcona, znana z zalet umysłu i charakteru, słynęła w Europie z urody i pobożnego życia. Skupiła wokół swego dworu przedstawicieli elit politycznych i intelektualnych kraju, podejmowała teologów i prawników z Uniwersytetu Karola w Pradze, którzy mieli organizować Wydział Teologiczny w Krakowie.

Urodził się 4 lutego 1746 r. w Mereczowszczyźnie na Podlasiu.

W wieku 9 lat rozpoczął naukę w Kolegium Pijarów w Lubieszowie. W 1760 r. z powodu finansowych kłopotów rodziny, przerwał naukę. Dziedzicem niewielkiego majątku rodzinnego został jego brat Józef, dlatego Tadeusz wybrał karierę wojskową.

W 1765 r. Kościuszko wstąpił do Korpusu Kadetów Szkoły Rycerskiej, uczestniczył tam w specjalnym kursie inżynierskim dla wyróżniających się słuchaczy. Szkołę ukończył w stopniu kapitana.

W 1769 r. Kościuszko wyjechał do Paryża, gdzie studiował w Akademii Malarstwa i Rzeźby. Pięcioletni pobyt w przedrewolucyjnej Francji wywarł poważny wpływ na jego przekonania polityczne i społeczne.

Kościuszko powrócił na krótko do kraju w 1774 r., jednak wobec braku perspektyw zatrudnienia, wyjechał do Drezna. Nie znajdując i tam zajęcia, ruszył do Paryża. Tam dowiedział się o wojnie w Ameryce. Na amerykańskiej ziemi znalazł się w 1776 r., miesiąc po ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości.

Dzięki listom polecającym Kościuszko został mianowany na inżyniera armii amerykańskiej. Brał udział w budowaniu fortyfikacji w wielu obozach wojskowych. W uznaniu zasług został w 1783 r. awansowany na generała brygady. Otrzymał też specjalne podziękowania, nadanie gruntu oraz znaczną sumę pieniędzy.

W 1784 r. Kościuszko powrócił do kraju, gdzie zaangażował się w działalność polityczną. Dzięki postanowieniom Sejmu Wielkiego zwiększającym liczebność armii do 100 tys. Kościuszko otrzymał nominację na generała majora wojsk koronnych. Odznaczył się w walce z oddziałami rosyjskimi, które wkroczyły na ziemie polskie w 1792 r., za co otrzymał order Virtuti Militari.

Po przyłączeniu się króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do konfederacji targowickiej, Kościuszko podobnie jak wielu działaczy politycznych, wyjechał z kraju. Najpierw do Lipska, później do Paryża. Kiedy w 1793 r. ogłoszono drugi rozbiór Polski, Kościuszko przyjechał do Drezna, gdzie zaczął opracowywać koncepcję powstania narodowego.

Insurekcja, nazwana kościuszkowską, rozpoczęła się w 1794 r. i mimo bohaterskich walk, zakończyła się klęską i III rozbiorem, po którym Polska ostatecznie zniknęła z mapy.

Kościuszko, który podczas walk dostał się do rosyjskiej niewoli, po odzyskaniu wolności, wyjechał na krótko do Stanów Zjednoczonych, potem powrócił do Europy. W latach 1798-1815 mieszkał pod Paryżem, brał wtedy m.in. udział w tworzeniu Legionów Polskich oraz w zakładaniu Towarzystwa Republikanów Polskich.

Zmarł 15 października 1817 r. w Solurze w Szwajcarii. Został pochowany w tamtejszym kościele pojezuickim; rok później ciało bohatera zostało przewiezione do Krakowa - spoczęło w kryptach królewskich w katedrze na Wawelu.

Urna z sercem Kościuszki trafiła do Polski dopiero w 1927 r. - umieszczono ją w dawnej kaplicy królewskiej Zamku Królewskiego w Warszawie. 

Urodziła się 13 listopada 1806 r. w Wilnie w szlacheckiej rodzinie o tradycjach patriotycznych.

Kilka lat później jej rodzice rozstali się i wyjechała z matką do należącego do krewnych majątku Liksna koło Dyneburga (obecna Łotwa), gdzie wychowywała się i kształciła wspólnie z dwoma kuzynami. Interesowała się literaturą i historią, pisała wiersze, a także jeździła konno, ćwiczyła fechtunek i polowała. Odbyła również liczne podróże po terenie dzisiejszej Polski, Litwy i Białorusi.

Z pobudek patriotycznych odrzuciła oświadczyny zamożnego rosyjskiego inżyniera. W 1830 r. ciężko przeżyła śmierć matki. Na wieść o wybuchu powstania nawoływała do podjęcia walki na Litwie, ale - jako kobietę - odsunięto ją od decyzji. Po uzyskaniu obietnicy wsparcia od adeptów miejscowej szkoły podchorążych w Dyneburgu, gdzie kształcili się jej dwaj krewniacy, opracowała plan zdobycia miasta. Szansa powstała, gdy w marcu 1831 r. oddział Juliusza Grużewskiego pokonał Rosjan stacjonujących w miejscowości Rosienie, co stało się sygnałem do powstania na Litwie.

Plater obcięła włosy i uzbrojona, w męskim stroju, razem z przyjaciółką Marią Prószyńską, utworzyła kilkusetosobowy powstańczy oddział, w skład którego weszli strzelcy, kawalerzyści i kosynierzy. W drodze do Dyneburga zbierała kolejnych ochotników i stoczyła kilka zwycięskich starć z siłami rosyjskimi. Jednak wobec przewagi przeciwnika, nie zdecydowała się na atak na miasto, a jej zdziesiątkowany oddział dołączył do formacji powstańczej dowodzonej przez jej krewnego. Sama Emilia zaczęła cieszyć się sympatią i szacunkiem żołnierzy, którzy docenili jej waleczność.

Jan Długosz (1415-1480) wybitny polski historyk, dyplomata i duchowny, do XVIII wieku uważany za najważniejszego polskiego pisarza historycznego.

Długosz pochodził z rodziny z tradycjami patriotycznymi, jego ojciec wsławił się w bitwie pod Grunwaldem, wuj - kapelan - odprawiał Mszę św. przed bitwą.

Długosz studiował sztuki wyzwolone na krakowskim uniwersytecie. Wstąpił na dwór biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego i został jego prawą ręką.

Długosz przeszedł do historii jako autor Annales seu Cronicae Regni Poloniae, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Składało się na nie dwanaście ksiąg omawiających historię Polski od czasów legendarnych do roku 1480. Pełne wydanie ukazało się w latach 1701-1703.

Początek panowania Mikołaja II jest związany z masową tragedią, jaką była panika na Chodynce w czasie festynu ludowego towarzyszącego koronacji nowego cesarza. Jej ofiarą padło 1389 osób, zaś 1301 zostało rannych.

W polityce zagranicznej nie bez wahań kontynuował zawarte przez ojca przymierze z Francją i dążył do rozszerzenia wpływów rosyjskich na Bałkanach i w Azji. Nie godził się na żadną formę autonomii dla Kraju Nadwiślańskiego, jak od 1867 określano Królestwo Polskie.

 W 1904 r. wypowiedział Japonii wojnę, która była pasmem klęsk wojsk carskich i zakończyła się w 1905 zwycięstwem Japonii. Wywołało to protesty społeczne i żądania przeprowadzenia reform. 22 stycznia 1905 wojsko krwawo rozproszyło pokojową demonstrację w Petersburgu, zorganizowaną przez Gieorgija Gapona.

Urodził się 23 stycznia 1874r we wsi Wierzchosławice. Był politykiem, działaczem ruchu ludowego, premierem. Urodził się w rodzinie chłopskiej, był samoukiem. Jego działania polityczne od początku sięgają początków ruchu ludowego na ziemiach polskich i  już w 1895 roku należał do Stronnictwa Ludowego. W latach 1908-1918 był posłem na Sejm Galicyjski, a w 1911 także w parlamencie austriackim. Po rozłamie w PSL (1913) Wincenty Witos stanął na czele PSL „Piast”, reprezentując interesy bogatych chłopów. Podczas I wojny światowej współpracował z Naczelnym Komitetem Narodowym, w 1918 roku przewodniczył Polskiej Komisji Likwidacyjnej. W 1919 roku został wybrany posłem na sejm, a podczas wojny z bolszewikami (1920) powierzono mu funkcję premiera.

W 1920 roku Witos stanął na czele Rady Obrony Państwa. Po zawarciu układu lanckorońskiego w 1923 został premierem rządu centroprawicowego Chjeno-Piasta. Ponownie pełnił funkcje premiera przez kilka dni w 1926 roku, przed przewrotem majowym. Po przejęciu władzy przez sanację Witos przeszedł całkowicie do opozycji, był też współtwórcą „Centrolewu” w 1929 roku. Rok później został aresztowany i uwięziony w Brześciu (1931-1932), następnie skazany w procesie brzeskim. Jednak udało mu się wyjechać do Czechosłowacji jeszcze przed uprawomocnieniem wyroku, stamtąd kierował polityką Stronnictwa Ludowego. Później przystąpił do utworzenia na terenie Szwajcarii „Frontu Morges”.

Roman Dmowski

źródło - polakwszechczasow.pl 

  

polecam - www.romandmowski.pl

Olbrzymia popularność

Generała  w społeczeństwie, jego profesjonalizm, zdolności
organizacyjne i głęboka wiara w zwycięstwo wydały owoce. 

Wiosną 1920 r. - wskutek ofensywy frontu wojsk sowieckich - sytuacja wojsk polskich
będących w odwrocie na froncie wschodnim systematycznie ulegała
pogorszeniu. W tej sytuacji naczelny wódz  i naczelnik państwa
Józef Piłsudski po naradzie z Gen. Kazimierzem Sosnkowskim wezwał
do Warszawy Gen. Józefa Hallera i powierzył mu zadanie utworzenia dodatkowej  ochotniczej armii.

Nieśmiertelność. 

Powiadają, ze nie istnieje, że nie ma ludzi nieśmiertelnych... 

Czy mają rację? Mają. 

Nikt nie żyje wiecznie, ale pamięć o kimś żyć wiecznie może ! 

Tak jest w przypadku nie tylko wielkich uczonych i odkrywców, ale i muzyków. 

Nieśmiertelny Elwis, czy Michael Jackson.

W tym gronie znajduję się również 2 Pac z zupełnie innego gatunku muzycznego. 

A dokładnie Tupac Amaru Shakur, bo to jego prawdziwe imię.

Mało jednak kto wie, że Tupac był nie tylko amerykańskim raperem, ale także poetą, aktorem i aktywistą społecznym. 

Od najmłodszych lat występował na scenie , uczył się baletu , aktorstwa i poezji. 

Ukazał się nawet tomik wierszy Tupaca pt. The Rose That Grew from Concrete, czyli Róża, która wyrosła na betonie.

Niestety problemy rodzinne szybko nauczyły go dorosłego życia i radzenia sobie samemu.

Nie mając dobrych wzorców, wychowany przez ulicę, sam nie należał do grzecznych chłopców, niemniej jednak talentu odmówić mu nie można. 

Zmarł w wieku 25 lat w University Medical Center 13 września na skutek odniesionych ran w wyniku zamachu na jego zycie.

Sprawa morderstwa Tupaca wciąż zostaje nierozwiązana i brak jest jakiegokolwiek znacznego postępu w niej.

Tupac był zapalonym czytelnikiem. Inspirował się wieloma pisarzami, takimi jak: William Shakespeare, Niccolò Machiavelli, Donald Goines, Sun Zi, Kurt Vonnegut, Michaił Bakunin, Maya Angelou, Alice Walker i Khalil Gibran. Michael Eric Dyson w swojej książce Holler If You Hear Me: Searching for Tupac Shakur opisał jak podczas wizyty w domu przyjaciółki i promotorki Tupaca, Leili Steinberg, odnalazł "morze książek", które należały kiedyś do rapera.

Kings Of Leon to rockowy zespół z Nashville w Stanach Zjednoczonych, 

w którego skład wchodzą trzej bracia Natan, Caleb i Jared Followill oraz ich kuzyn Matthew. 

To jeden z moich faworytów muzycznych, który znałam zanim stał się popularny. Ich styl to mieszanka rocka niezależnego, muzyki z ich rodzinnego Południa oraz bluesa.

Nazwa zespołu pochodzi od imienia ojca oraz dziadka muzyków - Leona (miło, prawda?)

W 2008 roku na rynku muzycznym całego świata ukazał się ich kolejny krążek grupy, zatytułowany "Only by the Night", który przyczynił się do tego , że ich kariera nabrała tempa:) Fenomenalna sprzedaż  sprawiła, że Kings Of Leon stał się zespołem kultowym. Na płycie znalazły się utwory, które przyniosły zespołowi ogromną popularność: "Sex on Fire" oraz "Use Somebody". Dwa lata później wydano jeszcze longplay "Come Around Sundown", z którego pochodzą single "Pyro" oraz "Radioactive". Wkrótce po premierze trafiły one na szczyty list przebojów .