Memories that remain ...: Wiersze

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wiersze. Pokaż wszystkie posty

... i tak w istocie jest. Inaczej smakuje wczesnym porankiem, inaczej późnym popołudniem. Nabiera innego smaku, kiedy pijemy ją w gościnie, kupujemy na mieście, pijemy w pośpiechu, czy napawamy się chwilą błogiego relaksu.

Na temat zalet kawy pisałam już kilkakrotnie, choć i o jej wadach mówić można sporo, niemniej jednak jesli coś pochodzi od "matki ziemi" i pite jest w odpowiednim umiarze , czy rzeczywiście może być aż tak złe? Oczywiście ,że nie. I za nic nie potrafiłabym odmówić sobie chwili upragnionego spokoju i filiżanki świeżo zaparzonej kawy:)

Bałtyk

Morze spowite jest blaskiem

Zachodzącego już słońca

Coś błyszczy pomiędzy piaskiem

I zmienia się w błyski miesiąca

Na oczach naszych słońce się chowa

Nadmorską plażę zostawiając w mroku

Za nami jaśnieje księżycowa głowa

Oglądam wspaniałość złotego obłoku

Znów stoję sama, przede mną woda

Ktoś odszedł niezauważenie

Tu stara łódka, tam spróchniała kłoda

Tajemne i dziwne robi to wrażenie

To nie ocean, choć wiele ma wody

To tylko nasze Bałtyckie Morze

Są najpiękniejsze nad Nim zachody

Choć w bardzo różnym bywa humorze

Od dziecka do Ciebie ciągnął mnie zew

Wracałam, jak mogłam najczęściej

Kochałam Morze, kochałam głos mew

Co brzeg zapełniały najgęściej

Fale zimne zalewają brzeg

Złoty bursztyn wynosząc na piach

Tu z gór do morza wpływa woda z rzek

A chmury nad nimi tworzą szary dach ...

Przyjaźń to sztuka

Żałuję, że nie posiadam 
magicznej mocy tworzenia przyjaźni. 

Nie mam...

Przyjaźń nie jest czymś, 
co działa ściśle według reguł, 
których możemy się nauczyć. 

Przyjaźń i miłość jest sztuką, 
ale nie rodzajem sztuki komercyjnej 
nastawionej na tani i szybki efekt.

Przyjaciele to indywidualiści, 
którzy dobrowolnie ryzykują bycie
z innymi - to ludzie, dla których 
dzielenie się swoją unikalną osobowością
i radość przebywania ze sobą nawzajem 
jest efektem wspólnej decyzji.

Bez przyjaciół nie jesteśmy w pełni ludźmi. 
Przyjaciółmi musimy być i przyjaciół musimy mieć.

David Sammons

A jak poszedł król na wojnę,
Grały jemu surmy zbrojne,
Grały jemu surmy złote,
Na zwycięstwo, na ochotę...

A jak poszedł Stach na boje,
Zaszumiały jasne zdroje,
Zaszumiało kłosów pole,
Na tęsknotę, na niedolę...

A na wojnie świszczą kule,
Lud się wali jako snopy,
A najdzielniej biją króle.
A najgęściej giną chłopy.

Szumią orły chorągwiane,
Skrzypi kędyś krzyż wioskowy...
Stach śmiertelną dostał ranę,
Król na zamek wracał zdrowy...

A jak wjeżdżał w jasne wrota,
Wyszła przeciw zorza złota
I zagrały wszystkie dzwony
Na słoneczne świata strony.

A jak chłopu dół kopali,
Zaszumiały drzewa w dali,
Dzwoniły mu przez dąbrowę
Te dzwoneczki, le liliowe...

KAMIENNE ANIOŁY

Kamienne anioły

toczą kryształowe łzy

gorzkie a zarazem czyste

Płaczą nad swym kamiennym życiem

Czuwając u wrót świątyni ciemności

Marzą o wolności o ciele bez skazy

Ciele bez śladu martwej natury

Ich skrzydła dawno nie poczuły powiewu wiatru

Marzą o tym by zrzucić kamienne okowy

Kajdany skalnego przeznaczenia

Którego nie są w stanie zmienić

Góralu, czy ci nie żal

Odchodzić od stron ojczystych,

Świerkowych lasów i hal

I tych potoków srebrzystych?

Góralu, czy ci nie żal,

Góralu, wracaj do hal!

A góral na góry spoziera

I łzy rękawem ociera,

Bo góry porzucić trzeba,

Dla chleba, panie dla chleba.

Góralu, czy ci nie żal ...

Biedronka

Zbyt maleńka by móc wspiąć się na dalsze stopnie

Zbyt nieśmiała aby poprosić o pomoc.

Nadto ciekawa aby zrezygnować

Nadto zarozumiała aby powiedzieć - nie zdołam.

Widziała świat z dołu, doceniając jego majestat.

Widziała blask lampy od roweru, sądząc,że jest magiczna.

Podążała w kierunku swej wyobraźni,

Podążała za głosem serca i duszy.

Czuła niedosyt i niezrozumienie patrzących nań z góry,

Czuła brak spełnienia swej ciekawskiej natury.

Była tak mała, że omijały ją tłumy przechodniów,

Była tak piękna, lecz niewidzialna dla świata.

Walczyła każdego dnia o nową idee,

Walczyła o z wiatrakami jak Don Kichot

Kochała życie jak wariat!

Kochała wyznania i pragnęła teraz znaleźć się na szczycie.

Powtarzała sobie - to tylko jeden stopień!

Powtarzała te słowa przez całe swe biedrończe życie.

Zapomniała,że skrzydła nie są tylko ozdobą.

Zapomniała użyć życia do życia...

Zdjęcie autorstwa Zhou Guisheng.

Wyznanie ...

Kiedy bywałam tam tak często

Nie rozumiałam jego znaczenia dla spójności duszy.

Kiedy spacerowałam tuż przy nim,

Nie wiedziałam, że kiedyś ponowny jego widok mnie wzruszy.

Kiedy widziałam go ostatnim razem,

Był skruszony, cichy i spokojny - milczał pogrążony w zadumie.

Kiedy spoglądałam szczęśliwym lecz stęsknionym wzrokiem,

Czułam,że mnie słyszy, że ową tęsknotę rozumie...

Kiedy odchodziłam ze spuszczoną głową

Poruszył się i wołał rozpaczliwym głosem.

Kiedy oddałam mu ostatni pocałunek

Oboje zamarliśmy zastanawiając się nad dalszym losem.

...

Kocham Cie Bałtyku.

Tym razem nie muszę nic dodawać od siebie. Wszystko 'powie' za mnie A. Piasek

Kiedy stawiasz pierwszy krok
jesteś pełna wiary, pełna wiary.
Z drugim zwykle jeszcze jest
wszystko doskonale, doskonale.
Trzeci prowadzi do celu drzwi
ty odwracasz się i zejść z drogi chcesz wybranej,
chociaż na niej

Szczęście jest blisko
co w głowie się nie mieści.
Szczęście jest blisko
na wyciągnięcie ręki.

Kiedy dobra pierwsza myśl
jednak myślisz dalej,
nie przestajesz.
Kiedy wielki dzień ma przyjść
wierzę, czekasz na ten dzień i na mnie.
Lecz kiedy właśnie otwieram drzwi
ty odwracasz się i już
nie chcesz mnie zobaczyć,

a tymczasem

Szczęście jest blisko
co w głowie się nie mieści.
Szczęście jest blisko
na wyciągnięcie ręki.

Całkiem niedawno natknęłam się na ten niebywały wiersz. Uważam, że jest on wielkim fenomenem i żałuje jedynie, że tak mało znanym. Mam nadzieje, że i Wam się spodoba.

Józefa Ślusarczyk-Latos

Dzieci przerwanej epoki

dzieci przerwanej epoki żyją na ulicy
mieszkają w cieniu naszych powiek
rosną
między głuchymi ciałami robotów
ich braćmi są manekiny
mają drewniane twarze i metalowe oczy
nikt nie wie ile ich jest
otaczają nas we śnie wypełniają południe
mieszkają w naszych lustrach
są sierotami ziemi

dzieci przerwanej epoki nie znają historii
nie są po żadnej ze stron
mieszkają w twarzach w parlamentach
szydzą ze wszystkiego

dzieci skrzywdzone skrzywdzonej epoki
nie czują miłości ani nienawiści
nie znają swojego imienia

ich domy są z marzeń uschniętych
z deszczu oraz liści
łodzie z papieru i wiatru
dzieci przerwanej epoki są dziećmi Boga
ale jeszcze nie wiedzą o swoim istnieniu

Dwudziesty drugi wiek.
Dwudziesty trzeci wiek.
Dwudziesty czwarty wiek.

Łączy nas
farbiarnia wschodów i zachodów słońca
szlifiernia magii słów i ognia.

Dzieli nas na zawsze.

Ewa Lipska — Pomarańcza Newtona (Pomarańcza Newtona Nieskończoność)

W powietrzu lub czasoprzestrzeni

Drążą , krążą i wzniecają pożar.

Ognisko dusz leci ku bezgranicy nieba

Piekielnie złączeni , pochłaniają wszystko.

Okradają słońce z promieni,

Zioną gorącem i potęgują upały.

Któż im zabroni tę degradację?

Któż poskromi przeklęte stworzenia?

Nie boją się cieni, nie boją się mroku

Pedzą chwytając wiatr do kieszeni.

Kpią z deszczu i mrozu siarczystego.

Wyśmiewają obłoki uciekające przed nimi.

Czują się bezkarnie w bezgranicy mocy

Są wolni w otchłani nieba.

Są piekielnie rozgrzani do granic możliwości,

Podnieta czeluści i nad mocy.

Dusze! Dusze przeklęte na wieki!

Myślą, że są Panami niebios i ziemiańskich przestworzy

Sądzą, że są Bogami życia i śmierci.

Głupcy! Nie wiedzą, że zgasną jeszcze tej nocy...

Ta radość maleńka, która odeszła wraz z Tobą

Czyniła świat szeroko pojętym bezgraniczem.

Byłeś tak blisko, wciąż nierozerwalnie.

Stawałeś się całodobowym moim obliczem.

Pamiętasz, jak razem spędzaliśmy chwile?

Pamiętasz łzy szczęścia i spójność osobowości.

Pamiętasz te chwile tak szczęściem okryte?

Czy pamiętasz? Nie, bo zatraciłeś już własne wartości.

Spoglądałam na Ciebie każdego dnia

Uśmiechałeś się z uciskiem pętli na szyi.

Widziałam jak gaśniesz, powoli zanikasz.

Nieodwracalnie nagle stałeś się niczyi

Widziałam, jak zatracasz się w fascynacjach niepojętych

Widziałam, jak gasną wszelkie iskry w oczach

Mówiłeś do mnie, lecz ja już nie słyszałam

Błąkałeś się tylko w mych snach po nocach…

Odszedłeś….

Wstaje teraz każdego ranka,

Wpatrując się w szybę okienną.

Nie płaczę i nie przeklinam losu

Stałam się, zwyczajnie obojętną

Nie okazuje uczuć, bo odeszły razem z Tobą

Nie szlocham, bo łzy mi też zabrałeś

Staje się kreatywna w przemyśleniach i silna

Patrzę w lustro, nie widząc postaci, którą kochałeś.

Zasypiam bez Twojego boku

Bez uścisku ręki na mym ciele

Nie słyszę już więcej słów miłości

Nie czuje zapachu Twego ciała Aniele.

Lecz treść wbrew pozorom nie jest smutna

Ni romantyczna w oddaniu czeluści

Morał jest rozsądny i wielkoduszny

Bo każdy ból kiedyś się z serca wypuści.

Żyją osobno, bo nie potrafili kochać

Sądzili, że znają się na miłości.

Dwoje dorosłych sądziło, że to takie proste

Ale zabrakło im w tym skromności.

Nie - doświadczenie i nie - dojrzałość

Świadczy o przeżytych skłonnościach kochania

Miłość Cie znajdzie w każdym czasie i okoliczności

I domagać się będzie całkowitego oddania.

Lecz szczęściem zaznanym będą tylko przeżyte chwile

Nic nie trwa wiecznie na skale nieskończoności

Upajaj się, zatem miłości radością

Bo nie ma nic złego w człowieczej próżności.

Tak mnie dzis naszlo sentymentalnie aczkolwiek nie nostalicznie.

Zanlazlam nawet odpowiedni cytat, adekwatny to wlasnych odczuc...

"Czy zastanawiał się pan kiedyś, jak silnie związani jesteśmy z przeszłością? Niekoniecznie naszą. Zresztą cóż to jest nasza przeszłość? Gdzie są jej granice? To jest coś w rodzaju bliżej nieokreślonej tęsknoty, tylko za czym? Czy nie za tym, czego nigdy nie było, a co jednak minęło? Przeszłość to tylko nasza wyobraźnia, a wyobraźnia potrzebuje tęsknoty, wręcz karmi się tęsknotą. Przeszłość drogi panie nie ma nic wspólnego z czasem, jak się sądzi." Wiesław Myśliwski — Traktat o łuskaniu fasoli

Z kolei reszta to juz sama przyszla, w sensie tworczym. Wiersz nie uwazam za najlepszy, mnostwo winnam w nim dopracowac, ale taki ma dzis byc, choc nie w zupelnosci oddaje glebie mych mysli...

Na stosie płoną ostentacyjne wspomnienia,
Mego, a jakze zdeprawowanego istnienia.
Władze przyszły zakuc mnie w kajdany
I tak niczym bezdomny z ulicy zabrany.

Opluta, brudna, pobita i zhańbiona,
Rytuał inkwizycji zaraz sie tutaj dokona.
Przywiązana do słupa nad paleniskiem,
Pozegnam swiat wraz z jego wyzyskiem.

W myśl dziedzictwa indoeuropejskiego,
Dokona sie zmazanie nazwiaska rodowego.
Na stosie z drewna otulona jadowitym czadem,
Zanim zachłysne sie na wieki tym jadem,

Opowiem niczym filozof Giordano Bruno
Swoją teorie jak mi obraz zycia runął.
Za jego Genesis i moje uczunki żelazne,
Spalone zostana mysli i uczucia kazde.

Obdarta ze skarbnicy uczuc i marzeń.
Załosnie na wskroś nedzna i nikczemna.
Codzien zmuszona do ciernistych wrazen,
Po kamiennej przestrzeni ma droga daremna.

Skąpana w cierniach i ulewie złudzeń beznamietnych,
Ubrana w nedzne szaty człowieczeństwa.
Szukajaca ludzi poszukujących prawdy i chetnych,
By nie zatracic sie w zmorach przeklenstwa.

Ostentacyjnie ukrywam uczucia dzis w sobie.
Przekraczam progi traumatycznych zdarzen.
Nie powiem jak i gdzie, bo oddalone są w Tobie,
Nie powiem jak dzis pragne i chce marzyc...

Umieram w czesteczce atomowej piekna,
Doszukując sie kłamliwosci i heterycznych aspektów.
W starych listach pisanych niegdys do ksiecia,
Z mozliwoscia postrzegania czterowymiarowych wektów.

Odejdz wiec zmoro śmiertelnie bezlitosna!
Odejdz wyjąca hieno polująca na ofiarę!
Odejdz szkarado z mego serca, załosna!
Zostaw mnie i pozwól odkupic swą karę....

Dosc juz niepotrzebnych reminisencji z przeszłosci!
Dosc juz zapatrywan w pretensjonale widma całosci!
Dzis staram sie byc wyrozumiała i mądrzejsza,
Dzis jestem swym ideałom bardziej wierniejsza.

W pogoni za szczesciem zaplątanym w uwikłane sprawy,
W pogoni za pieknem bedącym kwintesencją naszej postawy.
By ujrzec tą radosc iskierną w Twych oczach,
By ujrzesc wyjscie z sytuacji nie spiąc po nocach.

Opowiedz mi prosze mój Charli co nas czeka za lat pare?
Opowiedz mi prosze jaką ceną bede musiała odkupic swą karę?
Wszak bluźnię codziennie przeciw Tobie ironicznie-protekcyjną postawą.
Wszak Ty codzien ujarzmiarz mnie życzeń mych strawą.

Lecz ja tylko nieszkodliwy kabotyn przy Tobie,
Lecz ja tylko zgrywam sie we własnej osobie.
Na wskroś zdeprawowana swą zagładą nicości,
Na wskroś zniszczona swą rezerwą miłości.

Przybąć na skrzydłach anielskich ratując mą dusze!
Przybąć Charli nasączając me mysli tym co zrobic musze!
Tyś mą ostanią deski ratunkiem myslą przewodnią,
Tyś mym na wieki bratem i siostra przyrodnią...

Do Ciebie swój apel po stokroć wznosze,
Do Ciebie mówie zawsze tylko " Charli Prosze..."
Nawet gdy gorycz napelnia me mysli przeklete,
Nawet wtedy wiem,ze prosby me bedą przyjete.

Uciec gdzies daleko stąd...

Schować się w kąciku zapomnienia.

Wciąż przez życie iść pod prad,

Mając nieustanne chwile zwątpienia.

Pogrążona w smutku i rozpaczy,

Czekająca na tulące mnie ramiona.

Na tą czułość, która tyle znaczy,

By móc poczuć sie ponownie odnowiona...

Odnowiona w czułych słowach,

Gestach, szeptach i bliskosci,

By móc znów tak Cie pocałowac

I poczuc co to uniesienie w miłosci.

Steskniona jestem za tym co namacalne,

Za tym czego dzis brakuje mi.

Przyjdz i zlóż mi swe serce ofiarne,

Ja odpowiem "Kocham" Ci ...

Teraz tkwie w tym szarym kącie mieszkania,

Teskniąca za czyms nieistotnym dla innych ludzi.

Skulona, placząca, wlewająca smutek wyuzdania,

A jednak zawsze malenka czastka serca sie budzi.

Czekam na rehabilitacje istnienia mego,

Czekam na Ciebie, przyjdz prosze...

Tak potrzebuje do zycia serca Twego,

Bo i ja swe serce do Ciebie unosze...

Mówią,ze nie warto płakać.
Mówią,żyj chwilą i ciesz sie z tego co masz.
Mówią,ze nic nie warte tego by łkać.
Mówią,nie rezygnuj z tego co znasz.

A ja placze i żałuje chwil,
A ja żyje niedoceniając dziś nic.
Pragnąc uciec stąd kilka mil
Bo ja nie chce juz w tym tkwic.

Cieżko dzis mi przeogromnie.
Złudna nadzieja zabija człowieka.
Jutro pewnie juz o tym zapomne,
Mysląc dalej nieustannie co mnie czeka...

Czy ja wymagam tak wiele?
Czy Ty Boże mścisz sie na mnie?
Na mym życiu, umysle, na ciele?
Czy ja tak skrzywdziłam Cie?

Czemu chcesz abym cierpiała?
Czemu pozbawiasz mnie radosci?
Bym tak jak teraz wiecznie egzystowała!
Bez rozwoju sposobnosci!

Odejdz ode mnie na zawsze!
Odejdz bo nie chce Cie znać!
Nie wierze w mysli Twoje zbawcze!
Pozwól spokojnie mi juz spać!

Tak!Jestem nieszczesliwa!
Odebrałes mi radosc dnia!
Potrafie dodac do tego ogniwa,
Spalic cały las do ostatniego pnia...

Wszstko to nic, wieczna niedola!
Dzis los okrutny przeze mnie woła!
Pragne dzis swą zlość i smutek tu wyładować
Pragnę dzis na tych kartkach wylądować.

Wbij mi sztylet jesli łaska, dobij konającego!
Juz dawno nie do Ciebie modlącego.
Jam tak samo zepsuta jak Ty.
Ja dzis wylewam te ogniste łzy!

I Ty upadłeś ze mną najdroższy Aniele,
Bo wymagan świata dla ludzi jest zbyt wiele.
I Ty nie masz siły do codziennej walki
Bo zbyt duzo juz bierzesz na swe barki.

Dzis zostaw mnie samą, bo nie warto!
Cyniczną, obolałą i z dobrych uczuć obdartą.
Dzis pozwól mi popadać w skrajnosc smutku.
I tak nieubłaganie do jakiegos skutku ...

Biegne daleko, uciekam myslami,
Chciałam cos powiedziec lecz zbedne są słowa.
Żyje dzis tysiąca chwilami.
Nie wiem gdzie uciekła czastka, moja całości połowa.
Uciekam za góry, doliny, rzeki i morza,
Nie wiem po co i w jakim celu, nie wiem, zatraciłam sie.
Szybuje po błekitnych przestworzach,
Płyne niczym mlody delifin, ktory jeszcze nie wie gdzie.
Błądze, bo to naturalna ludzka jest cecha,
W labiryncie, w którym przeciez brak drogowskazów.
Nie ma złudnej nadziei dla czlowieka,
Nie ma reguł, zasad, zakazów i nakazów.
Jest tylko przestrzeń i niebianska polana
I jestem ja - wyobcowana jednostka,
Niczym Gustawa i Ikara wołania,
O pomoc, o pomste, niekiedy drobnostka...
W tej chwili pragne sama pozostac,
By zrozumiec to co czuje
Z samej z soba walce sprostac.
Tego własnie potrzebuje...