Memories that remain ...: Dzieci

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dzieci. Pokaż wszystkie posty

Niegdyś nieodzowny element pracy każdej sekretarki/sekretarza/pisarza/korespondenta etc...

Dziś pojęcie maszyny do pisania odeszło do lamusa.

Antyk, coś co warto mieć po to aby kurz zbierało:)

Niemniej jednak wzbudzające sentyment i przyciągające wzrok.

Stworzona przez Amerykanina, Christopher Latham Sholes,

który skonstruował w 1867 roku jej pierwszy użyteczny model.

A wiecie, że jednym z pierwszych użytkowników maszyny do pisania był Mark Twain? :)

Nie? To teraz już wiecie.

Pisał na niej swe pierwsze utwory.

Jest czerwiec 1942 roku. Nad okupowaną Warszawa zapada pogodny, letni wieczór. Dookoła panuje popołudniowy zgiełk. Tłumy ludzi wsiadają do tramwajów by jeszcze przed godziną policyjną dostać się do domu, pozostali patrząc się bezmyślnie na stojący niedaleko pomnik Mickiewicza oczekują na swój transport do domu. Handlarze ciastek, cytryn, papierosów tudzież gazet krzycząc próbują sprzedać jak najszybciej i jak najwięcej swoich towarów.
Nagle zza kadłuba czerwonego tramwaju wyłania się młody chłopiec. Zaczytany piętnasto- lub szesnastolatek w trzymanej w ręce książce stoi na małej wysepce znajdującej się na jezdni. Co jakiś czas odgarnia płowe włosy, by nie przeszkadzały mu w lekturze oraz upewnia się czy druga książka, znajdująca się w kieszeni, wciąż tam jest. Niespodziewanie chłopiec wystawia nogę i wchodzi na jezdnię. Powietrze przeszywa zgrzyt hamulców i gwizd gum przeciągniętych po asfalcie. Na nieszczęście chłopca samochód okazuje się być karetką gestapo. Pojazd skręca i zatrzymuje się. Młodzieniec usiłuje go minąć, ale nagle wysiada z niego dwóch osobników w hełmach z trupimi główkami. Jeden z nich krzyczy do chłopca gardłowym głosem, drugi z szyderczym uśmiechem zaprasza go do środka. Zażenowany i przestraszony „winowajca” wskazuje na książkę, jako przyczynę swojej nierozwagi, usiłuje się obronić. Na nic się to jednak zdaje. Gestapowcy żądają od niego papierów i siłą wciągają go do środka. Drzwiczki głucho się zatrzaskują i karetka znika w plątaninie uliczek...

Na zdjęciach robionych w ciemności, z użyciem lampy błyskowej, ludzie mają często oczy czerwonego koloru. Nazywane jest to efektem czerwonych oczu.
Powstawanie tego efektu ma następujący przebieg.

    W ciemności źrenice oczu otwierają się maksymalnie aby wpuścić najwięcej światła do oka.
    Błysk lampy jest tak krótki, że źrenice nie zdążą się zmniejszyć w czasie jego trwania.
    Duża ilość światła wpada do oka, odbija się od siatkówki a przechodząc przez liczne drobne naczynia krwionośne nabiera koloru czerwonego,
    Efektem są oczy, a raczej źrenice oczu, koloru czerwonego.

Efekt czerwonych oczu na zdjęciu cyfrowym łatwo jest usunąć odpowiednim programem komputerowym. Lepiej jednak unikać jego powstawania już w momencie robienia zdjęć.

Jest kilka podstawowych metod unikania efektu czerwonych oczu.

    Odsunięcie lampy błyskowej od osi optycznej obiektywu.
    Skierowanie światła lampy na jakąś odbijającą powierzchnię, by nie padało prosto w oczy osoby fotografowanej.
    Stosowanie trybu pracy lampy błyskowej, zwanego "redukcja czerwonych oczu".
    Stosujemy dodatkowe źródło światła skierowane na osobę fotografowaną.
    Prosimy osobę fotografowaną, by nie patrzyła w kierunku aparatu.

Aborygeni to rdzenni mieszkańcy Australii.

Przybyli tam około 40-65 tys. lat temu prawdopodobnie z południowo-wschodniej Azji, przez pomost wyspowy dzisiejszej Indonezji i wyspę Nową Gwineę. Prowadzili koczowniczy tryb życia. Byli uzależnieni od otaczającego ich środowiska i bardzo z nim związani. Do ich podstawowych zajęć należały: łowiectwo i zbieractwo, a w rejonach nadbrzeżnych także rybołówstwo.

Obecnie Aborygeni zamieszkują głównie słabo zaludnione i nieurodzajne obszary Australii Zachodniej, Queenslandu i Terytorium Północnego. Liczna populacja Aborygenów zamieszkuje także slumsy w wielkich australijskich miastach.

Aborygeni przekazywali z pokolenia na pokolenie legendy, pieśni i tradycje. Ich kultura przetrwała dzięki corroborres, ceremoniom towarzyszącym zgromadzeniom plemiennym, podczas których pieśniami, muzyką i tańcem odtwarza się pradawne opowieści o przeszłości Australii. Obecnie żyją głównie w rezerwatach, choć wielu z nich włączyło się w życie australijskiego społeczeństwa i pracują jako rolnicy albo hodowcy, a tylko kilkadziesiąt tysięcy rdzennych mieszkańców Australii kontynuuje tradycje swoich przodków.

Wenezuela, to państwo w centralnej części Ameryki Południowej. Stolicą jest duże, prawie dwumilionowe Caracas. Granice Wenezueli to prawie 5 tysięcy kilometrów, w tym blisko połowa z Brazylią i niewiele mniej z Kolumbią.

Pierwszym człowiekiem, który zwrócił uwagę na miejsce, zwane dziś Wenezuelą był Amerigo Vespucci, znany podróżnik i odkrywca. Znalezione przez niego indiańskie domy na palach przypomniały mu europejską Wenecję, stąd wzięła się właśnie nazwa Wenezueli, która oznacza "małą Wenecję". Było to nad jeziorem Maracaibo. Wcześniej już na te tereny zapuszczał się inny podróżnik Krzysztof Kolumb, ale dopiero Vespucciego można uznać za prekursora. Do odkryć przyczyniły sie też legendy o słynnym Złotym Mieście El Dorado. Zajęcie terenów dzisiejszej Wenezueli przez Hiszpanów sprawiło, że przez całe stulecia Indianie byli siłą roboczą. Z czasem zaczęto też sprowadzać do pracy murzyńskich niewolników.

Wenezuela to przede wszystkim piękne krajobrazy. Niespotykanie malownicze rzeki i wodospady przepływające przez zalesione góry. Najważniesza rzeka to Orinoko, z dopływami: Ventuari, Caura, Caroni, Meta, Arauca i innymi. Katarakty i wodospady są typowym zjawiskiem. Wśród nich znajduje się najwyższy na ziemi wodospad Salto del Angel mający ponad kilometr wysokości. Rzeki stanowią doskonałe źródło zasilania. Największym jeziorem jest Maracaibo. Jest tu bardzo urozmaicona roślinność, w tym wiecznie zielone lasy równikowe, pokrywające 34% powierzchni kraju. Większość z nich występuje na Nizinie Orinoko. Na pozostałych terenach można spotkać roślinnośc trawiastą oraz formacje pustynne. Zwierzęta, to przewaznie niedźwiedzie andyjskie, oceloty, oposy, kajmany i pekari. W Wenezueli sa trzy parki narodowe.

Odliczanie rozpoczęte...16 maja rozpoczynam urlop. Z pewnoscią nie bede odpoczywać jak poniżej. Niemniej jednak, zamierzam się w końcu wyspac i poleniuchować :) I pozwiedzać ,ale to w drugiej części urlopu :)

Zatem.....ODLICZAM :)

Miłość Ci wszystko wybaczy

Smutek zamieni Ci w śmiech.

Miłość tak pięknie tłumaczy:
Zdradę i kłamstwo i grzech.

Choćbyś ją przeklął w rozpaczy,
Że jest okrutna i zła,

Miłość Ci wszystko wybaczy
Bo miłość, mój miły, to ja.

Jeśli pokochasz tak mocno jak ja,
Tak tkliwie, żarliwie, tak wiesz,

Do ostatka, do szału, do dna,
To zdradzaj mnie wtedy i grzesz.

Bo miłość Ci wszystko wybaczy
Smutek zamieni Ci w śmiech.

Miłość tak pięknie tłumaczy:
Zdrade i kłamstwo i grzech.

Choćbyś ją przeklął w rozpaczy,
Że jest okrutna i zla,

Miłość Ci wszystko wybaczy
Bo miłość, mój miły, to ja.

Nadzieja, miłość...ile te slowa, te uczucia, znaczą w dzisiejszym zyciu? Czy w ogóle coś znaczą...

Czy jest w nich ta głębia , którą dostrzegaliśmy będać dzieckiem...

Mój komentarz zdaje sie być zbędny ;)

... a 3 tygodnie temu umarł w brzuchu matki płód. Zmarło nagle, gdy jego matka była już w zaawansowanej ciąży . Za dwa dni urodzi martwe dziecko. Jak w takich sytuacjach można myśleć pozytywnie, jak nie dopytywać - dlaczego? Owszem, dopytywać można ale pytania te zawsze pozostaną bez odpowiedzi. W krajach afrykańskich też umierają dzieci, nie tylko noworodki czy te nienarodzone. Umierają nie dlatego, że medycyna nie potrafi pomóc, ale dlatego,ze nie mają co jeść, a leki i lekarze nie są dla niech tak dostępne jak w krajach europejskich. 26 mln dzieci w 41 krajach Afryki położonych na południe od Sahary jest niedożywionych. Żywności brakuje także w 6 krajach na północnym zachodzie i zachodzie Afryki. Wielu mieszkańców Liberii, Sierra Leone lub Czadu musi zadowolić się jedną miską ryżu raz na dwa, trzy dni. Jestem dziś zła i rozgoryczona... że wyrzucam jedzenie do kosza a tam umiera właśnie dziecie. Jestem wściekła i smutna zarazem ,że znajoma, lezy teraz i płacze,że jej dziecko, które od kilku miesięcy nosi w brzuchu, jest martwe. Nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem pewnych aspektów naszej egzystencji.

Przyjaźń to sztuka

Żałuję, że nie posiadam 
magicznej mocy tworzenia przyjaźni. 

Nie mam...

Przyjaźń nie jest czymś, 
co działa ściśle według reguł, 
których możemy się nauczyć. 

Przyjaźń i miłość jest sztuką, 
ale nie rodzajem sztuki komercyjnej 
nastawionej na tani i szybki efekt.

Przyjaciele to indywidualiści, 
którzy dobrowolnie ryzykują bycie
z innymi - to ludzie, dla których 
dzielenie się swoją unikalną osobowością
i radość przebywania ze sobą nawzajem 
jest efektem wspólnej decyzji.

Bez przyjaciół nie jesteśmy w pełni ludźmi. 
Przyjaciółmi musimy być i przyjaciół musimy mieć.

David Sammons

Biedronek to bardzo fajny przyjaciel. Otoczy Cie troską, uśmiechnie się. Sprawi ,ze świat stanie sie piękny i barwny. Biedronek codziennie chodzi za Tobą, depcząc Ci po piętach. Biedronek to najlepszy towarzysz życia. On zawsze jest - on zawsze pamięta. Biedronek ...

Pamiętacie, kiedy byliście małymi dziećmi i wierzyliście w bajki, marzyliście o tym, jakie będzie wasze życie? Biała sukienka, książę z bajki, który zaniesie was do zamku na wzgórzu. Leżeliście w nocy w łóżku, zamykaliście oczy i całkowicie, niezaprzeczalnie w to wierzyliście. Święty Mikołaj, Zębowa Wróżka, książę z bajki - byli na wyciągnięcie ręki. Ostatecznie dorastacie. Pewnego dnia otwieracie oczy, a bajki znikają. Większość ludzi zamienia je na rzeczy i ludzi, którym mogą ufać, ale rzecz w tym, że trudno całkowicie zrezygnować z bajek, bo prawie każdy nadal chowa w sobie iskierkę nadziei, że któregoś dnia otworzy oczy i to wszystko stanie się prawdą. [...] Pod koniec dnia, wiara to zabawna rzecz. Pojawia się, kiedy tak naprawdę tego nie oczekujesz. To tak, jakbyś pewnego dnia odkrył, że baśń może się nieco różnić od twoich wyobrażeń. Zamek, cóż, może nie być zamkiem. I nie jest ważne "długo i szczęśliwie", ale "szczęśliwie" teraz. Raz na jakiś czas, człowiek cię zaskoczy, i raz na jakiś czas człowiek może nawet zaprzeć ci dech w piersiach.

—
Chirurdzy, Meredith

Znacie takie powiedzenie " Oczy - zwierciadłem duszy"? Oczywiście ,ze znacie! Oczy niebieskie, brązowe, zielone czy szare. Niezależnie od koloru wszystkie przekazują intencje i myśli ich właściciela. Spojrzenie jest niezwykle wymownym elementem komunikacji, z którego możemy odczytać wiele informacji, dotyczących osobowości i emocji innych ludzi.

Znalazłam do tego idealny wpis, trudno mi powiedzieć , kto jest jego autorem, bo znalazłam go na kilku stronach, bez autorskiego podpisu, uważam jednak,ze idealnie pasuje do dzisiejszego przekazu:

“...Oczy są zwierciadłem duszy. Podobno nie kłamią. Więcej mówią niż usta. I może mniej ranią. Jakie są oczy moje? Podobno są ciepłe i przyjazne, bywaja smutne i wesołe, ale najczęściej są zamyślone. Kiedy się błyszczą odbijają wszystko, oprócz tego co smutne. Kiedy się cieszą, tak bardzo sie świecą. Można wyczytać z nich to, co mówi nam dusza. Bywaja rozmarzone. Potrafia uwiesć, potrafia uspokoić. Sa spokojne niczym dziecko w ramionach matki. Spokojne jak morze w bezwietrzny poranek. A jednak mozna sie w nich utopić. Stroją sie w nich emocje, jak przed wielkim lustrem królowa. Są moje, jedyne w swoim rodzaju...”

Ta kartka, choć piękna i wyraża przyjemne emocje ma w sobie podwójną głębie i mam nadzieje,że osoba od której tą kartkę otrzymałam nie obrazi się jesli wkleje również życzenia, ponieważ są to jedne z najpieknieszych życzeń jakie otrzymałam :)

Piękne , nieprawdaż? Tak samo jak ta poniższa szkiełkowa brożka.

A zagadkę zawartości dalszych niespodzianek , rozwiąże wszystkim ciekawym, w innym poście :)

Wielkie BUZIAK dla Ciebie Kasiu i milionowe podziękowania! :)))

Buziak na szczęście

Kolejka trzęsie i podskakuje, jej koła bardziej zawzięcie niż zwykle zgrzytają na stalowych szynach. Wokół nas zima. Posępna zatoka Arsta z okien pędzącego pociągu wygląda jak lodowata otchłań. Wagon wypełniony jest zziębniętymi, znudzonymi i obojętnymi na wszystko pasażerami. Dzień dobry!

Nagle jakiś chłopczyk zaczyna się przeciskać między nogami nieprzyjaznych starszych osób - takich, co to niechętnie zrobią trochę miejsca - i siada przy oknie. Sam pośród rozeźlonych wczesną porą dorosłych. Ale zuch - myślę. Jego ojciec stoi przy drzwiach za nami. Pociąg, kiwając się, wjeżdża w podziemny świat tuneli.

Nagle zdarza się coś zupełnie niespodziewanego. Poważny mały chłopiec zsuwa się z siedzenia i kładzie dłoń na moim kolanie. Przez chwilę myślę, że chce wrócić do ojca, więc robię mu przejście. Jednak malec pochyla się do przodu i wyciąga głowę w moim kierunku. Następna myśl: Pewnie chce mi coś powiedzieć na ucho. Ach, te dzieci... Pochylam się, aby go wysłuchać. I znów pomyłka! Zamiast tajemniczej wiadomości otrzymuję głośnego buziaka w policzek.

Chłopiec jak gdyby nigdy nic siada z powrotem na swoim miejscu i dalej patrzy w okno. Ja zaś jestem kompletnie oszołomiony ze zdumienia.

O co tu chodzi? Małe dziecko w czasie podróży metrem obdarza pocałunkiem zupełnie nieznaną dorosłą osobę. Komu przyszłoby do głowy całować takie nieprzystępne typy jak my - poranni pasażerowie. Jednak wkrótce wszyscy siedzący obok mnie podróżni również dostają po buziaku. Zdezorientowani, uśmiechamy się nerwowo do ojca dziecka, który sposobiąc się do wyjścia dostrzega nasze pytające spojrzenia i spieszy z wyjaśnieniem.
- On się tak bardzo cieszy, że żyje - mówi. - Bardzo ciężko chorował.

Po chwili tata z synem znikają w tłumie ludzi wysiadających z wagonu. Na policzku wciąż czuję ciepło pocałunku sześciolatka - pocałunku, który poruszył moją uśpioną duszę.

Czy dorośli potrafiliby obcałowywać się ze zwykłej radości, że chodzą po tym świecie? Ilu w ogóle zastanawia się, jakim darem jest życie? Całe zdarzenie przywodzi na myśl scenę z powieści Svena Delblanca - Rzeka pamięci, w której pewien mężczyzna, jadąc pociągiem, składa gazetę, pochyla głowę i zaczyna płakać. Co by się stało, gdybyśmy wszyscy odważyli się być sobą, bez żadnych zahamowań? Na pewno zapanowałby totalny chaos.

Ten mały chłopiec rozdający buziaki dał nam słodkie, choć całkiem poważne ostrzeżenie: Uważajcie, abyście nie umarli, zanim przestanie bić wasze serce! I nagle powód, dla którego dzieciom łatwiej dostąpić Królestwa Niebieskiego, wydał mi się zupełnie oczywisty.

Dag Retso

Mam nadzieje,że każdy z nas pamieta jakie to dziwne stwory i wyobrażenia siedziały w naszych głowach będąc dzieckiem. Z iloma nocnymi potworami walczyliśmy i jak kolorowo postrzegaliśmy życie.

--> Wyobraźnia dziecięca jest czymś niezwykle cennym i wartościowym, bo pomaga radzić sobie w dorosłym życiu z wieloma wyzwaniami. Czy nie zwróciliście jednak uwagi,że wraz z dorosłym życiem, zatracamy pewne jej cząstki, stajemy się bardziej przyziemni , stajemy się realistami, zapominamy o świecie dziecka.

Znikają potwory, a zwykły patyk znaleziony na drodze, jest już tylko zwykłym patykiem - nie mieczem , którym pokonamy wrogów z zaświatów, nie czarodziejską różdżką, nawet nie mieszadelkiem do piaskowej zupy. Czasem brakuje mi tego wyciszenia i możliwości oddania się wyobrażni. Czyż nie ona wzbogacała nasze życie? Życzę Wam moi drodzy obserwatorzy bloga mnóstwa chwil zadumy i spojrzenia na świat przez różowe okulary, abyście mogli właściwie i energicznie czerpać radość z życia i widzieć to co "niewidoczne dla oczu", byleby zachować zdrowe zmysły,rzecz jasna...haha ;) Ucieknijcie czasem w świat dziecka...

"Ach śpij, kochanie jeśli gwiazdkę z nieba chcesz dostaniesz.
Czego pragniesz daj mi znać ja ci wszystko mogę dać,
Więc dlaczego nie chcesz spać.
Ach śpij bo nocą, kiedy gwiazdy się na niebie złocą.
Wszystkie dzieci nawet złe pogrążone są we śnie,
A ty jedna tylko nie.
Aaaa, były sobie kotki dwa, aaaa szarobure.
Ach śpij, bo właśnie księżyc ziewa i za chwilę zaśnie.
A gdy rano wstanie świt, księżycowi będzie wstyd,
Że zasną a nie ty.
Ach śpij."

Sadze ,że powyższy tekst piosenki zna każdy. Mnie chyba ktoś ululał do tego stopnia ,że miałam ochotę pozostać jeszcze choc przez parę godzin więcej takim maleństwem z obrazka. Stanowczo domagam się więcej snu! ;)

Całkiem niedawno natknęłam się na ten niebywały wiersz. Uważam, że jest on wielkim fenomenem i żałuje jedynie, że tak mało znanym. Mam nadzieje, że i Wam się spodoba.

Józefa Ślusarczyk-Latos

Dzieci przerwanej epoki

dzieci przerwanej epoki żyją na ulicy
mieszkają w cieniu naszych powiek
rosną
między głuchymi ciałami robotów
ich braćmi są manekiny
mają drewniane twarze i metalowe oczy
nikt nie wie ile ich jest
otaczają nas we śnie wypełniają południe
mieszkają w naszych lustrach
są sierotami ziemi

dzieci przerwanej epoki nie znają historii
nie są po żadnej ze stron
mieszkają w twarzach w parlamentach
szydzą ze wszystkiego

dzieci skrzywdzone skrzywdzonej epoki
nie czują miłości ani nienawiści
nie znają swojego imienia

ich domy są z marzeń uschniętych
z deszczu oraz liści
łodzie z papieru i wiatru
dzieci przerwanej epoki są dziećmi Boga
ale jeszcze nie wiedzą o swoim istnieniu

Melbourne wyróżnia się budynkami z epoki wiktoriańskiej, parkami, ogrodami i zielonymi bulwarami. To drugie co do wielkości miasto Australii stanowi pełen życia, wielokulturowy ośrodek, o którego specyfice decydują nie tyle czynniki geograficzne, co sami mieszkańcy. Najbardziej liczy się tu dobre jedzenie, sport i kultura (zarówno „wysoka”, jak i „niska”).

Jednakże skupmy się na postaci z pocztówki. Mylnie oceniłam ów postać jako dziewczynkę, ponieważ jest to chłopiec, co więcej jest nim najsłynniejszy gitarzysta XX wieku, urodzony właśnie w Australii w Melbourne. Podobno jest sławny, choć ja o nim nigdy nie słyszałam, ale nie musiałam - nie interesowałam się nigdy gitarą i ich "użytkownikami". Przyznam,że pocztówka była by fajniejsza gdyby nie było tam tylko wolnego białego miejsca. To istna profanacja ! No ale , nie marudzę - jest pierwsza pocztówka z Australii i jaka by nie była, jestem happy :)

Znaczek...mmmm : )

Stan Bahia jest jednym z najludniejszych brazylijskich stanów leżącym na północnym wschodzie wybrzeża Oceanu Atlantyckiego. Jest to miejsce zasobne w bogactwo kulturalne, prawdopodobnie największe tego typu w całej Brazylii. Bahia dzieli się na trzy regiony: Reconcavo, Sertao i Litoral. Stolicą jest Salvador da Bahia nazywany Bahia lub też Salvador. Miasto to było przez stulecia najważniejszym miastem Brazylii, miejscem gdzie przez lata kwitł głównie handel cukrem.

Salvador znany był głównie dzięki bogacie zdobionym kościołom, pokaźnym rezydencjom oraz festiwalom. Po tym okresie znaczenie miasta podupadło a przebudzać się do życia zaczęło dopiero w XX wieku. Z historycznego punktu widzenia Salvador zajmuje czołowe miejsce w rankingu wszystkich miast Brazylii. Bahia to turystyczny raj. Wybrzeże otoczone jest hotelikami i letnimi domkami dla turystów.

Przesyłka od mevo była większa, ale bardzo uwzględniły się na jej tle te o to "4 Pory Roku", które zamierzam właśnie zaprezentować. Nie wiem skąd je Bernadetka wzięła, ale są niewątpliwie urocze i oryginalne.Są to bardzo pozytywne odzwierciedlenia nadejścia pór roku :)

Serdecznie Dziękuje.