Jeszcze pare lat temu, gdyby ktoś powiedział mi, że będę miłosniczką filmów z gatunku si-fi, zaśmiałabym się mu w twarz. Wszystko się zmieniło w przeciągu kilku ostatnich lat, kiedy to właśnie filmy fantastyki naukowej zaczeły mnie całkiem interesować i z przyjemnością zabierałam się za ich oglądanie. 

Przede wszystkim pobudzają wyobrażnię, pokazują rzeczy z pozoru nierealne, a nawet niemożliwe, ale czy rzeczywiście? Wizja przyszłego świata albo tego już istniejącego lecz w innej rzeczywistości i wymiarze, niczym prosto z "Matrixa", może nam dać do myślenia. W każdym razie, gdzieś tam głęboko, można nawet doszukać się jakiegoś sensu. 

Nikogo chyba więc po tym wstępie nie zdziwi, że gdy zobaczyłam cały komplet 100 pocztówek z pierwszymi stronami z książek "Science Fiction" z wydawnictwa Penguin, musiałam je mieć! 

Są rewelacyjne i wciąż się zastanawiam czy rozesłać je w świat, czy zostawić dla siebie... 

Poniżej tylko mały przesmak tego co zawiera pudełko. 

Poniższe pocztówki to prawdziwe skarby, bowiem przedstawiają kilku bohaterów, "Żołnierzy Wyklętych". Każde z postaci posiada inną historię, ale łączy ich jedno - walka o wyzwolenie z rąk okupanta. 

Kim byli żołnierze wyklęci? Polskie powojenne podziemie niepodległościowe i antykomunistyczne, czyli antykomunistyczny, niepodległościowy ruch partyzancki, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR, toczący walkę ze służbami bezpieczeństwa ZSRR i podporządkowanymi im służbami w Polsce.

Pocztówki przepieknie wydane przez wydawnictwo "Miles", narysowane przez Barbarę Poleszuk, a zakupiłam je na stronie sklepu stylowydwor.pl. Kolejne perełki do mojej militarno-historycznej kolekcji. 

Final Fantasy to japońska seria gier, filmów i mangi z gatunku fantastyki, stworzona przez Hironobu Sakaguchiego i produkowana przez firme Square Enix. 

Seria skupia się głównie na grach, które łączą w sobie gatunki fantazji i fantastykę naukowa, a w kwestii rozgrywki cechują ją rozbudowane elementy charakterystyczne dla japońskich gier fabularnych. 

Pierwsza gra, wydana w 1987 roku na platformie Nes, nie przyniosła wielkich sukcesów, jednak część dziesiąta okazała się na tyle udana, że uratowała od bankructwa firme i dala jej możliwość stworzenia kolejnych sequeli i spin-offów.

Pomimo iż akcja każdej gry z serii głównej toczy się w innym świecie i przedstawia historie różnych bohaterów, gry maja wiele wspólnych elementów, jak na przykład: sama mechanika gry, imiona postaci czy podobne elementy fabuły, która często przedstawia grupe bohaterów stawiających opor złu skupiając się jednocześnie na relacjach łączących członków grupy. Imiona postaci, nazwy stworzeń i obiektów często zapożyczane są z historii i mitologii oraz różnych języków.

Seria stała sięogromnym sukcesem na całym świecie, Sprzedaje się w milionowych nakładach í otrzymuje bardzo wysokie oceny. Pojawiła się rowniez w Księdze Rekordów Guinnessa siedmiokrotnie w wydaniu z 2008 roku. W czerwcu 2011 roku gry z tej serii sprzedały się w ilości ponad 100 milionów egzemplarzy!

Pasja do pocztówek nie przestaje mnie zaskakiwać, tak bardzo często dzieje sie w kwestii tego, co na tym kawałku papieru się znajduje. Czasem bywa nawet lepiej, gdy jedna pasja łączy się z drugą. 

Tak jest właśnie w tym przypadku, jako, że kolekcjonerstwo pocztówek połączyło się z drugim hobby, jakim jest miłość do wnętrz, co możecie zoabczyć na moim drugim blogu. 

 Tą skromną kolekcje przywiozłam w ubiegłym roku z wydarzenia i ekspozycji pieknych wnętrz i sieci designerskich sklepów. Nie mogłam się więc oprzeć, gdy ujrzałam tam również pocztówki ;)

Ten piękny zbiór kolekcjonerski, pocztówek z historycznymi mundurami, otrzymałam w prezencie. 

Radość nie do opisania! Nie dość, że to pocztówki, to również dotyczące historii, czyli łączą ze sobą moje dwie pasje i pokrywają zainteresowania. 

Dzięki opisom i specjalnej liście, bez problemu mogę ocenić z jakiego roku, państwa i jakiego stopnia jest postać na zdjęciu z pocztówki. Cała kolekcja trafiła już do specjalnie zakupionego w tym celu albumu. Na blogu bede Wam od czasu do czas przedstawiać poszczególne postacie z kolekcji.  

Kiedy zobaczyłam je w witrynie jednego z papierniczych sklepów, wiedziałam, ze musze tam wejść, jak również to, że z pustymi rękami z niego nie wyjdę. Dlaczego? Chyba nie muszę tłumaczyć, wystarczy na nie spojrzeć. I choć podobaja mi się ogromnie, pocztówki te zakupiłam z myślą wysyłki. Jestem pewna, że ktoś się z nich ucieszy podobnie jak cieszę się ja :)

Pochodzą z firmy niemieckiej, o której więcej możecie poczytać na www.hartung.net , strona jest prowadzona tylko w języku niemieckim lub angielskim, w innym przypadku proponuje użyć interentowego tłumacza.

Pocztówki reklamowe nie są specjalnie popularne w Postcrossingu, jednak istnieją osoby, które je kolekcjonują. Miałam kiedyś taki przypadek, że wysyłam pocztówki do kogoś kto interesuje się marketingiem i reklamą. Takie pocztówki były dla niej bardzo wartościowe, dlatego uważam, że nie powinniście ich pomijać, tym bardziej, że często są pocztówkami darmowymi, a niekiedy nawet dość atrakcyjne wizualnie lub treściowo.

Kiedyś przedstawilam Wam własne przykłady na to jak je również można zmodyfikować na własne potrzeby i zrobić z nich coś zupełnie innego.

To jedna z piękniejszych kolekcji o jakiej sobie kolekcjoner pocztówek i zarazem fascynat historii może pomarzyć. Pocztówki te otrzymałam w oryginalnym komplecie i opakowaniu. O ich autentyczności świadczy nie tylko stary i pożółkły papier ale i data ich produkcji. Mało tego, są pieknie zilustrowane wydarzeniami historycznym z okresu walka wojsk Napoleona z wojskami rosyjskimi na bazie obrazów.

Nie znam cyrylicy, choć w przyszłości zamierzam wykonać stosowne kroki w celu jej poznania, właśnie dlatego postanowiłam zostawić oryginał tekstu z odwrotu pocztówek, opowiadających o wydarzeniach i jak domniemam, samym malarstwie.

Modernizm (niderl. Nieuwe Bouwen) jako prąd w architekturze rozwinął się w Holandii stosunkowo wcześnie. Kraj ten miał długie tradycje racjonalistyczne w architekturze, zwłaszcza w mieszkalnictwie, gdzie dominowały proste budynki ceglane o gładkich elewacjach i stosunkowo dużych przeszkleniach. Pod koniec XIX w. budynki wznoszone przez Hendrika Petrusa Berlagego są już w pełni funkcjonalistycznie rozplanowane i posiadają awangardową konstrukcję, choć ich elewacje noszą jeszcze cechy historyczne. Jednocześnie szeroko propaguje on swoje idee czystości formalnej budynku, oparte na przesłankach moralnych.

Prototyp samochodu pancernego BA-10 powstał w Zakładach Iżorskich w 1937. Był to kolejny sowiecki średni samochód pancerny oparty na podwoziu ciężarówki GAZ-AAA. Podobnie jak w BA-6 zastosowano podwozie o zmniejszonym rozstawie osi, ale dodatkowo skrócono o 200 mm ramę podwozia. Dodatkowo wzmocniono przednią oś i wyposażono ją w amortyzatory hydrauliczne przejęte z samochodu M-1, oraz zastosowano silniejszy hamulec wału napędowego. W stosunku do starszych konstrukcji poprawiono także system wentylacji i chłodzenia silnika. Pojazd napędzany był silnikiem GAZ-M1. Był to czterocylindrowy silnik gaźnikowy o pojemności skokowej 3285 cm³ i mocy 52 KM przy 2800 obr./min. BA-10 był wyposażony w mechaniczną skrzynię biegów z czterema biegami do przodu i jednym wstecznym. Koła z oponami 6.50-20, na tylnych osiach podwójne, na przedniej pojedyncze. Opony wypełnione były gąbczastą gumą co zwiększyło odporność na ostrzał, ale zmniejszyło prędkość maksymalną. Rozstaw osi 3 m, rozstaw kół przednich 1,41 m, tylnych 1,42 m. Na koła tylnych mostów można było założyć gąsienice Overoll ułatwiające jazdę w terenie.

Na podwoziu osadzony był pancerny kadłub. Wykonywano go z walcowanych płyt ze stali pancernej. Wszystkie płyty były łączone ze sobą spawami. Grubość pancerza była zależna od narażenia danej części na ostrzał. Pancerz czołowy i boczny kadłuba miał grubość 10 mm, tył kadłuba 6-10 mm, dno 4 mm, strop 6 mm. Odlewany pancerz czołowy wieży miał również grubość 10 mm. Poza odlewaną osłoną jarzma armaty ona również wykonana była z walcowanych, a następnie tłoczonych płyt. Kształt kadłuba był zbliżony do starszych konstrukcji. Jego przednia część pełniła funkcję pancernej osłony silnika, dalej znajdowała się pancerna kabina mieszcząca kierowcę i strzelca kadłubowego czkm DT. Za kabiną kadłub obniżał się, a na jego stropie zamocowana była dwuosobowa wieża mieszcząca armatę czołgową 20K ob. 1934 kalibru 45 mm (ostatnie wozy wyposażono w nowszą armatę ob. 1938) i czkm DT.

W końcu 1943 roku, w związku z planowanym przezbrojeniem czołgu T-34 w armatę 85 mm, konieczne stało się dalsze wzmocnienie uzbrojenia dział samobieżnych. Podjęto decyzję o skonstruowaniu nowego średniego działa samobieżnego, wyposażonego w armatę 100 mm. Zespół pod kierunkiem gen. F.Pietrowa z Fabryki Artyleryjskiej nr 9 w Swierdłowsku, skonstruował nową armatę oznaczoną D-10. Równocześnie, w fabryce "Uralmaszzawod" w Swierdłowsku, dokonano adaptacji kadłuba działa SU-85.

Nowe działo samobieżne przyjęto do uzbrojenia armii radzieckiej w lipcu 1944, a do końca 1944 roku dostarczono ok. 500 nowych dział. W pierwszej połowie 1945 wyprodukowano jeszcze ok. 700 wozów.

Były one niezwykle efektywnym środkiem walki z nowymi typami czołgów niemieckich. Odegrały bardzo istotną rolę w końcowej fazie wojny, m.in. w operacji balatońskiej i berlińskiej.

Od kwietnia 1945 roku, działa SU-100 znalazły się w uzbrojeniu ludowego Wojska Polskiego, ale większe ich ilości dotarły dopiero po wojnie. Na uzbrojeniu Wojska Polskiego pozostawały do końca lat 50.

W okresie powojennym, działo SU-100 weszło na uzbrojenie armii państw Układu Warszawskiego oraz Kuby i państw arabskich. Zostało użyte bojowo w wielu regionalnych konfliktach zbrojnych (np. wojna koreańska, wojny arabsko-izraelskie).

Bolesław Krzywousty urodził się dnia 20 sierpnia 1086 roku. Jego ojcem był Władysław Herman, a matką Judyta - czeska księżniczka. Realną władzę przejął w roku 1102. Wtedy to zmarł jego ojciec i ówczesny władca kraju. Bolesław panował nad Małopolską i Śląskiem. Pozostałą część królestwa odziedziczył jego starszy brat Zbigniew. Niestety wola ojca nie była wystarczającym argumentem, aby bracia żyli w pokojowej atmosferze. Wręcz przeciwnie, od samego początku spierali się o słuszność podziału między nich królestwa. Cztery lata po śmierci Władysława Bolesław i Zbigniew pojednali się. Jednakże porozumienie trwało jedynie rok.

Kłótnia braci niekorzystnie wpływała na stan państwa. Mało tego, postanowili oni szukać sojuszników poza granicami Polski. Bolesław na swych sprzymierzeńców wybrał Węgry. Jak się okazało, nie pożałował swej decyzji. Prowadził zwycięskie walki. Skutkiem owych działań było upienie władzy w jego rękach oraz wypędzenie brata z kraju. Zwłaszcza to ostatnie wydarzenie musiało nieść za sobą srogie konsekwencje. Jako, że Zbigniew od dłuższego czasu starał się o protekcję dworu niemieckiego, po tym, jak musiał opuścić kraj, udał się na zachód do swego sprzymierzeńca. Na efekty porozumienia Zbigniewa i Henryka V nie trzeba było długo czekać. Już w roku 1109 wojska cesarza wkroczyły do królestwa Bolesława. Wojska Krzywoustego nie miały dużych szans ze względu na liczebność, którą przewyższała go armia niemiecka. Także przygotowanie wroga do walki było na o wiele wyższym poziomie. Najważniejsze starcia tamtego okresu, które przeszły do historii to m.in. bitwa na Psim Polu oraz obrona Głogowa. Po tym, jak mieszkańcy grodu Głogów zdołali odeprzeć wojska cesarza, te zaczęły wycofywać się z kraju. Po zawarciu pokoju, brat Krzywoustego miał otrzymać część grodów, jednakże Bolesław nie wyrażał chęci wprowadzenia postanowienia w życie. Jedynym i pewnym sposobem na pozbycie się konkurenta było uwięzienie go. Na takie też rozwiązanie zdecydował się Krzywousty. Nie długo jednak prześladował swego brata, gdyż ten po tym, jak dostał się do niewoli.

Bolesław nie wyrażał chęci wprowadzenia postanowienia w życie. Jedynym i pewnym sposobem na pozbycie się konkurenta było uwięzienie go. Na takie też rozwiązanie zdecydował się Krzywousty. Nie długo jednak prześladował swego brata, gdyż ten po tym, jak dostał się do niewoli, zmarł.
Wydarzenia, które miały miejsce nie zostały dobrze odebrane przez opinię publiczną, a zwłaszcza przedstawicieli Kościoła. Władcy udało się obłaskawić kler licznymi darami przekazywanymi dla świątyń.
Jednym z największych przedsięwzięć Bolesława Krzywoustego było przyłączenie Pomorza Gdańskiego do Polski. Wydarzenie to miało miejsce w roku 1119. Władca od razu rozpoczął misję chrystianizacyjną na nowo zdobytych terenach. Jeśli zaś idzie o Pomoże Zachodnie, Krzywousty nie zdołał włączyć go w poczet swego królestwa.
Być może sytuacja, jaka zaistniała między Bolesławem a Zbigniewem, zainspirowała władcę
do pozostawienia testamentu. Wolą Krzywoustego państwo podzielone zostało między jego synów. W ten sposób chciał on zapobiec przyszłym walkom o tron. Według postanowień Bolesława każdy jego syn otrzymał swą dzielnicą, którą miał władać. Na mocy owego aktu Śląsk przypadł Władysławowi Wygnańcowi. Bolesław Kędzierzawy panował na Mazowszu i Kujawach. Mieszko Stary otrzymał ziemię wielkopolską. Kolejny spadkobierca - Henryk Sandomierski był panem ziemi sandomierskiej. Ziemia łęczycka i sieradzka przypadła w konsekwencji Kazimierzowi Sprawiedliwemu. Krzywousty utworzył jeszcze jedną dzielnicę, zwaną senioralną, w której miał panować najstarszy z synów.
Bolesław Krzywousty zmarł dnia 28 października 1138 roku.

Jadwiga – córka Ludwika Andegaweńskiego, króla Węgier i Polski, wychowywała się w Budzie i Wiedniu. Koronę polską przyjęła 16 października w 1384 roku w Krakowie, mając zaledwie dziesięć lat. Półtora roku później zawarła małżeństwo z księciem litewskim Władysławem Jagiełłą, dzięki czemu Litwa przyjęła chrzest i otworzyła podwoje dla Ewangelii. Królowa osobiście angażowała się w chrystianizację tych ziem: wyposażała świątynie, śląc haftowane przez siebie ornaty, troskliwie dobierała misjonarzy, przy Uniwersytecie Karola w Pradze ufundowała bursę dla studentów z Litwy. W celu przyspieszenia i ugruntowania ewangelizacji Polski, Litwy i Rusi uzyskała wraz z królem Jagiełłą papieską zgodę na utworzenie Wydziału Teologicznego na Akademii Krakowskiej. W testamencie zobowiązała króla do dokończenia dzieła odnowy Akademii, przeznaczając na ten cel swoje szaty, klejnoty i pieniądze. Starannie wykształcona, znana z zalet umysłu i charakteru, słynęła w Europie z urody i pobożnego życia. Skupiła wokół swego dworu przedstawicieli elit politycznych i intelektualnych kraju, podejmowała teologów i prawników z Uniwersytetu Karola w Pradze, którzy mieli organizować Wydział Teologiczny w Krakowie.

Urodził się 4 lutego 1746 r. w Mereczowszczyźnie na Podlasiu.

W wieku 9 lat rozpoczął naukę w Kolegium Pijarów w Lubieszowie. W 1760 r. z powodu finansowych kłopotów rodziny, przerwał naukę. Dziedzicem niewielkiego majątku rodzinnego został jego brat Józef, dlatego Tadeusz wybrał karierę wojskową.

W 1765 r. Kościuszko wstąpił do Korpusu Kadetów Szkoły Rycerskiej, uczestniczył tam w specjalnym kursie inżynierskim dla wyróżniających się słuchaczy. Szkołę ukończył w stopniu kapitana.

W 1769 r. Kościuszko wyjechał do Paryża, gdzie studiował w Akademii Malarstwa i Rzeźby. Pięcioletni pobyt w przedrewolucyjnej Francji wywarł poważny wpływ na jego przekonania polityczne i społeczne.

Kościuszko powrócił na krótko do kraju w 1774 r., jednak wobec braku perspektyw zatrudnienia, wyjechał do Drezna. Nie znajdując i tam zajęcia, ruszył do Paryża. Tam dowiedział się o wojnie w Ameryce. Na amerykańskiej ziemi znalazł się w 1776 r., miesiąc po ogłoszeniu Deklaracji Niepodległości.

Dzięki listom polecającym Kościuszko został mianowany na inżyniera armii amerykańskiej. Brał udział w budowaniu fortyfikacji w wielu obozach wojskowych. W uznaniu zasług został w 1783 r. awansowany na generała brygady. Otrzymał też specjalne podziękowania, nadanie gruntu oraz znaczną sumę pieniędzy.

W 1784 r. Kościuszko powrócił do kraju, gdzie zaangażował się w działalność polityczną. Dzięki postanowieniom Sejmu Wielkiego zwiększającym liczebność armii do 100 tys. Kościuszko otrzymał nominację na generała majora wojsk koronnych. Odznaczył się w walce z oddziałami rosyjskimi, które wkroczyły na ziemie polskie w 1792 r., za co otrzymał order Virtuti Militari.

Po przyłączeniu się króla Stanisława Augusta Poniatowskiego do konfederacji targowickiej, Kościuszko podobnie jak wielu działaczy politycznych, wyjechał z kraju. Najpierw do Lipska, później do Paryża. Kiedy w 1793 r. ogłoszono drugi rozbiór Polski, Kościuszko przyjechał do Drezna, gdzie zaczął opracowywać koncepcję powstania narodowego.

Insurekcja, nazwana kościuszkowską, rozpoczęła się w 1794 r. i mimo bohaterskich walk, zakończyła się klęską i III rozbiorem, po którym Polska ostatecznie zniknęła z mapy.

Kościuszko, który podczas walk dostał się do rosyjskiej niewoli, po odzyskaniu wolności, wyjechał na krótko do Stanów Zjednoczonych, potem powrócił do Europy. W latach 1798-1815 mieszkał pod Paryżem, brał wtedy m.in. udział w tworzeniu Legionów Polskich oraz w zakładaniu Towarzystwa Republikanów Polskich.

Zmarł 15 października 1817 r. w Solurze w Szwajcarii. Został pochowany w tamtejszym kościele pojezuickim; rok później ciało bohatera zostało przewiezione do Krakowa - spoczęło w kryptach królewskich w katedrze na Wawelu.

Urna z sercem Kościuszki trafiła do Polski dopiero w 1927 r. - umieszczono ją w dawnej kaplicy królewskiej Zamku Królewskiego w Warszawie. 

Jan Długosz (1415-1480) wybitny polski historyk, dyplomata i duchowny, do XVIII wieku uważany za najważniejszego polskiego pisarza historycznego.

Długosz pochodził z rodziny z tradycjami patriotycznymi, jego ojciec wsławił się w bitwie pod Grunwaldem, wuj - kapelan - odprawiał Mszę św. przed bitwą.

Długosz studiował sztuki wyzwolone na krakowskim uniwersytecie. Wstąpił na dwór biskupa krakowskiego Zbigniewa Oleśnickiego i został jego prawą ręką.

Długosz przeszedł do historii jako autor Annales seu Cronicae Regni Poloniae, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego. Składało się na nie dwanaście ksiąg omawiających historię Polski od czasów legendarnych do roku 1480. Pełne wydanie ukazało się w latach 1701-1703.

Urodził się 23 stycznia 1874r we wsi Wierzchosławice. Był politykiem, działaczem ruchu ludowego, premierem. Urodził się w rodzinie chłopskiej, był samoukiem. Jego działania polityczne od początku sięgają początków ruchu ludowego na ziemiach polskich i  już w 1895 roku należał do Stronnictwa Ludowego. W latach 1908-1918 był posłem na Sejm Galicyjski, a w 1911 także w parlamencie austriackim. Po rozłamie w PSL (1913) Wincenty Witos stanął na czele PSL „Piast”, reprezentując interesy bogatych chłopów. Podczas I wojny światowej współpracował z Naczelnym Komitetem Narodowym, w 1918 roku przewodniczył Polskiej Komisji Likwidacyjnej. W 1919 roku został wybrany posłem na sejm, a podczas wojny z bolszewikami (1920) powierzono mu funkcję premiera.

W 1920 roku Witos stanął na czele Rady Obrony Państwa. Po zawarciu układu lanckorońskiego w 1923 został premierem rządu centroprawicowego Chjeno-Piasta. Ponownie pełnił funkcje premiera przez kilka dni w 1926 roku, przed przewrotem majowym. Po przejęciu władzy przez sanację Witos przeszedł całkowicie do opozycji, był też współtwórcą „Centrolewu” w 1929 roku. Rok później został aresztowany i uwięziony w Brześciu (1931-1932), następnie skazany w procesie brzeskim. Jednak udało mu się wyjechać do Czechosłowacji jeszcze przed uprawomocnieniem wyroku, stamtąd kierował polityką Stronnictwa Ludowego. Później przystąpił do utworzenia na terenie Szwajcarii „Frontu Morges”.

Roman Dmowski

źródło - polakwszechczasow.pl 

  

polecam - www.romandmowski.pl

Olbrzymia popularność

Generała  w społeczeństwie, jego profesjonalizm, zdolności
organizacyjne i głęboka wiara w zwycięstwo wydały owoce. 

Wiosną 1920 r. - wskutek ofensywy frontu wojsk sowieckich - sytuacja wojsk polskich
będących w odwrocie na froncie wschodnim systematycznie ulegała
pogorszeniu. W tej sytuacji naczelny wódz  i naczelnik państwa
Józef Piłsudski po naradzie z Gen. Kazimierzem Sosnkowskim wezwał
do Warszawy Gen. Józefa Hallera i powierzył mu zadanie utworzenia dodatkowej  ochotniczej armii.

Są to specjalnie zaprojektowane koperty , które same w sobie stanowią już ozdobę i ciekawostkę. 

W środku każdej z nich znajdują się informacje związane z zdjęciem na kopercie. 

Myślę, że zasługują one na sporą dozę zaciekawienia i bardzo się cieszę, że należą już do mojej kolekcji. 

Istotną rolę odgrywają tu także nietypowe stemple i znaczki.

Jan Amor Tarnowski urodził w 1488 roku na zamku na Górze Św. Marcina pod Tarnowem. Jego ojciec Jan Amor z Tarnowa był kasztelanem krakowskim, a matką Barbara Zawiszanka z Rożnowa, wnuczka sławnego rycerza Zawiszy Czarnego. Z powodu słabego stanu zdrowia i wątłej budowy, ojciec przeznaczył Jana do stanu duchownego i około roku 1500 wysłał na dwór królewski, gdzie pobierał nauki pod opieką kardynała Fryderyka Jagiellończyka, a następnie księdza i późniejszego prymasa Macieja Drzewieckiego, głównego sekretarza kancelarii królewskiej. Po śmierci ojca (1500 r.), matka za namową ks. Drzewieckiego zgodziła się przeznaczyć Jana Amora do służby publicznej. 24 stycznia 1507 roku odbyły się na Wawelu uroczystości koronacyjne Zygmunta I Starego, w których uczestniczył dziewiętnastoletni wówczas Jan Tarnowski.

Na początku XVI wieku Rzeczypospolita prowadziła nieustanne wojny z Tatarami, którzy najeżdżali jej południowo-wschodnie rubieże, a także z Mołdawianami i Wołochami. Na terytoriach ich państw toczyła się rywalizacja polsko-turecka o wpływy w tym rejonie Wschodu.

Karierę wojskową Jan Tarnowski zaczynał pod rozkazami hetmana Mikołaja Firleja w bitwie pod Orszą (1508 r.), podczas której mimo młodego wieku i braku doświadczenia, dowodził jako rotmistrz oddziałem zaciężnej jazdy. W 1512 roku Jan Tarnowski uczestniczył w bitwach z Tatarami krymskimi pod Łopusznem i Wiśniowcem, dowodzonych przez hetmana wielkiego Mikołaja Kamienieckiego oraz brał udział w wyprawie orszańskiej hetmana Konstantego Ostrogskiego przeciw wojskom moskiewskim (1514 r.). Dowodził w niej jednym z hufców złożonych z młodzieży najsłynniejszych polskich rodów. 8 września 1514 roku pod Orszą stoczona została zwycięska bitwa kawaleryjska w szyku tak zwanym,„starym polskim urządzeniem” pomiędzy wojskami Wielkiego Księstwa Moskiewskiego a armią polsko-litewską. Pierwsze doświadczenia wojenne wyniesione z bitew z Tatarami i wojskami moskiewskimi oraz stosowane metody walki z różnym przeciwnikiem posłużyły Janowi Tarnowskiemu do rozważań teoretycznych na temat wojskowości. W 1518 roku przyszły hetman wyruszył w podróż do Ziemi Świętej odwiedzając po drodze Rzym, gdzie został przyjęty przez papieża Leona X. W czasie pielgrzymki do Ziemi Świętej Jan Tarnowski odwiedził Betlejem i Jerozolimę. Został tam pasowany na rycerza Grobu Chrystusowego.