Hoberman jest międzynarodowym wielokrotnie nagradzanym wydawcą fotograficznym prezentującym głównie prace z obrazem Afryki. Firma należy do ojca i syna - Geralda i Marca Hobermanów. Założona została w 1999 roku.
Hoberman jest również producentem luksusowych jakości drukowanych produktów oraz pocztówek, plakatów, zakładek, czasopism itp., opisywany w wielu wiodących ośrodkach turystycznych na całym świecie, w tym także w Warszawie, Łódzi, Namibii, Londynie i Nowym Jorku.

Hoberman produkuje szeroką gamę pocztówek i innych produktów drukowanych w celach turystycznych i są liderami na rynku na różnych rynkach międzynarodowych, w tym: Cape Town, Namibii, Republiki Południowej Afryki Szlaku Wina, Johannesburg, KwaZulu Natal, Londynie i Anglii.

Durban jest klasycznym miastem obok tropikalnej plaży Oceanu Indyjskiego, z kilkoma unikalnymi atrakcjami. Jest mieszanką dominującej kultury Zulu, barwnej tradycji i historii RPA i wpływów orientalnych pochodzących od przeważającej tutaj społeczności pochodzenia indyjskiego. Durbs, Surf City lub eThekwini jest czymś w rodzaju tygla mieszającego ludzi, kultury z indywidualnością ducha i stylu, co sprawia, że od dawna jest popularnym miejscem wypoczynku, a mieszkańcy Durbanu są niezwykle dumni ze swego pochodzenia. Żadna wizyta w Durbanie nie może być kompletna bez odpoczynku na pełnej słońca plaży.


Jeszcze przed wschodem słońca amatorzy surfingu także biegacze, rowerzyści i pływacy korzystają z dobrodziejstwa słońca. Subtropikalny klimat Durbanu zapewnia doskonałe warunki przez cały rok, lato jest upalne ze słonecznymi dniami i burzliwymi wieczorami, zima jest chłodniejsza i jasna, z reguły bez opadów deszczu. Nabrzeże Durbanu (beachfront), znane jako Golden Mile, rozciąga się pomiędzy Suncoast Casino na północy i uShaka Marine World na południu, z dwukilometrową promenadą restauracji, rozrywki, obszernych publicznych trawników i fantastycznych odcinków plaży. Liczne restauracje są otwarte wcześnie, aby dzień rozpocząć filiżanką kawy, która najbardziej smakuje przy obserwacji stad delfinów.

Folklor polski to symboliczno-artystyczna dziedzina polskiej kultury ludowej. Przybiera niejednolite formy w zależności od grupy społecznej i regionu etnograficznego.

Badania nad folklorem polskim zaczynają się w XIX wieku i są związane z walką o utrzymanie świadomości narodowej. Hugo Kołłątaj w 1802 opracował pierwszy polski program badań nad folklorem, ale wzrost zainteresowania tą dziedziną nastąpił głownie w drugiej połowie tego wieku. Znaczący badacze tego okresu to Zorian Dołęga-Chodakowski, Oskar Kolberg, Jan Karłowicz, Erazm Majewski, Zygmunt Gloger, Lucjan Malinowski, Władysław Siarkowski, Jan Świętek, Seweryn Udziela. Materiały gromadzili także pisarze i etnografowie-amatorzy (m.in. Kazimierz Władysław Wóycicki, Żegota Pauli, Karol Baliński, Lucjan Siemieński).


W okresie międzywojennym rozwinęły się badania folkloru regionalnego, wyodrębniono także folklor grup społecznych (folklor chłopski, folklor robotniczy).

Trzeba przyznać, że ten duży, mięsożerny ssak lądowy z rodziny kotowatych, drugi po tygrysie – co do wielkości – wśród czterech ryczących wielkich kotów, zaliczany do tzw. wielkiej piątki Afryki – pięciu najbardziej niebezpiecznych zwierząt afrykańskich, na poniżeszej ilustracji autorstwa Dari Gerasimovej, nie wygląda nadto przerażająco. Ponadto, jak sam tytuł wskazuje, gdy on nadchodzi, świat się zakwieca. Do takie lwa zdecydowanie nie bałabym się podejść. 

Sao Paolo albo Sao Paulo należy do największych miast brazylijskich. Metropolia leży nad rzeką Tiete w południowo-wschodniej części kraju. Jest to nie tylko największe miasto Brazylii, ale również całej Ameryki Południowej. Liczba ludności przekroczyła już 11 milionów w samym mieście, a w całej aglomeracji aż 21 milionów, co plasuje zespół miejski Sao Paolo w czołówce największych aglomeracji świata. Jak przystało na tak duże miasto, kwitnie tu zarówno przemysł, jak i sztuka, kultura oraz nauka.

Historia

Miasto Sao Paolo należy to typowych pod względem historii miast Ameryki Południowej, a to oznacza ścisły związek z zakonnikami i kolonistami hiszpańskimi. W tym miejscu swoje wpływy roztaczali jezuici, a ich misja świętego Pawła stała się początkiem miejscowej osady. Na rozwój ośrodka wpływ miał przede wszystkich handel niewolnikami oraz kamieniami szlachetnymi. Bliskość wybrzeża i transport rzeczny ułatwiały przeładunek towarów i wywożenie ich na inne kontynenty. Prawa miejsce Sao Paolo otrzymało w 1712 roku, a około 100 lat później zostało powołane do funkcji stolicy prowincji. Kolejne czynniki rozwojowe, to odkrycie, uprawa i transport kawy. Rozwój przyspieszało jeszcze zbudowanie linii kolejowej w drugiej połowie XIX wieku.

Nazwa "folklor" została po raz pierwszy użyta w Anglii w XIX wieku. Na język polski można przetłumaczyć ją dosłownie jako "wiedza ludu". Do folkloru danego obszaru zalicza się całą twórczość ludową - muzykę, tańce, mowę (gwarę), pieśni, stroje i rękodzieła. Z pojęciem folkloru wiążą się także inne pojęcia, jak etnologia - czyli nauka, która bada kulturę ludową - i etnografia - która zajmuje się opisywaniem tej kultury.

Kiedy mówimy o folklorze, bardzo często pojawia się termin "region", który oznacza tu obszar zamieszkały przez ludzi, których kultura, zajęcia i sposób życia różnią się od innych sąsiedzkich obszarów.

W Polsce wyróżnić możemy następujące regiony:

Oficjalna pocztówka z stanu Michigan z Kalamazoo przedstawiająca Sarah Winnemucca - amerykańska pisarka, Indianka, z północnoamerykańskiego plemienia Pajutów. W 1878 roku była tłumaczką, posłańcem i zwiadowcą amerykańskiej armii podczas wojny z Bannokami i kilku innych mniejszych konfliktów. Cieszyła się u żołnierzy dobrą opinią i miała też dobrą opinię o armii, pisząc później nie raz o żołnierzach jako o "ojcach" i "opiekunach". Z tego względu, a także dlatego, że opowiadała się raczej za wojskową, niż za cywilną administracją w rezerwatach, wielu Pajutów uważało ją za kolaborantkę.

Była autorką ponad 300 odczytów na Wschodnim Wybrzeżu USA oraz wydanej w 1883 roku książki Life Among the Paiutes; Their Wrongs and Claims (Życie wśród Pajutów; ich krzywdy i roszczenia). Opisując pierwsze 40 lat kontaktów plemienia z białymi odkrywcami, poszukiwaczami i osadnikami, oskarżała Amerykanów o niechrześcijańskie traktowanie jej braci Pajutów, stając się zarazem pierwszą indiańską pisarką anglojęzyczną, autorką autobiografii i dziejów własnego plemienia. Książka była efektem jej wcześniejszych wykładów oraz pomocy męża, który wyszukiwał niezbędne dokumenty w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie. 

Laos należy do najsłabiej rozwiniętych i najbiedniejszych krajów Azji. Tylko mała część 6 milionowej populacji mieszka w nielicznych i niewielkich miastach, reszta żyje w prostych (ale często malowniczych) wioskach i zajmuje się głównie uprawą ryżu.

W Laosie żyje sto-kilkadziesiąt różnych grup etnicznych posiadających własną kulturę, tradycje, zwyczaje, a także język. Dominującą religią jest Buddyzm tradycji Therawady, ale animalizm jest równie często praktykowany, zwłaszcza w trudniej dostępnych regionach.

Laos jest krajem bardzo górzystym, znaczną część jego powierzchni zajmuje dzika roślinność, w tym dziewicza dżungla. Kraj przecina sieć rzek, głównie Mekong i jego dorzecze. Większość z nich, pod nieobecność utwardzanych dróg, stanowi ważne szlaki transportowe. Komunikacja lądowa jest mocno utrudniona ze względu na brak, albo bardzo niską jakość dróg

W Laosie nie ma może atrakcji na miarę Angkoru w sąsiedniej Kambodży, czy pięknych, tajskich plaż, ale parę miejsc na pewno zasługuje na uwagę. Przede wszystkim Luang Prabang, jedno z najpiękniejszych miasteczek całej Azji Południowo-Wschodniej. W Champasak można podziwiać ruiny świątyń z czasów Imperium Khmerskiego, a w okolicach Phonsavan warto zobaczyć tajemnicze "Plain of Jars".

Co zwiedzić w Laosie?

Warto pokusić się o zwiedzanie laotańskich lasów czy spływ największą rzeką regionu czyli – Mekongiem. Spragnieni ciszy turyści mogą odwiedzić nadrzeczną wioskę Muang Ngoi, w malowniczych górzystych rejonach. Jest ona niemal odcięta od świata i pozbawiona prądu w dzień – prawdziwy odpoczynek od cywilizacji.

Faworytka wsród faworytów. Ta piekną pocztówke otrzymałam od znanej mi juz niejednokrotnie z pieknych kartek - Antoniny. Jak dla mnie jest niesamowita i wspaniała pod kazdym wzgledem. Cieszyłam sie jak ją otrzymałam i ciesze sie nadal jak na nią patrze :)

Tradycyjnie w kulturze algierskiej kobiety postrzegane są jako słabsze od mężczyzn w aspekcie umysłowym, duchowym i cielesnym. Honor rodziny zależy w dużym stopniu od prowadzenia się jej członkiń - oczekuje się, żeby kobiety były przyzwoite, skromne i dyskretne. Przed ślubem wymagana jest czystość, a po nim bezwzględna wierność. W przypadku złamania tych zasad, kobietę może spotkać usankcjonowana przez tradycję kara ze strony mężczyzny.

Od czasu odzyskania niepodległości, ruch kobiecy w Algerii odniósł pewne sukcesy i w rezultacie pozycja kobiet jest nieco lepsza niż w sąsiednich krajach, takich jak Tunezja czy Maroko.

Piekna pocztówka od blogowego znajomego. Jak dla mnie definitywnie wspaniała, po pierwsze pocztówka z ludzmi ( w tym wypadku kobieta), po drugie posmak tradycjonalizmu i ta kolorystyka. Cudowna!