Wenus ze względu na podobieństwa bywa określana planetą siostrzaną Ziemi. Średnica Wenus wynosi 12 100 km. i jest mniejsza od Ziemi zaledwie o 644 kilometry. Wenus jest również planetą, która zbliża się do Ziemi na najbliższą odległość wynoszącą w przybliżeniu 38.200.000 kilometrów. Wenus znana była już w starożytności i urzekła ówczesnych astronomów swoim pięknem zmieniając swoją barwę w ciągu dnia.

Wenus jest drugim w kolejności od Słońca obiektem naszego układu. Wokół naszej gwiazdy porusza się prawie po kołowej orbicie. Odległość planety od Słońca waha się od 108.200.000 km (punkt odsłoneczny - aphelium) do około 107.500.000 kilometrów (punkt przysłoneczny - peryhelium). Pełnego obiegu wokół gwiazdy dokonuje w 224,7008 dni ziemskich przy średniej prędkości 35,03 km/s. Ciekawostką jest natomiast fakt bardzo powolnego obrotu wokół własnej osi, który trwa 243 dni 2 h i 24 minuty. Wynika stąd, że doba na Wenus jest dłuższa niż rok. Dodatkowo planeta obraca się wokół osi w przeciwnym kierunku czyli z zachodu na wschód. Słońce przesuwa się nad wenusjańskim niebem bardzo wolno, jednak doba słoneczna wynosi na Wenus 116,8 dnia. 

Uran jest siódma w kolejności od Słońca planeta Układu Słonecznego. Jest także trzecią pod względem wielkości i czwartą pod względem masy planetą naszego systemu. Nazwa planety pochodzi od Uranosa, który był bogiem i uosobieniem nieba w mitologii greckiej, ojcem Kronosa (Saturna) i dziadkiem Zeusa (Jowisza). Choć jest widoczny gołym okiem, podobnie jak pięć innych planet, umknął uwadze starożytnych obserwatorów ze względu na niską jasność i powolny ruch po sferze niebieskiej. Sir William Herschel ogłosił odkrycie planety w dniu 13 marca 1781, po raz pierwszy w historii nowożytnej rozszerzając znane granice Układu Słonecznego. Uran to również pierwsza planeta odkryta przy pomocy teleskopu.

Uran budową i składem chemicznym przypomina Neptuna, a obie planety mają odmienną budowę i skład niż większe gazowe olbrzymy: Jowisz i Saturn. Astronomowie czasem umieszczają je w oddzielnej kategorii "lodowych olbrzymów". Atmosfera Urana, chociaż – podobnie jak atmosfery Jowisza i Saturna – składa się głównie z wodoru i helu, zawiera więcej zamrożonych substancji lotnych (tzw. lodów) niż atmosfery większych planet-olbrzymów; są to substancje takie jak woda, amoniak i metan, oraz śladowe ilości węglowodorów. Jego atmosfera jest najzimniejszą atmosferą planetarną w Układzie Słonecznym; minimalna temperatura to 49 K (-224 °C). Ma ona złożoną, warstwową strukturę. Uważa się, że jej najniższe chmury tworzy woda, a najwyższa warstwa chmur jest utworzona z kryształków metanu. Z kolei wnętrze Urana składa się głównie z lodów i skał.

Jowisz (Jupiter) jest piątą planetą od Słońca i zarazem największą w znanym ludzkości układzie. Swoją nazwę zawdzięcza starożytnym Rzymianom (władca wszystkich bogów utożsamiany z greckim Zeusem). Jest jednym z najjaśniejszych punktów na nocnym niebie.

Przez astrologów Jowisz nazywany bywa wielkim szczęściem. Symbolizuje nieograniczoną moc rozwoju oraz wzrostu. Wyraźnie pomaga w odnajdywaniu talentów, ale potrafi także zaprowadzić człowieka na manowce rozrzutności i zbytniej wiary w szczęśliwe zrządzenie losu. Jowisz sprzyja szczodrości, harmonii i czerpaniu radości z życia. Wspiera ludzi w wywieraniu dobrego wpływu na życiowego partnera.

Do tej pory wysłano ku Jowiszowi 5 sond. Piąta, Galileo, wystrzelona została w padzierniku 1989 roku, a do celu leciała 6 lat. Pierwsze dokładne dane o Jowiszu zawdzięczamy pojazdom kosmicznym Pioneer 10 i 11. Następnie poleciały za nimi sondy Voyager, które w 1979 roku przesłały na Ziemię widowiskowe fotografie robione z bliska. Po 1991 roku zaczął fotografować Jowisza teleskop kosmiczny Hubble'a, ale obrazy przez niego uzyskane są nieco gorszej jakości. O ile jednak sondy musiały ograniczyć się do krótkiego spojrzenia na tę planetę podczas szybkiego przelotu obok niej, to HST będzie mógł robić zdjęcia przez wiele lat.  

Atmosfera Jowisza byłaby dla człowieka zabójcza. Domieszkami do najobficiej występujących wodoru i helu są tam metan, trujący amoniak, para wodna i acetylen. Mieszanka taka brzydko pachnie, a jej skład chemiczny przypomina skład chemiczny gazu, z jakiego tworzyła się nasza najbliższa gwiazda - Słońce.  

Mars to najbardziej podobna do Ziemi planeta w naszym Układzie Słonecznym. Ma taką samą powierzchnię lądów jak Ziemia, marsjańska doba trwa tylko o 40 minut dłużej niż doba na Ziemi. Nachylenie osi obrotu do płaszczyzny orbity różni się o niecałe dwa stopnie.

Dominującym składnikiem marsjańskiej atmosfery jest dwutlenek węgla. Oprócz tego występują azot, argon i inne, w śladowych ilościach.

 W 1877 roku dokonano pierwszych, poważnych obserwacji Marsa, wykorzystując jego korzystne zbliżenie do Ziemi. Asaph Hall odkrył wtedy oba księżyce. Nadano im imiona sług rzymskiego boga wojny: Fobos (Groza) i Dejmos (Strach).

Niedościgniony , niepojęty, nie do zrozumienia.

Wszech-ogromny kosmos! 

Budzi we mnie lęk, obawy, przed tym co nieznane i nieodkryte. 

Boimy się tego , czego nie rozumiemy i choć próbujemy odkryć tajemnicę , zawsze istnieje obawa przed tym, co możemy odnaleźć. Pomimo, że jest niewyobrażalnie piękny, nie wiemy co ze sobą niesie. 

Niemniej jednak im bardziej poznaje tajniki kosmosu, tym bardziej mnie pochłania. 

Prezentowana pocztówka jest w formacie 3D, cieszące się ostatnio dość dużym powodzeniem. 

Powstanie Układu Słonecznego wyjaśnia teoria Wielkiego Wybuchu (Big Bang). 

Układ Słoneczny powstał około 5 - 6 miliardów lat temu z obłoku gazowo - pyłowego, który przyciągał materię ku gęstniejącemu jądru. 

W środku obłoku gaz kurczył się szybciej niż w zewnętrznych warstwach i powstało Słońce, a pozostała materia utworzyła dysk wokół niego. 

Ok. 50 milionów lat później zaczęły zachodzić reakcje jądrowe (przekształcenie wodoru w hel), co spowodowało, że Słońce zaczęło świecić.

 We wcześniej powstałym dysku cząsteczki się ze sobą zderzały i łączyły w pył tworząc większe obiekty. Kolizje różnorodnych obiektów doprowadziły do powstania dużych ciał, z których ostatecznie powstały planety. 

W pierwszej kolejności utworzyły się 4 planety wewnętrzne czyli: Merkury, Wenus, Ziemia i Mars. 

Planety zewnętrzne zaś tworzyły głównie gazy, a uformowały się one ze skalno - lodowych brył krążących w dalszej odległości od Słońca. 

Ale o tym możecie przeczytać na stronie : astronomia.biz.pl, którą bardzo Wam polecam.