Memories that remain ...: Luksemburg

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Luksemburg. Pokaż wszystkie posty

Kim był Gotfryd de Bouillon? Pobożnym wojownikiem, okrutnym katem, a może rozsądnym władcą? Oto prawdziwa historia Obrońcy Grobu Świętego.

27 listopada 1095 roku w Clermont papież Urban II zaapelował do europejskich władców o walkę z muzułmanami, którzy zajęli Jerozolimę. Apel ten zapoczątkował serię krucjat, które miały na celu odbicie miasta, kolebki chrześcijaństwa, z rąk niewiernych. Pierwsza z krucjat odbyła się w 1096 roku. Z wielu zakątków Europy Zachodniej wyruszyły wyprawy zarówno ludowe, jak i rycerskie. Jedną z najlepiej zorganizowanych była ta zarządzona przez Gotfryda de Bouillon.

Towarzyszyło mu dwóch braci: Eustachy III, hrabia Boulogne i najmłodszy Baldwin oraz rycerze walońscy i lotaryńscy. Po to, by móc zorganizować wyprawę Gotfryd zastawił nawet swoje posiadłości. Kiedy 15 lipca 1096 roku krzyżowcy wdzierali się do oblężonej Jerozolimy Gotfryd był jednym z pierwszych rycerzy, którzy przekroczyli mury Świętego Miasta. Tydzień później został wybrany królem Jerozolimy. Uznaje się go także za twórcę Zakonu Bożogrobców - Kanoników Regularnych, Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego.

Od tamtego czasu wokół jego postaci narosło wiele legend i podań. Historycy sami nie są już do końca pewni, kiedy urodził się, kiedy zmarł i kim naprawdę był Gotfryd de Bouillon. Twórcy filmu starają się przybliżyć widzom postać słynnego rycerza i władcy, który bez wątpienia był jedną z większych postaci średniowiecznej Europy.

żródło - http://www.planeteplus.pl

Durbuy - Uznawane jest za „najmniejsze miasto na świecie" o niebywałym uroku i tym samym przyciąga turystów z całego świata. Jak na najmniejsze miasto przystało funkcjonuje tu również mikrobrowar mieszczący się w restauracji „La Ferme du Chene", gdzie produkuje się wyśmienite piwo „Marckloff" oczywiście na minimalną skalę, czyli „z browaru prosto na stół".

Stare miasto, urokliwe uliczki z romantycznymi zakamarkami, zapach dobrego jedzenia w powietrzu i okolicznościowe targowiska – w tym w szczegółach tkwi urok Durbuy. Oglądając stare kamienice, idąc brukowanymi ścieżkami, spoglądając na rzekę Ourthe, można odnieść wrażenie, że przenieśliśmy się w czasie. Mało tego, absolutnie nie chcemy, by ten czar prysł!

Po spacerze po średniowiecznym centrum warto zajrzeć do Parc des Topiaires. Mieszkańcy Durbuy i tu okazują wybujałe ego, gdy reklamują go jako największy na świecie park figur wyciętych w krzewach, ale trzeba przyznać, że jest fascynujący. Z niezwykłą starannością i wyobraźnią zadbano, by poprzycinane liście przybrały formy zwierząt czy ludzi. Niektóre figury są naprawdę dowcipne!

W zachwyt wprawiają także niezwykłe fontanny niedaleko rynku, umieszczone przy stromych skałach. Turyści, ci nie z cukru, często spacerują między kaskadami wody. Jeśli chcemy obejrzeć zapierającą dech w piersiach panoramę miasta, warto skorzystać z tutejszego tramwaju-autobusu, który zawiezie nas w najpiękniejsze zakątki miasta. Durbuy urzeka zarówno latem, gdy można przysiąść w kawiarenkach i sycić się klimatem miasta, jak i zimą, kiedy w centrum rozpoczyna się rynek bożonarodzeniowy, wprowadzając atmosferę iście bajkową. Miasto nastawione jest na turystykę, więc możemy się spodziewać obsługi na najwyższym poziomie. Dla wygody odwiedzających zbudowano także kilka dużych płatnych parkingów przy wjeździe do miasta (osobiście polecam ten przy Parc des Topiaires – niedrogi i przy centrum).

Durbuy to mekka amatorów spływów kajakowych, wspinaczki (to z myślą o nich powstał Durbuy Adventure), odpoczynku na łonie natury i dobrego jedzenia. Jeśli chcemy oderwać się od zgiełku miasta, nie ma bardziej magicznego miasta w Belgii. Bo jeśli nie Durbuy, to co?

Informacje pochodzą z kilku miejsc z internetu.

Każdego roku koła i organizacje łowieckie hucznie obchodzą wspomnienie św. Huberta. Kim w rzeczywistości był ich patron wie jednak niewielu z nas…

Urodził się około 655 roku w Brabancji. Najpewniej pochodził z arystokratycznego rodu. Niektóre źródła podają, iż jego ojcem był książę Tuluzy, Bertrand. Zgodnie z legendami, w młodości miał być Hubert wyjątkowym utracjuszem, nicponiem, hulaką i rzecz jasna zapalonym myśliwym.

Anslem Grün w publikacji „Pięćdziesięciu wspomożycieli” pisał, iż powodem owego zatracania się w przyjemnościach świata była śmierć Floribiany z Löwen - żony Huberta. Razu pewnego wybrał się nawet Hubert na łowy w Wielki Piątek! Tamtego dnia ukazał mu się jednak w leśnej gęstwinie jeleń z jaśniejącym w porożu krzyżem. Gdy późniejszy święty chciał go ustrzelić, ten przemówił do niego ludzkim głosem, prosząc myśliwego o darowanie mu życia, następnie zaś upomniał go, by nie uganiał się za zwierzyną oraz pokusami ówczesnej epoki, kiedy przecież zagrożona jest jego dusza.

Zdumiony Hubert po tak niecodziennym spotkaniu, postanowił jak najszybciej się nawrócić. Jedne źródła podają, iż rozdał swój majątek ubogim i na jakiś czas został pustelnikiem, inne, że bezzwłocznie przybył na dwór świętego Lamberta, by zostać jego uczniem. Po śmierci swego nauczyciela i mentora to właśnie jemu przypadł zaszczyt pełnienia funkcji biskupa Maastricht.

Nazywano go apostołem Ardenów, gdzie pełnił działalność misyjną. Wiemy także, że gdy Maastricht zagrażali Normanowie, przeniósł swą biskupią stolicę do Liège. Miał też posiadać dar uzdrawiania zarówno ludzi, jak i zwierząt.

Houffalize - wieś w Belgii w Ardenach, położona w Dolinie Ourthe 25 km od La Roche.1 stycznia 2007 roku liczyła 4802 mieszkańców. Znajduje się w prowincji Luksemburg. Miejscowość znana z górskich tras rowerowych. Odznacza się urokliwym, XIX-wiecznym stylem budownictwa, niskimi domami i przyjaznym wyglądem, jak twierdzą mieszkańcy. Miasteczko jest ze wszystkich stron otoczony słabo zurbanizowanymi, zalesionymi wzgórzami. Na miejscu można m.in. podziwiać czołg PzKpfw V Panther, który brał udział w walkach w tym rejonie podczas "bitwy o wybrzuszenie" na przełomie 1944 i 1945 r.

Ofensywa w Ardenach, bitwa o Ardeny, w historiografii anglosaskiej znana także jako bitwa o wybrzuszenie (ang. Battle of the Bulge) – bitwa mająca miejsce w Ardenach na przełomie 1944 i 1945 roku. Była ostatnią dużą operacją ofensywną wojsk niemieckich na froncie zachodnim w czasie II wojny światowej.

Armia niemiecka zamierzała rozciąć siły aliantów, oddzielając wojska angielskie od amerykańskich, zdobyć Antwerpię, a następnie zaatakować w kierunku północnym, okrążając i niszcząc cztery armie alianckie. Miało to zmusić aliantów zachodnich do wynegocjowania pokoju z krajami osi.

Niemiecka nazwa tej operacji brzmiała na początku "Jesienna mgła", ale później dla zmylenia Aliantów zmieniono ją na "Wacht am Rhein" (Straż nad Renem). W oficjalnej historii armii amerykańskiej nazywana jest "kampanią w Ardenach i Alzacji".

Pomimo że ofensywa zakończyła się ostatecznie klęską, początkowo zaskoczyła aliantów i zmusiła ich do poważnych zmian w planach oraz zaangażowania sporych sił do jej powstrzymania. Z drugiej strony, armia niemiecka poniosła tak duże straty w sprzęcie i żołnierzach, że ułatwiło to późniejszą ofensywę aliantów na Linię Zygfryda oraz ofensywę radziecką, która ruszyła na wschodzie na początku stycznia 1945 r. Pod względem wielkości zaangażowanych sił była to największa bitwa w historii wojsk Stanów Zjednoczonych.

Tym razem bedzie o piwie, nie- zwyczajnym, bo klasztornym ;)

Warzone od 1932 roku przez opactwo trapistów w klasztorze Notre-Dame d'Orval w Belgii w prowincji Luksemburg.

Orval oraz Petit Orval to jedyne piwa warzone w tym klasztornym browarze. Ze względu na wyrafinowany proces warzenia oraz specyficzny profil aromatyczno-smakowy, piwo Orval wymyka się klasycznym podziałom gatunkowym piw. Najczęściej klasyfikowane jest jako Belgian Specialty Ale. Orval zacierany jest infuzyjnie ze słodów jęczmiennych i pszenicznych, z niewielkim dodatkiem słodów karmelowych nadających piwu jasnomiedzianej barwy.

Browar warzy rocznie 65 tys. hl piwa. Jedynym miejscem na świecie, gdzie można dostać Orvala z beczki jest przyklasztorna gospoda. Jak wszystkie piwa trapistów, podawane są w specjalnych pokalach w kształcie tulipana. Można też pić piwo w wielkich, 3-litrowych pokalach Montgaillard (o pojemności 9 butelek), nazwanych od opata-reformatora klasztoru, Bernarda de Montgaillard

Bastogne jest ściśle związane z dziejami II wojny światowej. Tutaj zimą 1944 r. wojska amerykańskie odparły ostatnią ofensywę wojsk hitlerowskich. Epizod ten przeszedł do historii jako „Bitwa o Ardeny". Tym wydarzeniom poświęcony jest muzeum pod nazwą Bastogne Historical Center. W obiekcie prezentowane są zbiory pojazdów, mundurów, broni i przedmiotów osobistych żołnierzy, realistyczne dioramy. Uzupełnieniem ekspozycji jest wyjątkowo ciekawy film dokumentalny na temat przebiegu bitwy oraz butik z atrakcyjnymi upominkami. Pomnik-Memoriał Le Mardasson jest symbolem upamiętniającym bohaterstwo licznych żołnierzy amerykańskich, którzy polegli za wolność Europy w grudniu 1944 r.

Mardasson Memorial to pomnik ku chwale obrońców Bastogne, w kształcie amerykańskiej gwiazdy . Usytuowany jest na wzgórzu około 2 km od centrum Bastogne, w jego skład wchodzi krypta podziemna, która służy jako kaplica do nabożeństw. Sama budowla jest zarazem swoistą historią walk z 1944 roku: na filarach pomnika widnieją nazwy wszystkich oddziałów biorących udział w walkach, na ramionach nazwy stanów amerykańskich, natomiast na dachu budowli, po którym można chodzić i podziwiać panoramę, usytuowane są metalowe tablice, które ukazują sytuację z 1944 roku. Obok można obejrzeć pomnik ku czci amerykańskich żołnierzy , niszczyciel czołgów M10 oraz wieżę Stuarta . Dopełnieniem całości jest muzeum „Bastogne Historical Center”

Przed podbojem Galii przez Rzymian, teren obecnego miasta Arlon i tereny położone na południowy wschód od niego były zamieszkane przez celtycko-germańskie plemię Treveri. Mieszkańcy łatwo przystosowali się do stylu życia Rzymian. Duża liczba odnalezionych w okolicy kamiennych rzeźb i monumentów świadczy o tym, że osada Orolaunum szybko stała się centrum handlowym i administracyjnym. Pomimo murów obronnych, germańska inwazja w III wieku zniszczyła większość osady.

Przez większość średniowiecza, budynki takie jak termy były ciągle w użyciu. w roku 1060, Waleran I z Limburga, hrabia Arlon, wybudował zamek na wzgórzu Knipchen. W XIII wieku w Clairefontaine powstało opactwo cysterek, a w Autelbas wzniesiony został kolejny zamek.

W 1441 roku Księstwo Luksemburga, od którego Arlon było zależne, zostało częścią Niderlandów Burgundzkich za panowania Filipa Dobrego, diuka Burgundii. Po abdykacji Karola V na rzecz swojego syna, Filipa II w roku 1555, dla całego regionu rozpoczęły się trudne czasy czego przyczyną były ciągłe wojny pomiędzy Francją, Hiszpanią i Południowymi Niderlandami. W roku 1588 prawie połowa miasta, w tym także zamek, została zniszczona przez francuską armię Franciszka II, diuka Guise. W XVII wieku kapucyni wybudowali na ruinach zamku klasztor, a Francuzi wzmocnili mury obronne. Przypadkowy pożar zniszczył ponownie dużą cześć w 1785 roku.

9 czerwca 1793 roku armia rewolucjonistów stawiła czoło Austrii w pobliżu Arlon. Francuzi odnieśli zwycięstwo i zajęli miasto. Kapucyni zostali wygnani trzy lata później, a och klasztor został przekształcony w szpital.

W roku 1839 Arlon wraz z walońską częścią Luksemburga przyłączono do Belgii.

Arlon było jedną z pierwszych ofiar niemieckiej inwazji w roku 1914 - 121 mieszkańców zostało straconych 26 sierpnia z rozkazu pułkownika Richarda Karla von Tessmara. Ponownie podczas II wojny światowej okolice Arlon były jednymi z pierwszych zaatakowanych.

Luksemburg należy do najmniejszych krajów świata, tzw. „mini państw”, zajmuje bowiem obszar zaledwie 2,6 tys. km kwadratowych. Jest monarchią konstytucyjną od 1866 roku. Wielkie Księstwo Luksemburga jest za to najbogatszym krajem Unii Europejskiej. Jego stolicą jest miasto o tej samej nazwie!!!

W Luksemburgu w użyciu są trzy języki.Język luksemburski jest językiem, którego większość Luksemburczyków uczy się od wczesnego dzieciństwa w domu. W szkołach podstawowych naucza się przede wszystkim po luksembursku, w szkołach średnich zaś po francusku lub niemiecku. Luksemburczycy znają luksemburski i francuski na poziomie języka ojczystego, większość zna także w mniejszym lub większym stopniu niemiecki. Fajnie - poligloci ;) Też tak chce.