Memories that remain ...: Anioly

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Anioly. Pokaż wszystkie posty

Pierwsze wyobrażenia aniołów istniały w starożytnym Egipcie i Babilonii. W religiach tych cywilizacji były całe zastępy duchów i istot, będących pośrednikami między bogami a człowiekiem. Często przedstawiano je jako uskrzydlone zwierzęta z ludzkimi twarzami. Starożytnym aniołom przypisywano pewien rodzaj cielesności, co znajduje potwierdzenie w apokryficznej Księdze Henocha. Anioły tam występujące płodziły dzieci, odczuwały głód i pragnienie.

W czasach nowożytnych do tej koncepcji aniołów powrócił Emanuel Swedenborg.

Aniołowie często występują w Starym Testamencie (np. Rdz. 3, 24; księgi prorockie). Biblia nie mówi jednak wiele o naturze i rodzajach tych bytów. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w pismach kabalistycznych oraz w apokryfach. Chrześcijaństwo „odziedziczyło" wiarę w anioły po judaizmie. W pierwszych wiekach wśród Ojców Kościoła istniały pewne spory co do natury tych bytów. Np. Grzegorz z Nazjanzu, Jan z Damaszku czy Bazyli Wielki wyobrażali anioły jako istoty eteryczno-ogniste. Jeszcze na Soborze Nicejskim II w 787 przypisywano im subtelne ciała. Ostatecznie kwestię tę rozstrzygnął Tomasz z Akwinu. Według niego (i teologii katolickiej) anioły to duchy mające wolną wolę, ale nie mające ciała, a sama nazwa "anioł" nie oznacza natury lecz funkcję.

Wyłonił się z bagien i szalonej wyobraźni Piotra I. Przez ponad 300 lat rozrastał się i piękniał, zadziwiając Europę przepychem. Dziś jest najbardziej europejskim z rosyjskich miast.

Petersburg jest wymyślny i teatralny, nieco przytłaczający swoją scenografią. To miasto szerokich arterii, rozległych parków, imponujących pałaców i 600 mostów. Fasady większości budynków pomalowano kolorowymi farbami, by wydobyć architekturę z mroku mgieł i ciemności północnego krajobrazu.

Spacerując po Petersburgu, trudno uwierzyć, że jeszcze przed trzema wiekami były tu bagna i moczary.
To kosmopolityczne i gościnne miasto nie wybacza turystom pośpiechu. Swe piękno odkrywa tylko przed tymi, którzy potrafią je smakować.

Kolumna Aleksandrowa to monument stanowiący centralny punkt Placu Pałacowego w Petersburgu. Została wzniesiona w latach 1829-1834 z inicjatywy imperatora Mikołaja I dla uczczenia zwycięstwa jego brata, cesarza Aleksandra I i wojsk rosyjskich nad Wielką Armią Napoleona Bonaparte w roku 1812. Autorem projektu i osobą odpowiedzialną za budowę monumentu był francuski architekt Auguste de Montferrand.

Kolumna jest największą tego typu budowlą na świecie. Mierzy 47,5 m wysokości, a jej masa całkowita wynosi ponad 600 ton. Na szczycie znajduje się posąg anioła trzymający w jednym ręku 6-metrowy krzyż, którym przygniata węża, podczas gdy drugą rękę unosi w geście zwycięstwa, symbolizując tym samym zwycięstwo dobra nad złem. Autorem tej rzeźby jest Borys Orłowskij. Godnym podkreślenia jest fakt, iż kolumna stanowi wykonany z czerwonego granitu monolit, a jej trzon nie jest przytwierdzony do piedestału, utrzymując równowagę dzięki solidnemu osadzeniu i imponującej wadze.

Pierwsze tegoroczne świąteczne aniołki też już do mnie 'przyfrunęły' :)

W bardzo subtelnej i oryginalnej formie.
Mam nadzieje, że przyniosą mi szczęście i zdrowie, które dziś naprawdę by mi się przydało.
Wstawiam posta i zmykam zakatarzona i zgorączkowana, bo mam zaledwie półtora dnia na dojście do siebie , aby w piątek być gotowa na wylot do Polski . Aktualnie nie w najlepszych barwach to widzę, ale polece!
Choćby nie wiem co:)

REMBRANDT VAN RIJN- holenderski malarz, rysownik i grafik. Urodził się 15 lipca 1606 roku w Leyden, a zmarł 4 października 1669 roku w Amsterdamie. Syn młynarza Harmena Gerritszoona oraz Neeltge Willemsdochter van Zuitbroeck. Miał ośmioro rodzeństwa.

Był niegdyś cenionym artystą w mieście, które go wielbiło-bogatym Amsterdamie. Jego obraz miał zdobić ścianę amsterdamskiego ratusza. Jednak zapadła decyzja, aby go zdjąć. Miał nadzieję, że być może jeżeli go przytnie ktoś zechce kupić przynajmniej fragment obrazu. Dzieło poszło pod nóż. Tym sposobem Rembrandt został ukarany za nie dotrzymanie kroku współczesnym gustom. Jednak ulepszanie i piękno go nudziły. W zamian za to pokazuje ciało i krew nas samych. Tworzy sztukę, która mówi prawdę o ludzkiej kondycji. To przynosi mu wieczną chwałę, ale staje się jednocześnie największą zmorą.

Rembrandt był jednym z najbardziej wziętych malarzy w Holandii. Jego obrazy wisiały w domach bogaczy i najbardziej wpływowych ludzi świata. Późniejsza izolacja Rembrandta z łask mecenasów jest tym dziwniejsza, że w latach prosperity najlepiej rozumiał, czego pragnęło pierwsze pokolenie amsterdamskiej finansjery. A pragnęli dwóch sprzecznych rzeczy. Z jednej strony portrety miały pokazywać , że są bogaczami, a z drugiej, że są zwykłymi ludźmi, którzy wiedzą, że bogactwo nie jest wieczne. Obrazy miały ich eksponować, ale bez zbytniego przechwalania. Rembrandt pokazywał ich jako bogaczy, ale skromnie, dlatego tak do niego lgnęli. Nie tylko kupcy, ale też elita towarzyska, np. rodzina Tripp. Trudno było być zamożniejszym niż Trippowie, którzy byli posiadaczami imperium stali, miedzi i broni. Ochoczo angażowali się w niekończącą się wojnę Hiszpanią. Eliasz Tripp – głowa dynastii uważał się za filar społeczności protestanckiej. Kiedy Rembrandt został najęty do namalowania jego córki na wydaniu- Marii Tripp wiedział, że bogactwo musi być pokazane subtelnie. Zamożność widać było w szczegółach. Rembrandt zdawał się doskonale współpracować z finansjerą. Rozumiał czego pragnął, bo chciał tego samego.

Rembrandt, twórca Straży nocnej oraz portretów najbogatszych kupców Amsterdamu dokonał rzeczy niemożliwej: przedstawił świat kupców i pieniędzy z heroizmem i dramatyzmem, nadając mu cechy szlachetności. Mimo swych osiągnięć artysta pozostał niedoceniony. 10 lat później był bankrutem, niemodnym malarzem, zbyt surowym, brutalnym i szorstki na czasy, w których ceniło się upiększanie. I wtedy pojawiła się szansa powrotu na rynek. Malarz otrzymał zlecenie na wykonanie obrazu, który miał ozdobić sale amsterdamskiego ratusza. Jednak zamiast oczekiwanego, okazałego, pełnego splendoru i podniosłości dzieła powstaje dzieło surowe w formie i ciężkie w odbiorze, chyba najmocniejszy obraz w historii, jedno z największych arcydzieł epoki.

Więcej o wybitnej twórczości malarza znajdziecie na wiedzaiedukacja.eu

Aniele mój,
tak zwykłeś mówić do mnie
By słowa twe,
tak kochać nieprzytomnie
Ulotna miłość,
i twoje pożądanie
Aniele mój,
czy w moim śnie zostaniesz...

Ranny anioł to obraz fińskiego symbolisty Hugo Simberga z 1903 roku.

Obraz zaliczany jest do najbardziej znanych dzieł malarstwa fińskiego i w 2006 roku zwiedzający Ateneum wybrali go fińskim obrazem narodowym.

Dwóch chłopców niesie na noszach rannego anioła. Młody, cały w bieli anioł ma oczy przewiązane białą opaską i w prawej dłoni trzyma pęk śnieżyczek. Na lewym skrzydle widać ślady krwi. Chłopcy są poważni, trochę smutni. W tle realistyczny krajobraz.

Simberg nie zdradził interpretacji obrazu. Jedna z teorii głosi, że anioł może symbolizować samego Simberga, który podczas malowania zmagał się z problemami zdrowotnymi. Inna teoria mówi, że anioł może uosabiać Finlandię pod panowaniem Rosji. Możliwe też że anioł jest tu symbolem wiary.

W latach 1905–1906 Simberg namalował drugą wersję obrazu w formie fresku w katedrze w Tampere, wzbogacając tło obrazu o dwa kominy fabryczne w nawiązaniu do przemysłowej panoramy miasta. Ponadto malowidło katedralne odróżnia od oryginału również zróżnicowany brzeg zbiornika wodnego, który w pierwszej wersji tworzy linia prosta.

Pocztówkę otrzymałam ze spotkania kolekcjonerów pocztówek w Helsinkach.

survive ... any separation.

And that is the case. People who know the feeling of separation, definitely know what I mean.
Incredible endurance trial, trying to feelings, states of the human heart and emotions that make us realize how much we love, or how much you can live without the other person ...
If you love, is truly, as it believes in love, then to the end.

...przetrwa każdą rozłakę.

I tak jest w istocie. Ludzie, którzy znaja uczucie rozłąki , zdecydowanie wiedzą o co mi chodzi.

Niesamowita próba wytrzymałość, próba dla uczuć, ludzkiego serca i stanów emocji , które uświadamiają nam jak bardzo kochamy, lub jak bardzo potrafi żyć bez tej drugiej osoby ...

Miłość to chyba najczęściej wykorzystywany w kinematografii motyw. Gdyby usunąć wszystkie filmy, w których ta wartość pojawia się choćby w najdrobniejszej postaci, nie byłoby co oglądać. W dzisiejszych czasach - kiedy co roku hurtowo powstają dziesiątki wysokobudżetowych produkcji, a ich zarobki liczy się w miliardach dolarów - coraz trudniej o dobrze wyważony film, który ukazałby nowe spojrzenie na miłość, pozwolił oderwać się od monotonnej codzienności, a przy tym pozostał na dłużej w pamięci, niż tylko pierwsze pięć minut po seansie. Właśnie takim obrazem jest "Miasto Aniołów".

Seth jest jednym z wielu aniołów żyjących wśród mieszkańców Los Angeles. Jego zadanie to wsłuchiwanie się w ludzkie myśli, wspieranie potrzebujących i odprowadzanie dusz do nieba. Tak jak inni jest szczęśliwy z tego, co robi. Pewnego dnia, podczas rutynowej wizyty w szpitalu, Seth poznaje doktor Maggie Rice. Młoda lekarka właśnie straciła pacjenta na stole operacyjnym i ponieważ nie może sobie z tym poradzić, obwinia się o jego śmierć. Chcąc pomóc kobiecie w trudnych chwilach, Seth towarzyszy jej na każdym kroku i wspiera swoją obecnością; nie mija wiele czasu, kiedy się w niej zakochuje. Maggie z początku jest zaintrygowana tajemniczym mężczyzną, ale szybko odwzajemnia jego uczucie. Seth postanawia porzucić nieśmiertelność i stać się człowiekiem, aby móc żyć u boku ukochanej.

...wpatrują się nieustannie w kamienne groby. Widzą więcej niż zwykli przechodnie. Patrzą, spoglądają, czuwają ... są przy Tobie. Pozornie skaliste, pozornie kamienne...ukrywają się w marmurze, skale i cemencie. Mówią do Ciebie cichym i spokojnym glosem, dotykają Twej ręki , chcą być zauważone. Dlaczego Ty milczysz? Dlaczego nie słyszysz, nie widzisz? Przecież chcą Ci pomóc, pragną powiedzieć, ze jesteś bezpieczny....

KAMIENNE ANIOŁY

Kamienne anioły

toczą kryształowe łzy

gorzkie a zarazem czyste

Płaczą nad swym kamiennym życiem

Czuwając u wrót świątyni ciemności

Marzą o wolności o ciele bez skazy

Ciele bez śladu martwej natury

Ich skrzydła dawno nie poczuły powiewu wiatru

Marzą o tym by zrzucić kamienne okowy

Kajdany skalnego przeznaczenia

Którego nie są w stanie zmienić

Dzielnica Zarzecze – słynna wileńska republika artystów. Dzielnica, oddzielona od Starówki rzeką Wilejką, charakteryzuje się urokliwą zabudową i niepowtarzalnym, artystycznym klimatem stwarzanym między innymi przez przepiękne rzeźby – symbole.

Kiedy Zarzecze zaczęło powstawać, było to przedmieście zamieszkiwane przez biedotę i rzemieślników. Również za czasów sowieckich, dzielnica była zajmowana przez tzw. margines społeczny. Z biegiem czasu do zaniedbanych i… tanich domów zaczęli się sprowadzać artyści – wszak niedaleko znajdowała się Akademia Sztuk Pięknych.

Od tamtej pory Zarzecze rozwinęło się jako dzielnica sztuki, elitarna zarówno pod względem finansowym, jak i prestiżowym. Zarzecze jest jedną z najdroższych części Wilna. Organizowane są tu koncerty, wystawy, wieczory poetyckie, przedstawienia oraz inne ciekawe i oryginalne imprezy.

Zarzecze, często porównywane do paryskiego Monmartru, to nie tylko urokliwe, ale też oryginalne miejsce. Dzielnica ma własną konstytucję, hymn, rezydenta, premiera, ambasadorów, biskupa oraz swojego patrona – Anioła Zarzecza, którego rzeźba znajduje się na głównym placu. Są tu też dwa kościoły, cmentarz, siedem mostów.

Znacie takie powiedzenie " Oczy - zwierciadłem duszy"? Oczywiście ,ze znacie! Oczy niebieskie, brązowe, zielone czy szare. Niezależnie od koloru wszystkie przekazują intencje i myśli ich właściciela. Spojrzenie jest niezwykle wymownym elementem komunikacji, z którego możemy odczytać wiele informacji, dotyczących osobowości i emocji innych ludzi.

Znalazłam do tego idealny wpis, trudno mi powiedzieć , kto jest jego autorem, bo znalazłam go na kilku stronach, bez autorskiego podpisu, uważam jednak,ze idealnie pasuje do dzisiejszego przekazu:

“...Oczy są zwierciadłem duszy. Podobno nie kłamią. Więcej mówią niż usta. I może mniej ranią. Jakie są oczy moje? Podobno są ciepłe i przyjazne, bywaja smutne i wesołe, ale najczęściej są zamyślone. Kiedy się błyszczą odbijają wszystko, oprócz tego co smutne. Kiedy się cieszą, tak bardzo sie świecą. Można wyczytać z nich to, co mówi nam dusza. Bywaja rozmarzone. Potrafia uwiesć, potrafia uspokoić. Sa spokojne niczym dziecko w ramionach matki. Spokojne jak morze w bezwietrzny poranek. A jednak mozna sie w nich utopić. Stroją sie w nich emocje, jak przed wielkim lustrem królowa. Są moje, jedyne w swoim rodzaju...”

Ta kartka, choć piękna i wyraża przyjemne emocje ma w sobie podwójną głębie i mam nadzieje,że osoba od której tą kartkę otrzymałam nie obrazi się jesli wkleje również życzenia, ponieważ są to jedne z najpieknieszych życzeń jakie otrzymałam :)

Piękne , nieprawdaż? Tak samo jak ta poniższa szkiełkowa brożka.

A zagadkę zawartości dalszych niespodzianek , rozwiąże wszystkim ciekawym, w innym poście :)

Wielkie BUZIAK dla Ciebie Kasiu i milionowe podziękowania! :)))

Aniołowie często występują w Starym Testamencie. Biblia nie mówi jednak wiele o naturze i rodzajach tych bytów. Więcej informacji na ten temat można znaleźć w pismach kabalistycznych oraz w apokryfach. Chrześcijaństwo przejęło wiarę w anioły z judaizmu. W pierwszych wiekach wśród Ojców Kościoła istniały pewne spory co do natury tych bytów. Jeszcze na Soborze Nicejskim II w 787 przypisywano im subtelne ciała.

Czuje go codziennie gdy wchodzę do pokoju. Odnajduje w nim ukojenie po dniu w pracy. Szukam go tam gdzie jest go najwięcej, cel - łazienka -męski zapach dezodorantu! Tylko tyle z Ciebie mam... Co tam perfumy, ten dezodorant działa jak magnes. Skrupulatnie wyłapuję każdą drobinkę woni nosem...wdycham, pragnę zatrzymać na zawsze. Zamykam okno w obawie aby nie uciekł, jest mój, jedyny, ukochany najwspanialszy z zapachów.

Podobno Anioły podpowiadają ludziom gdy zmagają się z problem. Gdy muszą rozwiązać jakieś trudne, lub te mniej skomplikowane sytuację. Podobno używają do tego zapachu. Gdybyśmy tylko zechcieli się na tym skupić, gdybyśmy tylko zechcieli powąchać. Kiedy czuje jakąś woń, nie ignoruje jej, próbuje znaleźć przesłanie, wiadomość, sygnał... W wielu sytuacjach zmysł węchu bardzo mi pomógł...a może to tylko potęga podświadomości ? A może jednak warto podążać za miłym zapachem ;)

Anioł Kwiatowy wie coś na ten temat :)

Za górami , za lasami, żyły sobie dwa Aniołki - Kala i Mocia. Żyły skromnie i ubogo ale każdego dnia inaczej, każdego dnia same zapewniały sobie atrakcje. Czesto pomagały chłopom pracującym na roli, pieliły ogródki z chwastów, ratowały i dokarmiały leśna zwierzynę. Kiedyś nawet zbudowały karmik dla ptaków ciesząc się niezmiernie,że zrobiły go same. Choć żyły skromnie były bardzo szczęsliwe. Cieszyły się z każdego dnia a najmniejsze rzeczy sprawiały im radość. Dziękowały niebiosom,że mogą coś robić dla ludzi i same żyć tak jak potrafią najlepiej na ziemi. Jednak pewnego dnia, jedna z Aniołków zakochała się w jednym z synów wiejskiego chłopa. Syn ten odwzajemniał uczucia Kali, ale bardzo bali się jego Ojca. Chłop nie akceptował ich związku, chciał aby jego syn ożenił się z silną kobietą ze wsi, która spłodzi mu wnuków do pracy w polu. Choć Kala pracowała bardzo ciężko aby zdobyć aprobatę Chłopa, nie zdobyła wciąż jego akceptacji. Syn postanowił uciec z Kalą do innej wsi i tam rozpocząć nowe życie, jednak Kala nie mogła się na to zgodzić, wiedziała,że byłoby to coś złego sprzeciwiać się woli Ojca, wiedziała ,że nie może. Mocia bardzo współczuła siostrzę, modliła się każdego dnia aby Kala znów zaczeła się uśmiechać, ale Kala była tak smutna i nieszczęśliwa, że niebawem odeszła na zawsze. Mocia poleciała w przestworza za nią. Wiedziały już ,że nie mogą wrócić na ziemię. W tym okresie na ziemi zapanowała susza, ziemie urodzajne przestały wydawać plony. Syn Chłopa odszedł z rodzinnego domu i niebawem również zmarł nie majac środków do życia, a że był dobrym człowiekiem, a Mocia bardzo się o niego modliła, wkrótce on sam przystąpił do szeregu Anielskiego. Dziś biegają razem po chmurnych pastwiskach i wiodą szczęśliwe życie, czasami tylko zstępują na ziemię, aby pomóc ludziom.

[ Historia własna ]

Historia Aniołów i weń wierzeń jest bardzo długa i ciekawa. Anioły wbrew pozorom nie występują tylko w wyobrażeniach chrześcijańskich. Pierwsze wyobrażenia aniołów istniały w starożytnym Egipcie i Babilonii. W religiach tych cywilizacji były całe zastępy duchów i istot, będących pośrednikami między bogami a człowiekiem. Często przedstawiano je jako uskrzydlone zwierzęta z ludzkimi twarzami. Starożytnym aniołom przypisywano pewien rodzaj cielesności. Anioły tam występujące płodziły dzieci, odczuwały głód i pragnienie. Aniołowie często występują w Starym Testamencie. Biblia nie mówi jednak wiele o naturze i rodzajach tych bytów. (uwaga!) -> Więcej informacji na ten temat można znaleźć w pismach kabalistycznych oraz w apokryfach. Chrześcijaństwo przejęło wiarę w anioły z judaizmu (!).

magnes:

Naturalnie był także identyczny magnes :)

oraz fajowe znaczki :)

Kolejna porcja wrażeń, tym razem od forumowej mevo. Nic dodać - nić ująć. Sami zobaczcie.

1. Anioł Zasmucony (ja bym go nazwała kamiennym, tudzież grobowym)

dodatkowo identyczny magnes :)

2. Anioł Miłosny ( Taką pocztówkę już posiadałam )

3. Anne Geddes :) (Makowa Kruszynka)

Dziekuje Bernadetko.

O samych Głubczycach pisałam już wcześniej tutaj więc nie będę się powtarzać. Niniejszym zawartość koperty jaką otrzymałam na dniach jest dla mnie przenikliwie interesująca. Wszystkie pocztówki nazwać mogę strzałem w 10, zatem przechodzę do prezentacji:

1. Anne Geddes