Czarno-białe zdjęcia to coś co uwielbiam od dawna. Pamiętam jak za czasów małej dziewczynki, uwielbiałam zakradać się do puszki Babci, aby zobaczyć wszystkie stare zdjecia, lub otwierać wielki album mamy, w którym takie zdjęcia również się znajdywały.

Ta fascynacja pozostała mi do dziś. Gdy doliczę do tego moje osobiste zainteresowania tematyką wojenną, można było się spodziewać, że gdy ujrzałam tą pocztówkę w antykwariacie, nie mogłam odejść z pustymi rękami. "Pocztówki z duszą", tak je nazywam, bo w istocie, posiadają duszę - spisane na kartce emocje, wspomnienia, wzruszenie, tęsknotę itd...


Zdjęcie to przedstawia belgijskiego żółnierza, który pisał do swoich rodziców, oznajmując im, że nie otrzymał pozwolenia na powrót do domu. Całość napisana została ołówkiem, cieszę się, że treść jest czytelna i nic się nie rozmazało.

Poniższa pocztówka jest sowiecką reprodukcją plakatu propagandowego z roku 1941. Plakat został zaprojektowany i narysowany przez I. Toidze. 

Historia plakatu związana jest oczywiście z okresem wojennym. Po uruchomieniu operacji Barbarossa przez Niemców w czerwcu 1941 r. Związek Radziecki przystąpił do II Wojny Światowej. 

Podobno historia tego plakatu opiera się na tym, że żona artysty, po wysłuchaniu wiadomości w radiu, wbiegła do gabinetu, w którym siedział jej mąż, krzycząc "Wojna!" Irakli poprosił ją, aby zamroziła ruch, dzięki temu jej poza jest widoczna na plakacie. Sam plakat rzeczywiście został opublikowany we wczesnych etapach niemieckiego ataku i stał się ikoną w radzieckim wyobrażeniu.

Pocztówka przywędrowała z Rosji, z miejsca, z którego, jak twierdzi nadawca, jest słynne z bitwy o Kursk. Na zdjeciu znajduje się żołnierz trzymający pistolet w dłoni, kilka sekund przed jego śmiercią. Autorem jest znany fotograf  z okresu II Wojny Światowej - Max Alpert. Samo zdjecie nosi tytuł "Combat" i prawdopodobnie zostało zrobione 12 lipca 1942 roku. 

Po wprowadzeniu, na początku lat pięćdziesiątych, do uzbrojenia armii radzieckiej transporterów opancerzonych BTR-40 w toku ich użycia stwierdzono, że pomimo ich dobrych walorów taktyczno-technicznych nie spełniają jednak wymagań ówczesnego pola walki. Miały zwłaszcza trudności z pokonywaniem przeszkód wodnych. W związku z tym pod koniec 1954 roku, w biurze konstrukcyjnym W. A. Diedkowa, rozpoczęto opracowywania nowego samochodu opancerzonego. Jego głównym konstruktorem został W. K. Rubcow.

Początkowo miała to być wersja pływająca transportera BTR-40. Z tego powodu otrzymał on robocze oznaczenie BTR-40P. Do jego konstrukcji użyto wielu elementów i zespołów stosowanych w tym transporterze. Z uwagi jednak na szereg zmian jakie w nim wprowadzono, pojazd otrzymał ostatecznie nazwę BRDM (skrót od: Bronirowannaja Rozwiedywatielno-Dozornaja Maszyna, pol. Opancerzony Pojazd Rozpoznawczo-Patrolowy). Miał on zdolność pływania i dodatkowe, chowane w kadłubie, koła nośne ułatwiające pokonywanie rowów i okopów. Zastosowano również centralny układ pompowania kół – co stało się później standardem w przypadku samochodów wojskowych.

Muzeum to zostało założone 30 września 1943 r. Zostało otwarte dla zwiedzających 22 października 1944 roku w wyzwolonym Mińsku. Było to pierwsze muzeum świata tego tematu. Obecnie muzeum jest najważniejszą instytucją pamięci narodowej o wielkim czynie narodu białoruskiego i narodu radzieckiego w walce z nazizmem. Muzeum było również jednym z ośrodków badawczych o Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej.

Białoruskie Państwowe Muzeum Historii Wielkiej Wojny Ojczyźnianej było pierwszym na świecie muzeum opowiadającym o najkrwawszej wojnie XX wieku, a jedynej na Białorusi, która powstała w latach nazistowskiej okupacji.

Dziś jest to jedno z najważniejszych i największych muzeów wojennych na świecie, a także dobrze zaopatrzone muzea w Moskwie, Kijowie i Nowym Orleanie.

W tych strasznych latach Białoruś straciła co trzecią rezydencję. Ponad 3 miliony osób zmarło, w tym około 50 000 partyzantów i podziemnych bojowników. W całym kraju było 250 obozów zagłady, w tym słynne Trostenets, jedno z największych po Auschwitz, Majdanku i Treblince. 

Wspaniały budynek o łącznej powierzchni 15 600m2 został wzniesiony w znaczącym miejscu stolicy Białorusi - na Placu Bohaterów obok miasta stela Mińsk - Hero City, oraz kompleksu muzealnego i parku Pobeda. 

Obecne pomysły muzeum są imponujące nie tylko ze względu na skalę, ale także w kwestii symboliki, która odzwierciedla najważniejsze kamienie milowe w historii lat 1941-1945. Kompozycja reprezentuje cztery główne bloki, aby dopasować liczbę lat wojny i frontów armii, które wzięły udział w wyzwoleniu Białorusi.

Prace nad projektem pojazdu rozpoczęto w 1946 w zakładach ZiS, pod oznaczeniem fabrycznym ZiS-152[1]. Prowadził je zespół konstrukcyjny pod kierunkiem głównego konstruktora zakładów inż. B. M. Fittermana. Wykorzystano podzespoły nowo skonstruowanego terenowego samochodu ciężarowego ZiS-151, produkowanego w latach 1947 - 1957. W maju 1947 zbudowano dwa pierwsze prototypy. Potem zbudowano trzy serie eksperymentalne. Badania zakończono w grudniu 1949, a 24 marca 1950 pojazd został przyjęty do uzbrojenia Armii Radzieckiej pod oznaczeniem BTR-152 (skrót od bronietransportior - transporter opancerzony). Produkcja seryjna rozpoczęła się w lipcu 1950.

Transporter BTR-152 miał napęd na wszystkie koła - układ napędowy 6x6, z pojedynczymi kołami (zastosowane większych pojedynczych kół, zapewniających lepsze własności terenowe, zamiast tylnych kół bliźniaczych, było najistotniejszą modyfikacją w stosunku do ciężarówki ZiS-151). Ogólny schemat konstrukcyjny był typowy dla samochodów ciężarowych, z silnikiem z przodu umieszczonym pod długą maską oraz z osią kierowaną z przodu i dwoma pozostałymi osiami blisko siebie z tyłu. Za silnikiem znajdował się przedział kierowania, nakryty krótkim dachem pancernym, a za nim odkryty przedział transportowy (w późniejszych wersjach był on zakryty). Samonośne nadwozie było spawane z płyt pancernych. Transporter miał drzwi po obu bokach przedziału kierowania oraz podwójne drzwi dla desantu w tylnej płycie. Chłodnica silnika, umieszczona z przodu, była osłonięta poziomą żaluzją pancerną, otwieraną zdalnie. Przed kierowcą i dowódcą znajdowały się okna, zakrywane pancernymi klapami z przyrządami obserwacyjnymi ze szkła pancernego tripleks. Transporter w wersji podstawowej mógł przewozić 17 żołnierzy (dwie drużyny), oprócz kierowcy i dowódcy. Część wyposażona była w radiostacje 10RT-12.

BTR-60 to pierwszy z radzieckich ośmiokołowych transporterów.

Pod koniec lat 50. XX wieku rozpoczęto w ZSRR prace nad następcą BTR-152. Efektem tych prac był opracowany na przełomie lat 50. i 60. prototyp nowego transportera. Po testach został on w 1959 roku przyjęty do uzbrojenia jako BTR-60P. Pierwsza publiczna prezentacja miała miejsce w 1961 roku.

BTR-60P był pojazdem ośmiokołowym, z napędem na wszystkie koła. Kadłub pancerny dzielił się na dwa przedziały: załogowy z przodu i napędowy z tyłu. W przedniej części przedziału załogowego miejsca obok siebie zajmowali mechanik-kierowca i dowódca, za nimi znajdowały się ławki, na których siedziało od 8 do 16 żołnierzy desantu. Przedział desantowy był odkryty. Za przedziałem desantowym znajdował się przedział napędowy z dwoma silnikami gaźnikowymi. Uzbrojenie pojazdu stanowił jeden karabin maszynowy SGMB kalibru 7,62.

Poniższe pocztówki to prawdziwe skarby, bowiem przedstawiają kilku bohaterów, "Żołnierzy Wyklętych". Każde z postaci posiada inną historię, ale łączy ich jedno - walka o wyzwolenie z rąk okupanta. 

Kim byli żołnierze wyklęci? Polskie powojenne podziemie niepodległościowe i antykomunistyczne, czyli antykomunistyczny, niepodległościowy ruch partyzancki, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR, toczący walkę ze służbami bezpieczeństwa ZSRR i podporządkowanymi im służbami w Polsce.

Pocztówki przepieknie wydane przez wydawnictwo "Miles", narysowane przez Barbarę Poleszuk, a zakupiłam je na stronie sklepu stylowydwor.pl. Kolejne perełki do mojej militarno-historycznej kolekcji. 

Samolot został skonstruowany w oparciu o zapotrzebowanie na nowoczesny samolot szkolno-treningowy z trójkołowym podwoziem z kołem przednim, dla szkolenia pilotów samolotów odrzutowych, które w tym czasie stawały się podstawą lotnictwa polskiego. Miał on zastąpić przestarzałe samoloty Junak 3 ze stałym podwoziem i szybsze, lecz z podwoziem klasycznym Jak-11. Głównym projektantem był doc. inż. Tadeusz Sołtyk, stąd oznaczenie: "TS". Prace rozpoczęły się w 1953, pierwszy prototyp został oblatany 23 lipca 1955. W 1957 prototyp pobił trzy międzynarodowe rekordy w tej klasie (pułapu, szybkości, odległości) samolotów (pilot doświadczalny Andrzej Abłamowicz). Drugi prototyp został pokazany na paryskim Salonie Lotniczym w 1957.

W 1957 wyprodukowano pierwszą serię informacyjną 10 samolotów w wytwórni WSK-Okęcie, oznaczoną TS-8 BI. Nieco ulepszony wariant seryjny, oznaczony TS-8 BII, był produkowany od 1958 do 1960 w WSK Mielec w liczbie 229 sztuk. Ostatnie 10 samolotów wyprodukowano w wariancie TS-8 BIII z nieco ulepszonym wyposażeniem awionicznym. Łącznie zbudowano 250 samolotów TS-8.

ORP "Odważny" był drugim okrętem polskiej Marynarki Wojennej noszącym tę nazwę. Posiadał znak taktyczny KTD 458 oraz związany z nim numer burtowy 458.

Jego budowę, pod numerem stoczniowym 664/7, rozpoczęto w Stoczni Północnej w Gdańsku 7 kwietnia 1972 roku. 21 lutego 1973 roku odbyło się wodowanie kadłuba, 14 sierpnia tego roku ukończoną jednostkę przekazano Marynarce Wojennej, natomiast 15 września miało miejsce uroczyste pierwsze podniesienie bandery wojennej. "Odważny" wszedł w skład 2 dywizjonu Kutrów Rakietowo-Torpedowych 3 Flotylli Okrętów w Gdyni. Został skreślony ze spisu floty 31 stycznia 1986 roku.

Po wycofaniu jednostkę przekazano do Muzeum Regionalnego im. gen. broni Zygmunta Berlinga w Skarżysku-Kamiennej, które w 1990 roku przemianowano na Muzeum im. Orła Białego. Okręt przyholowano do Sandomierza, skąd został przewieziony do Skarżyska, gdzie stanowi obecnie największy eksponat na ekspozycji plenerowej.

Wraz z zakończeniem II wojny światowej jasna stała się potrzeba wprowadzenia do uzbrojenia wyspecjalizowanej przeciwlotniczej broni maszynowej mogącej zastąpić lub uzupełnić w linii wkm DSzK. Okazało się, że odpowiednia amunicja jest w zasięgu ręki. W 1939 roku opracowano 14,5 mm nabój przeznaczony do doświadczalnego przeciwpancernego karabinu przeciwpancernego Rukawszinkowa. Nabój ten został również zastosowany w rusznicach PTRD i PTRS. 

Szybki rozwój broni pancernej spowodował to, że rusznice szybko się zestarzały ale dość dobra amunicja została. Ją to właśnie wykorzystał w 1944 roku Siemion W. Władymirow projektując wkm KPW. Powyższy wkm został umieszczony na różnego rodzaju podstawach i służył do wielu celów. Powstały wersje: PKP służącą do strzelań naziemnych, pokładowa KPWT, przeciwlotnicza ZPU i ZGU o obniżonej masie. Nazwa ZPU pochodzi od wyrazów: zenitnaja puljemiotnaja ustanowka, natomiast ZGU pochodzi natomiast od wyrazów: zenitnaja gornaja ustanowka. W zależności od wersji broń składa się z pojedynczego, podwójnego lub poczwórnego wkm KPW oraz podstawy.

Rewolucja bolszewicka z 1917 roku zapoczątkowała rozwój pierwszego w świecie państwa socjalistycznego. Obejmujący jedną szóstą na świecie, Związek Radziecki, starał się w swoich pierwszych dniach doprowadzić do globalnej rewolucji przeciwko kapitalizmowi i imperializmowi i otwarcie wyraził sprzeciw wobec kolonializmu, rasizmu i wyzysku.

W celu przyspieszenia tego efektu, Związek Radziecki podążał w kierunku globalnej bramki światowej i jego rewolucji, agitacyjna propaganda została wdrożona jako środek transportu marksistowskiej teorii do robotników i uciskanych świata. Całe departamenty i agencje papiernicze produkowały plakaty, propagandowane zostały miejsca publiczne takie jak np., kino, teatr czy opera, a także wpływało się bezpośrednio na poezję, muzykę i literaturę. Wszystko to robiono w imię jednego celu. 

Całe życie w państwie socjalistycznym było przeniknięte strajkującymi motywami agitacyjnej grafiki.

Armatę przeciwlotniczą wz. 1939 skonstruował zespół kierowany przez Michaiła Łoginowa. Była to armata automatyczna, której automatyka działała na zasadzie krótkiego odrzutu lufy. Zamek klinowy, o pionowym ruchu klina; zasilanie z pięcionabojowych łódek. Armata była wyposażona w hydrauliczny opornik i sprężynowy powrotnik. Armata była holowana na czterech kołach, w pozycji bojowej spoczywała na czterech podnośnikach. Istniała możliwość prowadzenia ognia podczas marszu. Mogła być wyposażona w stalową tarczę ochronną. Czas przejścia z położenia marszowego w bojowe wynosił 25-30 s.

Działo 61-K stało się podstawą do opracowania morskich dział przeciwlotniczych 70-K i W-11-M. Opracowano także wersję samobieżna oznaczoną jako ZSU-37, a niektóre zespoły działa 61-K zostały wykorzystowane przy projektowaniu podwójnie sprzężonej 25 mm armaty plot wz. 1944 (94-KM).

Przeciwlotniczy zestaw rakietowy rodziny SA / S-75 (w NATO oznaczony kryptonimem SA-2 Guideline) był przez dziesięciolecia najpowszechniej stosowanym i wyprodukowanym w największej liczbie uzbrojeniem tej klasy na świecie. Jego pojawienie się w końcu lat 50-tych zmieniło oblicze wojny powietrznej, a zestrzelania dokonane tymi zestawami rakietowymi należą do najbardziej znanych w historii, nawet dla ludzi tylko pobieżnie interesujących się historią wojen XX wieku. Były użyte bojowo m.in. w ZSRR, w konfliktach bliskowschodnich, w wojnie wietnamskiej, nad Kubą i Chinami. 

Początki Dźwiny to lata 50-te, kiedy postanowiono opracować mobilną, tańszą i lżejszą alternatywę dla systemów stacjonarnych S-25 / S-50 przeznaczonych do obrony Moskwy i Leningradu. Wynikiem tych prac był zestaw przeciwlotniczy SA-75 Dźwina. Stanowisko ogniowe zestawu składało się z 6 jednoszynowych wyrzutni SM-63 z dwustopniowymi rakietami W-750 (1D), rozmieszczonych koliście w odległości 50 – 75 m od radiolokacyjnej stacji kierowania ogniem RSNA-75M w ostatecznej wersji M składającej się 4 kabin holowanych. 

Trudno się dziwić, że rosyjskie rewolucjonistyczne plakaty nadal budzą tak wielkie zainteresowanie specjalistów i ogółu społeczeństwa zarówno w Rosji, jak i za granicą.
Prawdziwy fenomen w świecie sztuki Rewolucyjnych Plakatów Art włączono, po raz pierwszy w historii, aby mogły odgrywać wiodącą rolę w polityce.

Oryginał plakatu powstał dwa lata po zakończeniu pierwszej wojny światowej. Dotyczył powstania traktatu wersalskiego na paryskiej konferencji pokojowej. Ani Niemcy, ani nowy rząd komunistyczny w Rosji nie został zaproszony do wzięcia w nim udziału. 

Autorem plakatu jest Deni, Viktor Nikolaevich (1893-1946), a poniżej znajduje się pocztówka, które jest odzwierciedleniem oryginału.

Dzięki rewolucji rosyjskiej w 1917 roku, po raz pierwszy w historii cały naród był regulowany przez system komunistyczny. Plakaty z pierwszych lat tego rządu pokazują rewolucyjny zapał i optymizm budowania nowego społeczeństwa.

Kampanie skupiały się na wyeliminowaniu analfabetyzmu i poprawie opieki zdrowotnej. Inne plakaty atakowały z kolei przeciwników rządu Lenina: krwawa wojna domowa ogarnęła kraj do 1920 progresywni artyści używali plakatu jako medium aby dotrzeć do szerokiej publiczności.

W dniu 22 marca 1933 roku, kilka tygodni po tym gdy Adolf Hitler został mianowany kanclerzem Rzeszy, w Dachau został utowrzony obóz koncentracyjny dla więźniów politycznych. Obóz ten służył jako wzór dla wszystkich późniejszych obozów koncentracyjnych jako "szkoła przemocy" dla esesmanów pod którego dowództwem stał. 

W ciągu dwunastu lat istnienia ponad 200,000 osób z całej Europy więziono  a 41,500 zamordowano. W dniu 29 kwietnia 1945 roku oddziały amerykańskie wyzwoliły pozostałych więzniów.

Miejsce Pamięci na terenie byłego obozu koncentracyjnego powstało w 1965 roku z inicjatywy i zgodnie z planami ocalałych więźniów, którzy przyłączyli się razem, tworząc Comité International de Dachau. Bawarski rząd stanowy zapewnił wsparcie finansowe. W latach 1996 i 2003 nowa wystawa o historii obozu koncentracyjnego w Dachau została stworzona po motywem przewodnim "droga więźniów".  [więcej inf. na http://www.kz-gedenkstaette-dachau.de/]

Sposób, w jaki historia jest rejestrowana nie chodzi tylko o to, co odnajdziemy w muzeach historycznych i instytucjach, choć nie da się ukryć, że i to jest ważne. Chodzi jednak przede wszystkim o to, co przeżyli  prawdziwi ludzie i o ich doświadczenia. Jeśli masz historie do opowiedzenia, zdjęcia, filmy lub inne elementy odnoszące się do wydarzeń z 1989 roku w Europie Środkowej i Wschodniej, możesz się z nimi podzielić dzięki projektowi Europeana 1989.

Projekt 1989 ma na celu stworzenie wyrazistego i pełnego obrazu rewolucyjnych wydarzeń w Europie opowiadań, zdjęć, filmów i nagrań dźwiękowych z każdego kraju.

Efektem będzie fascynujący archiwum z okresu tych wydarzeń.

Projekt 1989 jest częścią czegoś większego, a mianowicie europejskiej biblioteki cyfrowej, muzeum i archiwum w jednym. 

Aby dowiedzieć się czegoś więcej na temat Europeany, wejdź na stronę internetową: www.europeana.eu

3 Pułk Ułanów, czyli oddział jazdy polskiej Armii Księstwa Warszawskiego. Sformowany został w 1806 roku. Pułk bił się w kampanii 1812 oraz kampanii 1813. Brał również udział w walkach w czasie pierwszej wojny polskiej 1807 roku, wojny polsko austriackiej, inwazji na Rosje 1812 roku i kampanii 1813 roku. W wojnie austriacko-polskiej szwadron 3 pułku ułanów pod dowództwem Piotra Strzyżewskiego bił się w bitwie pod Radzyminem 26 i 27 kwietnia 1809. Pod koniec 1809 roku pułk liczył 1015 żołnierzy. 

8 Pułk Ułanów tworzył się w 1809 na Podolu galicyjskim. Do 28 grudnia 1809 nazywany 2 Pułkiem Jazdy Galicyjsko-Francuskiej. Pod koniec 1809 roku pułk liczył 954 żołnierzy. 

 8. Pułk Ułanów za początki swego istnienia przyjmuje datę wystawienia Dywizjonu Ułanów przez 21-letniego wówczas majora wojsk austriackich, księcia Józefa Poniatowskiego we Lwowie w 1784 roku.  Skąd książę Józef w armii austriackiej?

Urodził się w 1763 roku w Wiedniu, w Pałacu Kinskych, jako syn Andrzeja Poniatowskiego i Teresy z Kinskych. Do armii austriackiej wstąpił w roku 1780 i służył w niej do roku 1789, kiedy to na wezwanie stryja – króla Stanisława Augusta – objął dowództwo Armii Koronnej, z którą bezskutecznie, acz wykazując się sporymi umiejętnościami dowódczymi , wielkim poczuciem żołnierskiego honoru i dbałością o podległych żołnierzy, opóźniał marsz interweniujących w Polsce korpusów rosyjskich w 1792 roku.

Mur berliński został zbudowany w 1961 roku przez rząd NRD. Wkrótce po wzniesieniu muru prezydent USA John F. Kennedy wyznaczył trzech amerykańskich żołnierzy do punktów kontrolnych ustawionych wzdłuż korpusu dyplomatycznego i sprzymierzonych wojsk. Checkpoint Charlie był najbardziej znany z tej trójki.

Nazwa Checkpoint Charlie pochodzi z alfabetu - litery a, b i c. Zostały one oznaczone nazwą Alpha, Bravo i Charlie. Przed 1962 ten punkt kontrolny był jedynym miejscem, przez który mogli przejść cudzoziemcy, którzy chcieli odwiedzić Berlin Zachodni.