Fabryka Schindlera stanowi obecnie jedną z największych atrakcji turystycznych Krakowa. Prawdopodobnie miejsce to pozostałoby znane jedynie Krakowianom i pasjonatom historii II wojny światowej, gdyby nie słynny film Stevena Spielberga „Lista Schindlera”, nakręcony w 1993 r., który rozsławił historię fabryki i jej właściciela na całym świecie.

Fabrykę w krakowskiej dzielnicy Podgórze założyło w 1937 r. trzech przedsiębiorców żydowskich. W momencie wybuchu wojny podupadły zakład produkcyjny przejął niemiecki przedsiębiorca Oskar Schindler, który utworzył tu Niemiecką Fabrykę Wyrobów Emaliowanych (tzw. Emalię). Działała ona do 1945 r., a produkowano w niej naczynia emaliowane, a z czasem również łuski i zapalniki do pocisków artyleryjskich i lotniczych. Przy produkcji Oskar Schindler zatrudniał początkowo głównie Polaków, jednak po utworzeniu getta krakowskiego zaczął on też na dużą skalę przyjmować do pracy Żydów. Po likwidacji getta Schindler utworzył na terenie fabryki podobóz obozu pracy w Płaszowie, a zatrudnieni w nim Żydzi mieszkali obok fabryki, a nie w obozie, gdzie warunki życiowe były o wiele trudniejsze.

Podczas selekcji osób przeznaczonych do pracy w zakładzie Schindler wybierał przede wszystkim te, które w obozie mogłyby zostać uznane za niezdolne do pracy, a przez to i skazane na śmierć, czyli przede wszystkim dzieci, kobiety, osoby starsze oraz nie do końca sprawnych fizycznie mężczyzn. W efekcie w 1944 r. w fabryce w Podgórzu pracowało już ponad 1000 osób. Z początkiem 1945 r., gdy Niemcy przygotowywali się do ewakuacji, podobóz w Emalii został zlikwidowany. Schindler przeniósł produkcję do Brunnlitz (dzisiaj na terenie Czech), a pracujących dla niego Żydów wykupił i wywiózł z Krakowa, tym samym ratując im życie.

Dziś dawne hale Fabryki Schindlera są zarządzane przez dwie instytucje: Muzeum Historyczne Miasta Krakowa i Muzeum Sztuki Współczesnej. Przygotowana przez pierwszą placówkę wystawa „Kraków – czas okupacji 1939 – 1945” pokazuje dzieje Fabryki Schindlera na tle II wojny światowej – życie Krakowian i Żydów w czasie okupacji, funkcjonowanie na terenie Generalnego Gubernatorstwa państwa podziemnego oraz sylwetki samych pracowników Emalii. Natomiast w Muzeum Sztuki Współczesnej gromadzone są zbiory sztuki najnowszej, powstałe przede wszystkich w ostatnich dwóch – trzech dziesięcioleciach.