Biegne daleko, uciekam myslami,
Chciałam cos powiedziec lecz zbedne są słowa.
Żyje dzis tysiąca chwilami.
Nie wiem gdzie uciekła czastka, moja całości połowa.
Uciekam za góry, doliny, rzeki i morza,
Nie wiem po co i w jakim celu, nie wiem, zatraciłam sie.
Szybuje po błekitnych przestworzach,
Płyne niczym mlody delifin, ktory jeszcze nie wie gdzie.
Błądze, bo to naturalna ludzka jest cecha,
W labiryncie, w którym przeciez brak drogowskazów.
Nie ma złudnej nadziei dla czlowieka,
Nie ma reguł, zasad, zakazów i nakazów.
Jest tylko przestrzeń i niebianska polana
I jestem ja - wyobcowana jednostka,
Niczym Gustawa i Ikara wołania,
O pomoc, o pomste, niekiedy drobnostka...
W tej chwili pragne sama pozostac,
By zrozumiec to co czuje
Z samej z soba walce sprostac.
Tego własnie potrzebuje...