marca 2012

Barcelona to jedno z niewielu miejsc, które trzeba zobaczyć choćby raz. Stolica Katalonii i drugie co do wielkości po Madrycie miasto Hiszpanii, położone w regionie Costa Brava kusi swą niezwykłą architekturą, tajemnicą urokliwych, wąskich uliczek, czynnymi całą noc barami i kawiarniami oraz niezwykłym życiem kulturalnym i artystycznym.

Barcelona jest wielobarwna, wielokulturowa, awangardowa i otwarta na wszystko co nowe. To miasto zaczarowane, otwarte dla niepokornych i artystów. To tutaj tworzyli: Dali, Picasso, Miró, Gaudi czy Tapies. Spędzając wakacje w Barcelonie trzeba wybierać, bowiem nie sposób zobaczyć wszystkiego. Zacząć można od symbolu miasta Temple Expiatori de la Sagrada Familia, czyli Przebłagalnej Świątyni Świętej Rodziny. Ten gotycki kościół był dziełem życia Gaudiego, mistrza secesji. Postawił sobie za cel stworzyć najbardziej niezwykłą budowlę świata. Budował ją za własne pieniądze pod koniec życia żebrząc na dalsze prace. Budowa Sagrady Familii trwa nadal, finansowana ze środków publicznych. Gaudi pozostawił po sobie wiele innych budowli, począwszy od baśniowych latarni miejskich, przypominających kwiaty, aż po Palau Güell, Casa Batlló czy Casa Milà.

Pośpiech, brak umiejętności kulinarnych, brak czasu, są jednym z powodów, że jadamy za rzadko, nasze jedzenie staje się chaotyczne i nie zdrowe. Większość naszych problemów z odżywianiem wynika ze spożywania za dużej ilości tłuszczów zawierających nasycone kwasy tłuszczowe , które mogą spowodować choroby układu pokarmowego , krwionośnego doprowadzając nas do obniżenia koncentracji oraz obniżenia zdolności do zapamiętywania , jak również może prowadzić do nadwagi. Nadwaga może prowadzić do takich chorób jak: miażdżyca , zawał serca , cukrzyca. Jak tego można uniknąć ?

Rozwiązanie wydaje się proste. Należy jeść urozmaicone produkty kilka razy dziennie. Jeśli spędzamy dużo godzin w pracy i nie mamy dostępu do kuchni niech nasz problem rozwiąże catering. Często kuchnia tradycyjna z restauracji rozwiąże nasz problem i nie będziemy musieli posilać się fast food ami. Jedząc zdrowe posiłki składające się z takich produktów jak: owoce , warzywa , jogurty , ryby , jajka , chude mięso , dostarczamy organizmowi wielu niezbędnych substancji odżywczych.

To co jemy musi być po prostu wartościowe. Produkty w/w na pewno do takich należą , ale najbardziej wartościowym produktem są produkty pełnoziarniste. Produkty z pełnego ziarna są bogate w takie składniki jak: witaminy z gr. B , fosfor, żelazo, magnez i cynk , jednocześnie dostarczają naszemu organizmowi sporo błonnika , który pobudza nasze jelita do pracy oraz daje uczucie sytości. Spożywanie pokarmów pełnoziarnistych nie tylko chroni nasz organizm przed kłopotami z sercem ale również przed cukrzycą.

Idealne miejsce na wakacje? Takie gdzie nieustannie świeci słońce, praktycznie nigdy nie pada, miejsce, gdzie znajdziemy piaszczyste plaże, restauracje oferujące przepyszne jedzenie, wygodne, ale i niedrogie hotele. Miejsce, po którym można łatwością się poruszać (dobre połączenia komunikacyjne, infrastruktura na wysokim poziomie), które sprzyja uprawianiu wszelkiego typu sportów (jachting, nurkowanie, golf, pływanie, rybołówstwo), gdzie możemy przebierać w różnorodnych klubach, dyskotekach i pubach.

Czy takie miejsce istnieje? Czy znajdziemy je na mapie świata? Oczywiście! To Costa del Sol – hiszpańskie Wybrzeże Słońca. Już sama nazwa regionu brzmi niezwykle. ”Wybrzeże Słońca” – malownicza hiszpańska kraina, w której nigdy nie brakuje słońca. Warunki pogodowe na Costa del Sol są wręcz wymarzone (300 słonecznych dni w roku, średnia temperatura 19 ° Celsjusza).

Costa del Sol położone jest w południowej Andaluzji, obejmuje śródziemnomorskie wybrzeże pomiędzy przylądkiem Cabo de Gata a Giblartarem. Słoneczne Wybrzeże jest jednym z najbardziej znanych zakątków Hiszpanii.

Miejsce to co roku odwiedzane jest przez rzesze turystów zafascynowanych nie tylko pięknymi plażami i licznymi kąpieliskami (mi.in: miasto Marbella, Málaga, miejscowość Torremolinos), ale również niezwykłymi hiszpańskimi zabytkami (morskie muzeum Aula del Mar – Málaga, rozbudowane zoo i park rozrywki Selwo Adventure, park krajobrazowy Montes de Málaga, jaskinia Cueva de Nerja). Oprócz tego Costa del Sol jest świetnym miejscem dla osób ceniących rozrywkę i kulturę (moc wydarzeń kulturalnych, liczne koncerty, zawody sportowe – Hiszpański Festiwal Filmowy, Tydzień kina hiszpańskiego na Costa del Sol, Festiwal Rock Algarrobo, największy tor wyścigowy w Andaluzji Costa del Sol Racecourse).

Costa del Sol to wymarzone miejsce na urlop. Nie brak tutaj wszelkiego typu atrakcji. Rozwojowi turystyki sprzyjają magiczne krajobrazy i niezwykle sympatyczni tubylcy. W Andaluzji możesz znaleźć wszystko to co w Hiszpanii najwspanialsze; cudowną aurę, historyczne zabytki kontrastujące z nowoczesną infrastrukturą, muzea i parki rozrywki. Baza sportowa na Costa del Sol jest wysoko rozwinięty. Możesz tutaj popływać w ciepłych wodach Morza Śródziemnego, nurkować, uprawiać golfa i jeździectwo. Podniebienia turystów rozkoszują się wspaniałymi hiszpańskimi smakołykami, a podczas ciepłych wieczorów mogą bawić się w rytm gorącej hiszpańskiej muzyki tańcząc flamenco. Atrakcji na Costa del Sol nie brakuje. Nie czekaj! Zaopatrz się w przewodnik pod Costa del Sol i ruszaj na przeciw wakacjom marzeń ;)

Ja niestety muszę trochę poczekać na tego typu atrakcje ;)

Giewont to szczyt w Tatrach Zachodnich, który położony jest na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego i znajduję się na wysokości 1894 metrów. Na szczycie góry umiejscowiony jest krzyż, który został ufundowany w 1900 na rocznicę narodzin Chrystusa, w związku z czym stanowi on obiekt, do którego podążają liczne pielgrzymki.

Na zdjęciach robionych w ciemności, z użyciem lampy błyskowej, ludzie mają często oczy czerwonego koloru. Nazywane jest to efektem czerwonych oczu.
Powstawanie tego efektu ma następujący przebieg.

    W ciemności źrenice oczu otwierają się maksymalnie aby wpuścić najwięcej światła do oka.
    Błysk lampy jest tak krótki, że źrenice nie zdążą się zmniejszyć w czasie jego trwania.
    Duża ilość światła wpada do oka, odbija się od siatkówki a przechodząc przez liczne drobne naczynia krwionośne nabiera koloru czerwonego,
    Efektem są oczy, a raczej źrenice oczu, koloru czerwonego.

Efekt czerwonych oczu na zdjęciu cyfrowym łatwo jest usunąć odpowiednim programem komputerowym. Lepiej jednak unikać jego powstawania już w momencie robienia zdjęć.

Jest kilka podstawowych metod unikania efektu czerwonych oczu.

    Odsunięcie lampy błyskowej od osi optycznej obiektywu.
    Skierowanie światła lampy na jakąś odbijającą powierzchnię, by nie padało prosto w oczy osoby fotografowanej.
    Stosowanie trybu pracy lampy błyskowej, zwanego "redukcja czerwonych oczu".
    Stosujemy dodatkowe źródło światła skierowane na osobę fotografowaną.
    Prosimy osobę fotografowaną, by nie patrzyła w kierunku aparatu.

Warszawa ma trzy pomniki syrenki, bądącej symbolem miasta. Jeden stoi od 1939 roku nad Wisłą, modelką dlań była Krystyna Krahelska - harcerka i sanitariuszka w powstaniu warszawskim, autorka piosenki „Hej chłopcy, bagnet na broń”. Drugi pomnik, który powstał w 1855 roku, z początkiem wieku XXI wrócił na swoje miejsce na Rynek Starego Miasta.
Syrenka jest uzbrojona w tarczę i miecz, ponieważ jak głosi legenda, oswobodzona przez młodego syna rybaka z niewoli u bogatego kupca, z wdzięczności obiecała czuwać nad bezpieczeństwiem miasta.
Trzecia, najmłodsza, syrenka stoi na Pradze Południe, i jest dość nietypowa: zamiast miecza ma w rękach kwiaty.

Pomnik Syrenki na Powiślu znajduje się nad Wisłą zaraz obok Mostu Świętokrzyskiego. Autorką rzeźby jest Ludwika Nitschowa. Jest to ostatni pomnik w Warszawie wzniesiony przed II wojną światową. Wykonany z brązu pomnik mierzy wraz z cokołem 4,5 metra. Syrena stoi na postumencie z piaskowca otoczonym fontannami. Jest ustawiona równolegle do nurtu rzeki. Jej prawa ręka z mieczem jest uniesiona, zaś lewa trzyma przy piersi wypukłą tarczę. Na tarczy widnieje orzeł w koronie i napis "Warszawa".

Kolejne pocztówki przedstawiają obraz Warszawy :

1. Widok ulicy Piwnej z Placu Zamkowego, w głębi dzwonnica kościoła św. Marcina.

2. Pałać Namiestnikowski.

Dla mnie to one są kwiatowym królestwem.

Szalenie je uwielbiam, mimo, że tak szybko opadają.

Jako dziecko, nieustannie przypatrywalam się ich kielichom.

Potrafiłam wstać wcześnie rano tylko po to , aby zobaczyć jak te piekne kielichy się otwierają.

Zadziwiająca jest ciekawość małego dzieciaka :)

Znana też jako Tamara de Lempicka, właściwie Maria Górska, polska malarka epoki art déco. Córka warszawskiego prawnika Borysa Gurwik-Górskiego i Malwiny z domu Dekler. Do 14 roku życia mieszkała w Warszawie. W 1912, po rozwodzie rodziców, została wysłana przez babkę do szkoły w Lozannie w Szwajcarii. Dwa lata później w Petersburgu poślubiła prawnika Tadeusza Łempickiego, który był synem bratanicy Cypriana Kamila Norwida. W 1916 roku Tamara urodziła córkę Marię Krystynę (Kizette). Podczas rewolucji październikowej, jej mąż został aresztowany przez bolszewików. Żeby uwolnić męża Tamara musiała spędzić noc ze szwedzkim konsulem. Małżonkowie spotkali się ponownie w Kopenhadze.

Małżeństwo ze względu na sytuację polityczną w Rosji przeniosło się w 1918 roku do Paryża, jednak Tadeusz Łempicki nie mógł się otrząsnąć ze wspomnień z pobytu w więzieniu i nie był w stanie początkowo utrzymać rodziny na dawnym poziomie. Tamara rozpoczęła studia malarskie w Académie de la Grande Chaumiere i w Académie Ranson u znanych portrecistów. Tam rozwijała swój styl, zawierając weń chłodny modernizm art déco. Wkrótce stała się sławna jako portrecistka Tamara de Lempicka. W tym czasie słynna była ze swoich romansów. Wobec tego Tadeusz Łempicki w 1937 roku powrócił do Warszawy i przeprowadził rozwód mimo błagań Tamary, która trzykrotnie przyjeżdżała do Polski by powstrzymac męża.

Na początku II wojny światowej przeniosła się do Beverly Hills w Kalifornii z drugim mężem, austriackim baronem Raoulem Kuffnerem. W 1943 przeprowadzili się do Nowego Jorku, gdzie malarka kontynuowała twórczość artystystyczną w swoim charakterystycznym stylu.

Po śmierci barona Kuffnera w 1962 przeniosła się do Houston w Teksasie i zaczęła tworzyć nową techniką, stosując szpachlę malarską zamiast pędzla. Jej nowe dzieła nie zostały dobrze przyjęte, toteż Tamara przyrzekła iż nigdy więcej nie wystawi swoich prac.

W 1978 przeniosła się do Cuevernaca w Meksyku. Zmarła tam podczas snu 19 marca 1980. Na własne życzenie jej ciało zostało skremowane, a prochy rozrzucone z helikoptera nad wulkanem Popocatepetl.

W Polsce znajduje się jej kilkanaście obrazów jednak nie są prezentowane publiczności.

A szkoda, jako ,że mi osobiscie , bardzo przypadły do gustu.

Wczoraj był kalendarzowy pierwszy dzien wiosny. Za oknem szarości i chłód.

Zatęskniłam za wiosną...

Dziś w końcu słoneczne promienie pukają do mojego okna.

Świat pomału budzi się do życia, a wraz z nim ja :)

Wyspa Magnetyczna (ang. Magnetic Island) to wyspa w Australii, w stanie Queensland, położona w pobliżu miasta Townsville, w rejonie Wielkiej Rafy Koralowej. Wyspa Magnetyczna jest wprawdzie wyspą kontynentalną, ale na jej plażach można znaleźć świetne warunki do oglądania rafy.

Wyspa Magnetyczna została odkryta przez kapitana Jamesa Cooka 6 czerwca 1770 r. Zapisał on wtedy w swoim dzienniku:

Lekki wiatr z wschodnio-południowego-wschodu, z którym kierowaliśmy się na zachodnio-północny zachód, gdzie teraz widać ląd. Głębokość wody: 12-14 sążni. W południe osiągnęliśmy pozycję: szerokość 19 stopni i 1 minuta na południe, długość od Cape Gloucester: 1 stopień i 30 minut na zachód. Od wczorajszego południa zrobiliśmy 28 mil w kierunku północno-zachodnio-północnym. W tej sytuacji znaleźliśmy się u wejścia do zatoki [..], którą nazwałem “Cleveland Bay”. Zatoka rozciąga się na 5-6 mil od południowego-zachodu do południowego wschodu. Wschodni kraniec nazwałem “Cape Cleveland”, a zachodni “Magnetical Head” lub “Magnetical Island“, bo bardziej wygląda na wyspę, a kompas nie zachowywał się poprawnie w jej pobliżu. Góry na lądzie nie są zbyt wysokie, a cała okolica wydała się nam najbardziej dziką, skalistą i jałową z wszystkich, które dotychczas widzieliśmy. Nie jest jednak niezamieszkana: widzieliśmy dym w wielu miejscach wokół zatoki…

Wyspa Magnetyczna ma 52 km2 powierzchni, z czego ponad połowę zajmuje park narodowy. Stałych mieszkańców na wyspie jest ok. 2 tysięcy, większość zajmuje się obsługą ruchu turystycznego lub po prostu korzystaniem z uroków tropikalnego Queensland.

Amsterdam jest jednym z wielkich małych miast świata. Bo Amsterdam to atrakcyjna światowa metropolia, stolica Holandii, miasto sztuki, kultury i design, mody, a równocześnie atrakcyjne turystycznie, nie bardzo duże miasto.

Atrakcyjność Amsterdamu oparta jest o jego piękno, historię oraz ilość atrakcji turystycznych: świetnych muzeów, rozrywek, wygodnych hoteli i dobrych restauracji, sprawną komunikację miejską.

Jest to względnie spokojne miasto, bo nie bardzo duże jak na metropolię i położone pośród setek kanałów, a całe jego centrum jest właściwie Starówką, więc ruch samochodów został w nim poważnie ograniczony.

Amsterdam jest miastem, gdzie sezon turystyczny trwa okrągły rok. Niemal każdego miesiąca mają miejsce wydarzenia w mieście lub wokół niego, które są atrakcją turystyczną. Oczywiście szczyt ruchu turystycznego wypada na lato. Ale też w innych miesiącach np. między połową kwietnia i połowa maja, kiedy to kwitną na polach pod miastem tulipany, odwiedzenie miasta może być bardzo atrakcyjne.

Ciężko jest zdefiniować tak rozległe pojęcie jakim jest sztuka. Najprościej mówiąc – sztuką jest dziedzina ludzkiej działalności, którą zawodowo lub amatorsko zajmują się artyści. Nie chodzi tu jednak o artystów posiadających ukończone szkoły, dzięki którym mogą się posługiwać tym tytułem, ale o wszystkie osoby posiadające zmysł lub możliwości, dzięki którym potrafią tworzyć wzbudzające zachwyt dzieła

"Nie tylko wychowanie
ma służyć sztuce,
ale to właśnie sztuka
ma służyć wychowaniu". (B. Suchodolski)

Checkpoint Charlie – w okresie zimnej wojny jedno z najbardziej znanych przejść granicznych między NRD a Berlinem Zachodnim. Poza tym były też przejścia, na których kontrolowała tylko NRD-owska kontrola graniczna. Mieściło się na ulicy Friedrichstraße, na skrzyżowaniu z Zimmerstraße, w samym sercu Berlina podzielonego wówczas murem berlińskim. Oficjalna nazwa przejścia po stronie NRD-owskiej brzmiała właśnie Zimmerstraße. Od strony zachodniej przy przejściu znajdowała się stacja metra Kochstraße.

Na przejściu alianci zachodni (żołnierze USA, Francji i Wielkiej Brytanii) nie sprawdzali wszystkich przekraczających granicę. W ich budce zgłaszali wyjazd do Berlina Wschodniego (we własnym interesie, w razie zatrzymania lub zaginięcia w NRD) tylko członkowie sił zbrojnych aliantów zachodnich. Natomiast drobiazgowa kontrola wszystkich przekraczających granicę odbywała się po stronie NRD. Zgodnie z decyzją władz NRD przejście przeznaczone było tylko dla cudzoziemców (tj. nie-Niemców) - zarówno zwykłych turystów, jak i personelu dyplomatycznego.

W 1991 roku Armia Stanów Zjednoczonych oficjalnie opuściła "Checkpoint Charlie". Obecnie znajduje się tam Muzeum Muru Berlińskiego oraz symboliczny punkt kontroli granicznej - atrakcja turystyczna, w której można nabyć odcisk pieczątki kontroli granicznej z wybranej przez siebie strefy okupacyjnej.

Pocztówka pochodzi ze spotkania postcrosserów w Berlinie.

Serdecznie dziękuje Michałowi, ze zawsze o mnie pamięta:)

Wielka Rewolucja Październikowa i przemiany , które po niej nastąpiły zaangażowały wszystkie ugrupowania rosyjskich artystów awangardowych. Zadeklarowali oni swoje współuczestnictwo w kreowaniu i utrwalaniu nowej rzeczywistości. Artysta, podobnie jak chłop i robotnik miał być budowniczym nowego ustroju.plakat polityczny Awangardowa sztuka miała odzwierciedlać radykalne przemiany społeczno- polityczne , wpływać na zmianę i rozwój upodobań estetycznych społeczeństwa. Natomiast zwolennicy tradycyjnej działalności artystycznej negowali sztukę awangardową jako niezrozumiałą i nieprzyswajalną dla mas. Będąc zbyt eksperymentalną , nie mogła ona dotrzeć do świadomości przeciętnego odbiorcy. Postulowano powrót do realizmu, do przedstawiania zagadnień związanych z budową nowego ustroju w sposób realistyczny i bardzo dosłowny. Tak miała wyglądać socjalistyczna treść. Pojęcie narodowej formy miało z kolei oznaczać zindywidualizowanie sposobu przekazu treści socjalistycznych w odniesieniu do poszczególnych narodów, znalezieniu charakterystycznego dla tradycji danego kraju stylu, w celu wykorzystania go jako nośnika nowych idei. Od 1934 roku socrealizm stał się oficjalnym i jedynym prawidłowym kierunkiem w sztuce ZSRR.

Doktryna "realizmu socjalistycznego" w Polsce, podobnie jak innych krajach tzw. Demokracji Ludowej obowiązywała w latach 1949-56. Objęła wszystkie dziedziny sztuki, ale najbardziej spektakularne dokonania miały miejsce w architekturze. Wytyczne nowego kierunku precyzuje rezolucja Krajowej Partyjnej Narady Architektów z 1949 roku. Architektura była bardzo ważnym orężem w ręku animatorów nowego porządku społecznego. Miała przekazywać treści socjalistyczne, idee kształtujące świadomość i światopogląd obywateli. W tym dziele kluczowa rola przypadała architektowi, który "jest nie tylko inżynierem gmachów i ulic, lecz inżynierem dusz ludzkich". Wygląd zewnętrzny budowli miał większe znaczenie, niż tylko estetyczne, miał wyrażać idee społeczne, wzbudzać poczucie " siły i trwałości państwa ludowego, jego masowego kolektywnego charakteru, jego demokratyzmu i humanizmu, ideę prawdziwej wolności i wszechstronnych możliwości, który daje ono człowiekowi"

Za najbardziej charakterystyczny dla polskiej architektury styl uznano renesans i on właśnie miał się stać jej narodową formą. W toku wcielania w życie założeń socrealizmu nastąpiły jednak dewiacje w kierunku wzorowania się na architekturze radzieckiej co zaowocowało wzajemnym podobieństwem większości realizacji i przyjęciem przez nie formy klasycystycznej.

Począwszy od roku 1953 pojawiały się coraz częściej głosy krytyczne, a całkowite zerwanie z doktryną nastąpiło w 1956 roku.

31 sierpnia 1939 r. Na terytorium państwa polskiego ogłoszono mobilizację. W związku z tym weszła w życie instrukcja organizacji łączności na czas wojny. Zgodnie

z wcześniejszymi postanowieniami, personel pocztowy miał opuszczać placówki razem z cywilnymi władzami administracyjnymi. Wraz z ogłoszeniem mobilizacji uruchomiono wszystkie jednostki poczt polowych i służby teletechnicznej. Wojskowe linie podłączono do centrali PPTiT lub do linii stałych, dobrze zabezpieczonych przed podsłuchem nieprzyjaciela.

Zarządzeniem Prezydenta RP, z dniem 1 września 1939 r. Na obszarze całego państwa wprowadzono stan wojenny i wyjątkowy. Wiązało się to z zawieszeniem niektórych swobód obywatelskich. Na mocy prezydenckiego rozporządzenia upoważniono władze administracyjne do przeglądania, zajmowania i konfiskowania korespondencji, przesyłek i telegramów, a także kontrolowania rozmów telefonicznych i radiowych.

Na początku września 1944 r. Poczta Powstańcza znacznie ogranicza swą działalność
i zasięg; zdobyte zostaje przez nieprzyjaciela Stare Miasto i Powiśle, zbombardowany gmach Poczty Głównej na Wareckiej. Placówka ta wraz z Główną Kwaterą Szarych Szeregów – „pasieką” – zostaje przeniesiona do oddziału pocztowego przy ul. Wilczej 41. Tu 5 września 1944 r. zostają wprowadzone do obiegu, wydrukowane w skrajnie trudnych warunkach znaczki Poczty Polowej AK, konkursowego projektu Stanisława „Miedzy” Tomaszewskiego. Tu też odbył się ostatni harcerski powstańczy apel. Na dziedzińcu poharatanego szrapnelami domu stanęli członkowie zdziesiątkowanych na Woli, Starówce, Czerniakowie i Mokotowie batalionów harcerskich „Zośki”, „Parasola”
i „Wigier” – było ich zaledwie, dziewcząt i chłopców, kilkudziesięcioro. Na pozostałych skrzydłach czworoboku stanęli harcerze ze służb pomocniczych, a wśród nich najmłodsi Zawiszacy Poczty Polowej. Odczytano rozkazy organizacyjne, przyznano odznaczenia, awanse i pochwały.

Malediwy to urocze wysepki, położone na szczytach podmorskich wulkanów, uważane są za jedne z najpiękniejszych miejsc na świecie.

Tutaj słowo "cywilizacja" staje się abstrakcyjne,

czas przestaje istnieć, a rytm życia wyznaczają wschody i zachody słońca :)

Byłoby niezwykle miło, gdybym mogla się tam w tej chwili znaleźć.

Przyjedz mamo na przysiege,

Zaproszenie wyslal szef.
Syn ci wyrosl na potege,

Przyjedz, zobacz, twoja krew

           Mundur na mnie jak ulany,
        tesknia do mnie ladne panny
        i czekaja, i wzdychaja: och i ach!
        A ja mamie, prosze mamy, bije w dach

Kiedyś było ich ponad 10 000, jeszcze w XIX wieku było w Holandii ok.9000 wiatraków, ale dziś jest ich już tylko około 1100. Kiedyś pełniły funkcję młynów zbożowych, tartaków, a wszystkim napędzanych wiatrem urządzeń odwadniających. Dziś są pomnikami historii, elementem zachowania tradycji i specyficznej cywilizacji Niderlandów.

Wiatraki ...

... któż ich nie widział ?
Samotnie stojące w polu, często niszczejące szkielety potrafią nas wzruszyć. Jest ich coraz mniej i coraz rzadziej można je spotkać. Są świadectwem przeszłości. Nie można ich wszystkich uratować ale można je zapamiętać.

Żałuję, że nigdy nie było mi dane skosztować swojskiego chleba prosto z wiatrakowego pieca.

Czasami mam wrażenie, że urodziłam się za późno ....

"Piąta planeta była bardzo interesująca. Była najmniejsza ze wszystkich. Była tak mała, że zaledwie starczyło na niej miejsca na lampę uliczną i Latarnika".

"Możliwe, iż ten człowiek jest niedorzeczny. Ale on jest mniej niedorzeczny niż Król, Próżny, Bankier i Pijak. Jego praca jest przynajmniej pożyteczna. Gdy zapala lampę, to tak jakby stwarzał jeszcze jedną nową gwiazdę lub kwiat. Gdy gasi lampę, to tak jakby usypiał gwiazdę lub kwiat. To bardzo ładne zajęcie. To rzeczywiście jest pożyteczne, ponieważ jest ładne."

Mały Książe

Istnieją lampy , które nadają niezwyklego uroku uliczkom...

Ja jednak mam największy sentyment do starych lamp naftowych:

ale i nowoczesne aranżację z lampami w roli głównej bywają bardzo inspirujące ...

A co powiecie na oryginalne świeczniki ? :)

Do 1945 roku stolica Dolnego Śląska Breslau-
pod niemieckim zarządem nazywana była Wenecją Pólnocy.

Przepiękne zamki, pałace i kamienice bogatych mieszczan,
niezliczone mosty i wieże kilkudziesięciu kościołów tworzyły
atmosferę miasta, które zniknęło podczas oblężenia Festung Breslau.

„Dzisiaj nie zobaczymy już zgliszczy miasta, nie poczujemy ceglanego pyłu ani dymu palących się domów, nie usłyszymy wybuchu pocisków, nie wejdziemy do rozległego systemu tuneli. Możemy jednak udać się śladami Festung Breslau z przewodnikiem, szlakiem po miescie ogarniętym wojenną pożoga”

Dębki nad morzem to miejsce z najpiękniejszą plażą nad Bałtykiem. Dwie trzecie Dębek położone jest w lesie. Plaża jest idealnie czysta, woda w morzu także. Zachody słońca nad Piaśnicą (rzeczką wpadającą do morza) to niezapomniane chwile. Dębki leżą pomiędzy Karwią a Białogórą...

Dębki to fajna miejsce, do niedawna zupełnie nieznane. Jest tu bardzo szeroka, piękna, piaszczysta plaża, do której idzie się przez las (ok. 5 min) dzielący ją od zabudowań Dębek.
Po zachodniej stronie Dębek jest przepiękne miejsce, gdzie rzeka Piaśnica wpada do morza. Niezwykłym jest, że Piaśnieca niemal co roku obiera inną drogę do morza, wijąc się przez plażę. Ujście Piaśnicy to wspaniałe miesce do podziwiania wschodów / zachodów słońca. Kawałek za rzeką idąc na zachód znajduje się plaża naturystów.

Miasto Kołobrzeg to 50 tysięczna miejscowość na Pomorzu Zachodnim, słynąca ze swojego uzdrowiskowego charakteru. Turystów nie przyciągają tu jednak tylko liczne sanatoria , hotele SPA i zdrowotny mikroklimat... W czasie sezonu letniego miasto przedstawia odwiedzającym je turystom ciekawą ofertę kulturalną. Nie brak tu imprez plenerowych, oraz atrakcji turystycznych, gwarantujących świetną zabawę, zarówno dla dzieci jak i dorosłych. Oprócz tego w Kołobrzegu rozbudowana baza gastronomiczna i noclegowa pozwalają na spędzenie urlopu w komfortowych warunkach. W tym mieście nie można się nudzić zarówno w ciągu dnia jak i po zachodzie słońca...

źródło informacji - www.e-wczasy.pl/kolobrzeg

Zwierzyniec to wyjątkowe miasto, jego walory zachwycają zarówno mieszkańców jak i odwiedzających turystów.

Miejscowość jest położona pośród pięknych lasów Roztocza, piękne lasy, plaża czy inne atrakcje zachęcają nas do wypoczynku zarówno aktywnego jak i biernego. Liczne ścieżki rowerowe czy spacerowe zachęcają do wyruszenia na wycieczkę i zaczerpnięcia czystego, zdrowego powietrza!

W samym Zwierzyńcu jest wiele miejsc, które warto zobaczyć: Kościół filialny p.w. Św. Jana Nepomucena, Zespół Rezydencji Plenipotenta Ordynacji, Browar, i wiele innych atrakcji zapewnią nam ciekawe spędzenie czasu. Odpoczynek na jednej z ławek nad stawem kościelnym w słoneczny dzień dostarczy każdemu odpowiedniej energii. Zawsze można także poleżeć sobie na piaszczystej plaży nad stawami echo i wykąpać się w jego orzeźwiającej wodzie.
A to tylko niektóre z walorów Zwierzyńca.

Miasto posiada dużą bazę noclegową i gastronomiczną, co jest znacznym ułatwieniem każdego turysty. Są tu organizowane różne spotkania artystyczne, przedstawienia, koncerty.

JULIAN FAŁAT

1853 Tuligłowy koło Przemyśla – 1929 Bystra koło Bielska-Białej
Malarz, rysownik, ilustrator, pedagog. W latach 1869–1871 studiował w krakowskiej SSP, następnie pracował jako rysownik w biurze architektonicznym w Odessie. W 1873 r. studiował na Wydziale Architektury Politechniki w Zurychu, w latach 1875–1880 w monachijskiej ASP u A. Strähubera i J. L. Raaba, następnie w latach 1881–1882 w SSP w Krakowie. Wiele podróżował – do Paryża, Rzymu, Hiszpanii, w 1885 r. odbył podróż dookoła świata. Przebywał u Radziwiłłów w Nieświeżu, gdzie powstały liczne prace poświęcone polowaniom. Tam w 1866 r. poznał przyszłego cesarza Wilhelma II, u którego później przez 10 lat był malarzem nadwornym. Od 1893 r. był członkiem berlińskiej Akademii Sztuki, a po powrocie do kraju w latach 1895–1910 dyrektorem krakowskiej SSP. Zasłynął jako reformator tej uczelni, która w 1900 r. uzyskała tytuł Akademii. Następnie osiadł w Bystrej. W latach 1921–1923 był dyrektorem Departamentu Sztuki Ministerstwa Wyznań Religijnych.

Był mistrzem akwareli, malował także obrazy olejne, gwasze i pastele. Często podejmował tematykę myśliwską. Wielką popularność przyniosły mu liczne sceny polowań w Nieświeżu, odtworzone z techniczną wirtuozerią i wrażliwością na barwę i światło. Ponadto malował pejzaże, głównie zimowe z potokiem, sceny rodzajowe, portrety i autoportrety, typy ludowe.

...ile mają nam do powiedzenia, ile w nich zakletych tajemnic...?

Welcome

Social Media

Popular Posts

Postcrossing Countries

Etykiety