Wojciech Kossak zapisał się w dziejach polskiej sztuki jako czołowy reprezentant malarstwa historyczno-batalistycznego (Olszynka Grochowska, 1886-1887). Zasadniczym rysem jego postawy twórczej - ukształtowanej pod wpływem sztuki ojca, Juliusza - był patriotyzm przejawiający się w seriach obrazów poświęconych powstaniu listopadowemu 1831 roku (Noc listopadowa, 1898; Sowiński na szańcach Woli, 1922), wyzwoleńczym walkom Legionów w czasie I wojny światowej (Szarża pod Rokitną, 1916) i wojnie polsko-rosyjskiej 1920 r. (Bateria konna na pozycję!, 1938). Artysta przedstawił apoteozę wielkich polskich wodzów od Władysława Łokietka (Łokietek i Florian Szary po bitwie pod Płowcami, 1909) przez Władysława Jagiełłę (Grunwald, 1931), Jana Sobieskiego (Husaria polska przez Janem III pod Wiedniem, 1924), Tadeusza Kościuszkę (Przysięga Kościuszki na Rynku w Krakowie, 1911) i Józefa Poniatowskiego (Józef Poniatowski na Grobli Falenckiej, 1913) po Józefa Piłsudskiego (Na trybunie podczas rewii kawalerii w Krakowie, 1934); chwałę oręża polskiego głosił malując w okresie międzywojennym odrodzone wojsko polskie (Zaślubiny Polski z morzem, 1931) i monumentalne historiozoficzne wizje (Rapsodia ułańska, 1935). Jak wielu Polaków gloryfikował w swej wyobraźni postać Napoleona (Niech żyje cesarz!, 1914), rozbudowywał jego mit obrazując stoczone przez niego bitwy, poniesione porażki i tragiczne odwroty (Powrót Napoleona z Rosji, 1904). Będąc piewcą epopei napoleońskiej, starał się akcentować w niej wątki polskie (Wzięcie do niewoli Tadeusza Tyszkiewicza w czasie odwrotu spod Moskwy, 1888).

Znamiennym rysem sztuki Kossaka było odziedziczone po ojcu zamiłowanie do koni, których sylwetki bezbłędnie chwytał w bitewnym tumulcie, paradnym przemarszu i spoczynku. Będąc sam żołnierzem artysta doskonale znał realia wojny; cechowała go ponadto erudycyjna znajomość historycznego kontekstu przedstawianych walk oparta na rzetelnych studiach uzbrojenia, mundurów, militarnej strategii i bitewnej taktyki. Gruntownie wykształcony w europejskich akademiach znakomicie opanował warsztat malarski, co pozwalało mu nie tylko na swobodne posługiwanie się realistyczną konwencją obrazowania, ale także na mistrzowską reżyserię olbrzymich spektakli bitewnych, umiejętne operowanie masami wojsk w iluzjonistycznie wykreowanej przestrzeni pejzażu rozciągniętego do panoramicznego formatu. Kossak był współtwórcą czterech panoram, Racławic, Berezyny, Bitwy pod piramidami i pozostawionej w fazie szkiców Somosierry. Jako patriota poszukujący w przeszłości narodu heroicznych czynów i momentów chwały miał wszelkie predyspozycje do tworzenia monumentalnych obrazów historycznych o dynamicznej, wielowątkowej akcji osadzonej w naturalistycznie odtworzonym krajobrazie, z pietyzmem oddających realia minionych dziejów, detale strojów, broni i wojskowego rzemiosła.

Królewskie miasto, zwane stolicą Europy i trudno się z tym poglądem nie zgodzić, choć oficjalnie Kraków leżący nad Wisłą jest stolicą jedynie Małopolski. Oprzeć się urokowi tego miejsca nie sposób, urzeka architektura, historia, atmosfera...

 Początek wieku XIX przyniósł miastu chwiejne losy, najpierw pod zaborem Austrii, przyłączony do Księstwa Warszawskiego, później pod okupacją rosyjską. Nieco pomyślniejszy okres gospodarczy przyniósł miastu Kongres Wiedeński (1815 rok), podczas którego ustalono, iż Kraków wraz z okręgiem stanowić będzie Rzeczpospolitą Krakowską pod nadzorem Austrii, Rosji i Prus. W ten sposób Kraków stał się ośrodkiem patriotycznym i rewolucyjnym. W 1846 r wybuchło powstanie krakowskie pod wodzą Dembowskiego i Tyssowskiego, skutecznie stłumione przez zaborcę. Po jego upadku miasto przyłączono do monarchii austriackiej. Kolejne powstanie, w roku 1848 podczas "Wiosny Ludów" również zostało krwawo stłumione przez wojska austriackie. Konsekwencją uniesień patriotycznych była germanizacja szkolnictwa i urzędów. Ponadto w 1850 r Kraków przez 10 dni był trawiony przez pożar, który zniszczył część miasta.

Margarita to aż 72 złociste plaże, karaibskie muszle, turkusowe morze i szereg kurortów turystycznych, świetnie przygotowanych na napływających tu co roku turystów. Na wyspie odczujemy wyjątkową atmosferę, którą tworzą gościnni mieszkańcy, słoneczna pogoda oraz połączenie nakładających się na siebie dwóch krajobrazów - dzikiej Wenezueli i sielankowego wybrzeża Karaibów.

Urok tropikalnej Margarity działa jak magnes i czyni z niej miejsce chętnie odwiedzane i lubiane przez wczasowiczów. Atutami wyspy są temperatury niespadające poniżej 25 stopni C, doskonałe warunki do uprawiania sportów wodnych oraz bogate życie nocne charakterystyczne dla wszystkich istniejących tu większych kurortów. 

Każda z plaż Margarity wyróżnia się czymś szczególnym. Do najsłynniejszych należy El Agua – bajecznie czysta i świetnie zagospodarowana, przy której usytuowane są liczne knajpki, tawerny, restauracje, dyskoteki, kluby nocne oraz kasyna dla miłośników mocnych wrażeń. Podobnie wyglądają sąsiednie kurorty, z równie bogatą ofertą rozrywek - Moreno, El Silguero, Pampatar and El Yaque, znana na całym świecie z długiej tradycji windsurfingu i doskonałych warunków do uprawiania tej dyscypliny sportowej.

Na wschodnim wybrzeżu Margarity, przy plażach Parguito i Guacuco, znajdziemy bogatą ofertę rozrywek, świetnie rozwinięte zaplecze rekreacyjno – sportowe oraz szereg hoteli, poczynając od tych najbardziej luksusowych, po tańsze, kameralne.

Holandia ma wiele atrakcji turystycznych i wszystkie one stworzone zostały przez człowieka. Znajdziesz tu piękne miasta i urocze małe miasteczka, średniowieczne zamki, gigantyczne budowle wodne, porty, śluzy, przepompownie, wiatraki, pola kwiatowe i płaskie jak stół bilardowy poldery, pocięte równiutko kanałami, bajkowe parki rozrywki, otwartych ludzi i relaksową atmosferę. Nie znajdziesz tu gór i dziewiczych borów.

Rotterdam jest miastem gdzie się zarabia pieniądze dla Holandii - tak przynajmniej myślą Rotterdamczycy. To jest powodem awersji do Amsterdamczyków którzy zdaniem Rotterdamczyków pasożytują na ich ciężkiej pracy.
W czasie ostatniej wojny światowej kompletnie zburzony w niemieckich bombardowaniach, ma dzisiaj mało zabytków i starej zabudowy, w centrum cudem przetrwał jedynie monumentalny ratusz miasta. Dzisiaj Rotterdam ma niewątpliwie najnowocześniejsza architekturę z wszystkich miast kraju. Nowoczesne wiszące mosty, ruchliwa główna ulica handlowa (Coolsingel) z dużymi domami towarowymi z najbardziej szykownym Bijenkorf i niemalże drapaczami chmur biurowców. Swą sky line pretenduje Rotterdam do holenderskiego Manhattanu.

Aborygeni to rdzenni mieszkańcy Australii.

Przybyli tam około 40-65 tys. lat temu prawdopodobnie z południowo-wschodniej Azji, przez pomost wyspowy dzisiejszej Indonezji i wyspę Nową Gwineę. Prowadzili koczowniczy tryb życia. Byli uzależnieni od otaczającego ich środowiska i bardzo z nim związani. Do ich podstawowych zajęć należały: łowiectwo i zbieractwo, a w rejonach nadbrzeżnych także rybołówstwo.

Obecnie Aborygeni zamieszkują głównie słabo zaludnione i nieurodzajne obszary Australii Zachodniej, Queenslandu i Terytorium Północnego. Liczna populacja Aborygenów zamieszkuje także slumsy w wielkich australijskich miastach.

Aborygeni przekazywali z pokolenia na pokolenie legendy, pieśni i tradycje. Ich kultura przetrwała dzięki corroborres, ceremoniom towarzyszącym zgromadzeniom plemiennym, podczas których pieśniami, muzyką i tańcem odtwarza się pradawne opowieści o przeszłości Australii. Obecnie żyją głównie w rezerwatach, choć wielu z nich włączyło się w życie australijskiego społeczeństwa i pracują jako rolnicy albo hodowcy, a tylko kilkadziesiąt tysięcy rdzennych mieszkańców Australii kontynuuje tradycje swoich przodków.

Nowa Zelandia – nazywana przez Maorysów Aotearoa, czyli Krainą Długich Obłoków- olśniewa pięknem i różnorodnością krajobrazu, widokiem pokrytych śniegiem, majestatycznych górskich szczytów i niezbadanych lasów deszczowych, krystalicznie czystych jezior, rojących się od pstrągów, turkusowych morskich zatok usianych malowniczymi wyspami, lodowców, fiordów, gejzerów i wulkanów.

Nowa Zelandia składa się z dwóch wysp głównych i małej wyspy Stewart na południu oraz niezamieszkanych wysepek. Najwięcej ludzi mieszka na Wyspie Północnej, która stanowi serce Nowej Zelandii.

Według polinezyjskiej legendy North Island jest rybą wyciągniętą z morza przez Maui. Obecnie jest bardziej zaludniona z dwóch wysp Nowej Zelandii i przyciąga turystów pięknym krajobrazem i wieloma atrakcjami. To właśnie na Wyspie Północnej znajdują się trzy największe miasta Nowej Zelandii: Auckland, Wellington i Hamilton. Trzy najważniejsze  rejony Wyspy Północnej to: Bay of Islands, Rotorua i Park Narodowy Urewera.

Auckland jest jednym z najbardziej rozległych miast świata i najważniejszym ośrodkiem ekonomicznym kraju. Leży na obszarze 1016 km². Skupia ponad milion ludzi z czteromilionowej populacji Nowej Zelandii. W Auckland City mieszka 30% ludności regionu i 10 % całego społeczeństwa. Tereny Auckland są jednym z największych na świecie obszarów połączonych liniami metra Nazywa się je ,,miastem żagli’’, ponieważ  zawsze w ostatni poniedziałek stycznia odbywają się tu regaty, podczas których zawija do portu ok. tysiąca łodzi żaglowych. Brytyjskie osadnictwo  w Auckland rozpoczęło się oficjalnie wraz z wizytą przedsiębiorczego pastora  Samuela Marsdena w 1820 roku. Misjonarz nazwał świeżo upieczoną stolicę na cześć hrabiego Auckland, George’a Edena., wicekróla Indii.