Coventry – miasto w środkowej Anglii, w hrabstwie West Midlands, położone na wschód od Birmingham.

Według tradycji podaje się, że Coventry datuje się od roku 1043, kiedy Leofric, książę Mercji założył tu benedyktyńskie opactwo.

Prawa miejskie miasto uzyskało w 1153.

W średniowieczu Coventry było znane jako ważny ośrodek tkactwa. Tkaniny z Coventry, szczególnie wełniane, były poszukiwanym towarem w całej średniowiecznej Europie.

W XX wieku Coventry stało się centrum angielskiego przemysłu maszynowego i motoryzacyjnego. 

W okresie II wojny światowej miasto zostało poważnie zniszczone przez naloty niemieckiego lotnictwa. Najpoważniejsze naloty miały miejsce 14 listopada 1940 roku.

Dla upamiętnienia ciężkich bombardowań z 1940 pozostawiono, jako pomnik, ruiny zburzonej katedry z XIV wieku. Obok wzniesiono nowo wybudowaną katedrę.

Po wojnie losy Coventry były zmienne. Początkowo podniosło się z ruin i rozwinęło, by w czasie recesji popaść w kłopoty. Pod koniec XX wieku rozpoczęła się stopniowa odbudowa potencjału gospodarczego miasta.

Słychać, stosunkowo niewiele. Baaa...upajam się wręcz magiczną ciszą. W oddali niesie się odgłos ulicy. Tu bliżej słychać cichuteńki odgłos włączonego laptopa. Cisza.... nawet telefon jeszcze dziś nie dzwonił. Odkryłam,że to chyba musi być dziś niedziela! O tak. Wspaniała niedziela, kiedy to obiecałam sobie spać do południa, nadrabiając senne zaległości z całego tygodnia. Hmmm....czyż to nie paradoks, że tak ciężko wstać z łóżka gdy musimy pójść do pracy, a tak beztrosko wstajemy w dzień wolny o 7.30 rano, kiedy obiecaliśmy sobie,że bedzie to nasz dzień na upojne oddanie się senności? Ale nie ma senności, nie ma upojenia i nie ma muzycznej tonacji telefonicznej :)  Cisza....subtelna, anielska cisza...

A jak Wam minęły przygotowania do słonecznej niedzieli?

Przyznam się Wam szczerze, że ostatnio nie mogę wyjść z podziwu nad własnym zamiłowaniem do kulinarni. Tak jak dotychczas ja i kuchnia bardzo się nie lubiłyśmy, tak ostatnio bardzo dobrze współpracujemy i to już nie tylko w kwestii mojego zamiłowania do porządku ale i odkrywania nowych smaków i potraw. 

Ta pocztówka z Szanghaju jak znalazł wkomponowała się w aktualną aurę eksperymentów kulinarnych. 

Niegdyś - lat temu kilka - Pomorska Redakcja Dziennika Bałtyckiego w okresie Walentynek wypromowała taki oto dodatek w postaci niekonwencjonalnej pocztówki na Święto Zakochanych. Walentynek co prawda nie przespałam, ale za to się wyprowadzałam. Zamiast kwiatów - sterta kartonów, zamiast czekoladek - fast food'owe jedzonko.Takich Walentynek jeszcze nie miałam :)  Ale były życzenia i niewinne całusy, a prezentem było nowe mieszkanie i bałagan , który musiałam jakoś ogarnąć. 

Ogłaszam zatem wszem i wobec,że cel tego dnia został osiągnięty!

Na południe od pałacu Górków zaczyna się plac Kolegiacki. Prawie całą jego powierzchnię zajmował kiedyś kościół farny, przylegający od strony południowej do murów miejskich, co do dnia dzisiejszego widoczne jest w ukształtowaniu placu. Wzniesiony w tym miejscu w XIII w., kościół stał do końca XVIII stulecia, kiedy to spłonął od uderzenia pioruna. Kilkanaście lat później został rozebrany. Okazała trójnawowa świątynia miała imponującą wieżę w zachodniej części i była otoczona wieńcem kaplic fundowanych przez poznańskich mieszczan, cechy rzemieślnicze oraz stowarzyszenia religijne. W II połowie XV w. kościół uzyskał godność kolegiaty (stąd nazwa placu, która dotrwała do dziś i jest często mylnie kojarzona z pobliską farą). We wnętrzu kolegiaty znajdowały się liczne ołtarze, bogate sprzęty liturgiczne, nagrobki patrycjuszy i miejskich dostojników. Podczas jednej z licznych powodzi świątynia poważnie ucierpiała, po czym odbudowano ją w barokowym stylu. Niestety, dwa pożary, w 1773 i 1780 r., całkowicie zrujnowały budowlę. W 1802 r. władze zaborcze podjęły decyzję ojej rozbiórce. Zniszczenie dawnej fary pozbawiło miasto wybitnego dzieła architektury gotyckiej, nagromadzonych w niej dzieł sztuki i zarazem materialnych pamiątek po wielu pokoleniach poznańskich mieszczan. Makietę kolegiaty obejrzeć można w kościele farnym. Wokół placu przetrwało kilka miejsc związanych z istnieniem kolegiaty. Ulica Za Bramką przypomina o dawno rozebranej Ciemnej Bramce, czyli wąskiego i ciemnego przejścia w murze, prowadzącego w stronę przedmieść - Piasków. W zachodniej części placu stoi budynek probostwa farnego, powstały w XIII w. po połączenie kilku kamienic. Świadectwem tej zamierzchłej przeszłości architektonicznej są sklepienia z okresu późnego gotyku, które można obejrzeć na parterze. W południowo-zachodnim narożniku budynku znajduje się XVI-wieczna gotycka figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem o wyjątkowo pogodnym obliczu. Postać, stojąca na półksiężycu, do 1910 r. zdobiła jedną z kamienic przy ul. Klasztornej. Na szczęście, została odkupiona od właścicielki posesji, zanim ta zdążyła sprzedać ją do Norymbergii. Nie mniej dekoracyjne figury Jezusa i św. Stanisława Biskupa można obejrzeć na narożniku ulic Koziej i Świętosławskiej oraz na ul. Świętosławskiej, nieco bliżej fary (po prawej stronie ulicy). Na ścianie domu nr 5, stojącego na narożniku ul. Ślusarskiej i placu Kolegiackiego widnieje tablica pamiątkowa poświęcona Marcelemu Mottemu, autorowi Przechadzek po mieście, w których utrwalił obraz XIX-wiecznego Poznania. Podążając ul. Gołębią na zachód, ku ul. Wrocławskiej, warto przyjrzeć się gotyckiemu portalowi w kamienicy po lewej stronie, pod nr. 2. 

Karwia jest turystyczną częścią Władysławowa. Część zabudowy obejmuje liczne prywatne kwatery, pensjonaty i ośrodki wypoczynkowe. W Karwi znajduje się wiele zabytkowych zabudowań sprzed II wojny światowej sięgających nawet lat 90. XIX wieku, wybudowanych w charakterystycznym stylu rozpowszechnionym na Nórdze. 

Poniżej znajduje się jedna z pocztówek przedstawiająca atrakcyjny pensjonat. Miałam tam okazje niegdyś - kiedy byłam jeszcze młoda i piekna oraz pełna energii i sił aby pracować 16 godz. dziennie etc... przebywać przez pewien okres wakacji. Co do reszty się nie wypowiem aby nie robić ani reklamy ani autoreklamy :) Grunt,że pocztówka pamiątkowa jest :) 

Milan (Mediolan) jest uważany za drugą stolicę Włoch. Jest jednym z najbardziej znanych miast na świecie. Sklepy są tu fantastyczne i jest to idealne miejsce, aby spędzić cały weekend na zakupach. W Milanie są świetne restauracje; Włoskie, Francuskie a także inne kuchnie z szerokim wyborem win i innych napoi. W nocy Milan budzi się do życia, ludzie przychodzą do barów, kawiarni i nocnych klubów gdzie bawią się do rana. Jest tu również wiele zabytków kultury takich jak cudowna katedra Brera, galerie sztuki oraz Ostatnia Wieczerza Leonarda. Mimo, że większość turystów przyjeżdża tu na zakupy, warto odwiedzić Galerie Vittorio Emanuele z butikami sławnych projektantów mody. W Milanie czynne są również markety na świeżym powietrzu, dla łowców okazyjnych cen. Wybór hoteli jest ogromny jest dużo oferujących tanie noclegi. 

"Tu w tym mieście, Wadowicach, 

wszystko się zaczęło. I życie się zaczęło,
i szkoła się zaczęła, studia się zaczęły,
i teatr się zaczął,
i kapłaństwo się zaczęło ..."

Miasto Malbork zasłynęło w Europie, jako dawna twierdza zakonu krzyżackiego. Do dziś wybudowany przez Krzyżaków malborski zamek jest jedną z największych atrakcji turystycznych – w końcu kto nie chciałby zobaczyć, jak mieszkali słynni na całą Polskę (i nie tylko) Krzyżacy. Dawna siedziba najwyższych krzyżackich dostojników (w tym wielkich mistrzów zakonu) została dziś przekształcona w Zamkowe Muzeum (które posiada również jeden oddział w Kwidzynie) i cieszy się dużą popularnością, szczególnie wśród obcokrajowców.

Zamek krzyżacki nie jest jednak jedyną atrakcją miasta, można tu bowiem znaleźć również inne średniowieczne zabytki, jak chociażby XIV-wieczne bramy miejskie (Garncarska i Mariacka), baszty (w tym najsłynniejsza, pełniąca rolę strażnicy baszta maślankowa, z którą związanych jest wiele miejskich legend), czy też fragmenty murów obronnych.

"Za mundurem, panny sznurem" tak powiadają , a co z kobietami w mundurze ? ;) 

Swoją drogą , uwielbiam marynarskie mundurki. Wspaniałe i eleganckie, nadające specyficznego charakteru . Zupełnie inne niż wszystkie - achy i ochy - tyle mogę dodać. I przyznam nieśmiało,że coś w tym jest,że mundur dodaje mężczyźnie  magnetyzmu, charyzmy i ykhmmm...męskości?

Powstanie Warszawskie 1944, to wystąpienie zbrojne przeciwko wojskom niemieckim, okupującym stolicę, zorganizowane przez Armię Krajową w dniach 1 sierpnia 3 października 1944 roku. Powstanie Warszawskie 1944 zostało przeprowadzone w ram ach akcji „Burza”. Za poczatek powstania warszawskiego uznaje się datę 1 sierpień 1944, czas - tzw. godzina W. Głównym celem powstania warszawskiego było obalenie Niemców, a także ratowanie suwerenności, kształtu granicy wschodniej sprzed wojny, a także obrona przed stworzeniem w Warszawie władz państwowych narzuconych przez ZSRR. Istotną rolę jeśli chodzi o działania zbrojne odegrał T. Bór Komorowski. Dziś śladem po tych działaniach jest Muzeum powstania warszawskiego.
Powstanie 44, bez wątpienia zaliczane jest do jednego z najistotniejszych wydarzeń końca wojny.

W przeddzień wybuchu Powstanie Warszawskie do ludności zaapelował Związek patriotów Polskich, apelując do walki przeciwko niemieckiemu okupantowi. Zbliżająca się Armia Czerwona, jej sukcesy na froncie i ryzyko dalszego powodzenia przesądziły o wybuchu powstania. Polscy dowódcy - m.in. Bór Komorowski, oceniali, że walki zostaną przeprowadzone szybko i potrwają zaledwie kilka dni, w rzeczywistości trwały aż 63 dni.


W momencie wybuchu Powstanie Warszawskie niemieckie siły zbrojne (Wehrmacht), otrzymały od Hitlera rozkaz zrównania Warszawy z ziemią, miasto miało przestać istnieć. Plan nie do końca się spełnił, jednak straty poniesione podczas dwumiesięcznych walk były ogromne. Powstanie 44 - straty po stronie polskiej wyniosły około 10 tys. zabitych i 7 tys. zaginionych, 5 tys. rannych żołnierzy oraz od 120 do 200 tysięcy ofiar spośród ludności cywilnej. Wśród Niemców było 10 tys. zabitych, 7 tys. zaginionych, 9 tys. rannych żołnierzy oraz 300 zniszczonych czołgów i samochodów pancernych.

A wszystko zaczeło się od jabłka... coż, nie od dziś wiadomo,ze jabłuszka mają same zalety. Wartość odżywcza i zdrowotna jabłek nie da się niczym zastąpić, a jednocześnie nie są drogie i dostępne przez cały rok, dzięki temu często po nie sięgamy - ja sięgam :)
Jak widać warto , jako,ze jabłka również jednoczą - nie tylko ludzi  - i stanowią przyjemność spożywania... po co ? Po to choćby, aby mieć końskie zdrowie :)

Maria Skłodowska-Curie urodziła się w 1867 roku w Warszawie. Ukończyła gimnazjum ze złotym medalem. W 1891 roku wyjechała do Francji, gdzie podjęła studia na Sorbonie. Ukończyła fizykę i matematykę.

Wyszła za mąż za Piotra Curie - 25 lipca 1895 roku. Niedługo po odkryciu przez Becquerela promieniotwórczości rozpoczęła pracę nad badaniem aktywności promieniotwórczych różnych substancji. Sprawdziła, że promieniowanie związków uranu jest wprost proporcjonalne do zawartości tego pierwiastka w danym związku. Przy badaniu niektórych związków uranu zauważyła, iż ich promieniowanie jest znacznie większe niż promieniowanie czystego uranu. W takich związkach uranu musiał znajdować się więc inny silnie promieniujący pierwiastek. Udaje się jej uzyskać metaliczny rad. W 1898 roku ogłosiła (wraz z mężem) odkrycie dwóch nowych pierwiastków promieniotwórczych - polonu i radu. W 1903 roku małżeństwo Curie (wraz z Becquerelem) otrzymali nagrodę Nobla. W 1906 roku, po śmierci męża Maria Skłodowska objęła katedrę promieniotwórczości na Sorbonie. W 1911 za uzyskanie metalicznego radu otrzymuje nagrodę Nobla w dziedzinie chemii.

W 1914 roku po wybuchu I wojny światowej organizuje wojskowe lecznictwo radiologiczne. Jest współzałorzycielką Instytutu Radowego w Paryżu. Niestety ciągły kontakt z promieniowaniem i brak należytego zabezpieczenia, sprawił, iż uczona zachorowała na nieuleczalną chorobę. Zmarła w 1934 roku.

 4 me :) 

O tak, ta urocza pocztówka z równie uroczymi 'maluchami' przywędrowała do mnie prosto z Polski. Szalenie podobają mi się te "pomarszczańce".