"Ach śpij, kochanie jeśli gwiazdkę z nieba chcesz dostaniesz.
Czego pragniesz daj mi znać ja ci wszystko mogę dać,
Więc dlaczego nie chcesz spać.
Ach śpij bo nocą, kiedy gwiazdy się na niebie złocą.
Wszystkie dzieci nawet złe pogrążone są we śnie,
A ty jedna tylko nie.
Aaaa, były sobie kotki dwa, aaaa szarobure.
Ach śpij, bo właśnie księżyc ziewa i za chwilę zaśnie.
A gdy rano wstanie świt, księżycowi będzie wstyd,
Że zasną a nie ty.
Ach śpij." 

Sadze ,że powyższy tekst piosenki zna każdy. Mnie chyba ktoś ululał do tego stopnia ,że miałam ochotę pozostać jeszcze choc przez parę godzin więcej takim maleństwem z obrazka. Stanowczo domagam się więcej snu! ;)

Maksyma (inaczej aforyzm, sentencja) – krótka, zwykle jednozdaniowa wypowiedź (prozaiczna lub rymowana), wyrażająca ogólną prawdę, mądrość dotyczącą życia człowieka. Myśl filozoficzna, etyczna zawierająca pewną zasadę postępowania.

Autorami maksym byli m.in. cesarz Marek Aureliusz (Rozmyślania), książę François de La Rochefoucauld (Maksymy i rozważania moralne), francuski moralista Nicolas Chamfort (Charaktery i anegdoty), beligijski pisarz Octave Pirmez, niemiecki poeta Johann Wolfgang von Goethe, hiszpański eseista José Bergamin, serbski poeta Jovan Dučić oraz polski pisarz polityczny i gospodarczy Andrzej Maksymilian Fredro (Przysłowia mów potocznych albo przestrogi: obyczajowe, radne, wojenne).

Znanym polskim aforystą był Stanisław Jerzy Lec (1909-1966), jego sentencje opublikowano między innymi w zbiorach: Myśli nieuczesane (1957), Myśli nieuczesane nowe (1964) oraz Myśli nieuczesane wszystkie (2007).

Miłość to uczucie skierowane do osoby połączone z pragnieniem dobra i szczęścia. Miłość może być rozumiana jako emocja wywołana poczuciem silnej więzi międzyludzkiej. Określenie "miłość" może odnosić się do różnorodnych uczuć, stanów i postaw. Miłość daje zadowolenie i umożliwia samorealizację dzięki obecności drugiego człowieka. Rozmaitość użyć i znaczeń połączona z zawiłością uczuć i postaw składających się na miłość powoduje, że jest trudna do jednoznacznego zdefiniowania.

Miłość jest przedmiotem i źródłem inspiracji dla twórców sztuki oraz literatury, religii i psychologii. Przez niektórych ludzi bywa uważana za sens życia ludzkiego – czyniąca je prawdziwym i w pełni szczęśliwym.

źródło inf - wikipedia.pl

Jako ,że weekend był niezwykle intensywny a dziś w końcu mogłam wyspac się i odpocząć - zatem - krótko i niekoniecznie w temacie.

Jeszcze nie odkryłam, ale jak doznam olsnienia swej egzystencji to dam znać ;)

- z kim?

- z tymi co się usmiechają

- dokąd? 

- tam gdzie oczy i nogi poniosą

- jak?

- na wspak i zawsze pod prąd

- dlaczego? 

- a dlaczego nie? :)

Odkryłam je pare lat temu, wraz z przyjazdem do IE. Piekną, aromatyczna, pachnąca...Ostatnio jest moją główną pożywką. Stawia mnie na nogi kilka razy dziennie , czasami wręcz za często, ale nie wyobrażam sobie bez niej życia - moja ukochana kawa. Zawsze podnosi mnie na duchu, dodaje sił do działania.... i tylko przy okazji wypłukuje z organizmu witaminy i magnes, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, doprowadza do zawrotów głowy a energia spada tak szybko jak się pojawia. No ale nic to, w końcu nie od dziś wiadomo, że miłość bywa ślepa ;)

Co właściwie sprawia, że pewne rzeczy odczuwane są jako niewybaczalne? Czy jest jakiś wspólny rys, charakteryzujący te zdarzenia? Gdy człowiek dokonuje rozrachunku ze swoją przeszłością i zmaga się ze swymi zranieniami, jako niewybaczalne  określa zazwyczaj te czyny, które są tak dalekie od normalności, że łamią podstawowe zasady moralne - występują przeciwko najsilniej ugruntowanym przekonaniom, i zwykle są zadane przez kogoś obdarzonego zaufaniem i miłością.

Przebaczenie zawsze dotyczy moralnego wymiaru życia. To znaczy, że odnosi się do naszej świadomości dobra i zła, uczciwości i sprawiedliwości. Wiąże się także z uprzytomnieniem sobie, czym jest miłość, współczucie i litość. Gdy ktoś rani nas swym czynem, który pojmujemy jako niewybaczalny, przynajmniej kilka z tych wartości zostało sponiewieranych. Doświadczamy wtedy wewnętrznego konfliktu dotyczącego rozwiązania danej sytuacji. Na przykład, gdy kochana osoba nas zdradza, nasza świadomość dobra i zła, uczciwości i sprawiedliwości domaga się satysfakcji. Jednocześnie doznajemy wewnętrznego rozdarcia, ponieważ inna część naszego bytu uczuciowo wiąże się z tą osobą, współczuje jej znalezienia się w takiej sytuacji i pragnie dla niej litości. Nieuchronnie rodzi się w nas złość wywołana napięciem między tymi dwoma sposobami rozumowania, nieustannie rywalizującymi o przewagę. Jeśli skłaniamy się ku przebaczeniu, czujemy że musimy zaprzeczyć naszej wizji sprawiedliwości i uczciwości. Jednakże nie  przebaczając zaprzeczamy naszemu zrozumieniu miłości i współczucia. Nie ma łatwego wyjścia z tej niewygodnej sytuacji.

Wszyscy posiadamy ten pierwotny zmysł orzekający o tym, co dobre, a co złe. Związki międzyludzkie zbudowane są na tym wewnętrznym, naturalnym poczuciu moralności. Inaczej doświadczalibyśmy chaosu w naszych relacjach międzyludzkich i prawdopodobnie unikalibyśmy wszystkich z daleka. Gdy ktoś rani nas i znieważa, nie chodzi tylko o złamanie jakichś moralnych norm, ale czujemy, że coś niezwykle ważnego uległo unicestwieniu - nasze poczucie niewinności. "Jak coś takiego mogło mi się przydarzyć?" - to pytanie rozdzierające nas dogłębnie. Dotąd czuliśmy się bezpiecznie i pod ochroną, a teraz jesteśmy całkiem ogołoceni i "dotykalni" przez bezrządne siły zła. Dziecko, które dotąd w nas żyło, zostało nam raz na zawsze odebrane. Zaufanie w dobroć życia zostało ze szczętem stracone. Światem bez wyjątku rządzi zło. W rezultacie nie ma już miejsca, które byłoby bezpieczne - ani nikogo, komu by można ufać. Wszystkie te myśli, a nawet więcej, przebiegają nam przez głowę, a myśl o przebaczeniu staje się najmniej akceptowalna.

czytaj więcej na deon.pl

Zdobywanie zaufania do siebie wymaga czasu i wielu doświadczeń.
Wiarę w siebie musisz odbudować lub wręcz budować stopniowo.
Zbyt mocno jesteśmy naszpikowani różnymi negatywnymi wyobrażeniami na temat naszej niemocy, aby zmienić to jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.
Zbyt długo przyjmowaliśmy oceny naszych rodziców czy nauczycieli za absolutnie prawdziwe.
Jeżeli kiedyś np. usłyszałeś, że Twoje wypracowanie jest przeciętne, odnosiłeś owo słowo „przeciętne” do całej swojej osoby, do swoich możliwości i talentów.
To błąd. Marne być może było to, co napisałeś, ale z pewnością nie Twoja osoba, a po drugie, zauważ, kim tak naprawdę był ten, który Cię ocenił.
Jestem pewna, że sam miał mnóstwo kompleksów i niską samoocenę. Gdyby było inaczej, nie usłyszałbyś negatywnej oceny. Potrafiłby z tego, co napisałeś, wybrać chociażby jedno zdanie, chociażby jeden fragment, który z pewnością był dobry, i podkreślić, że jednak coś potrafisz.
Po prostu zainspirowałby Cię do pracy twórczej, spowodowałby, że w przyszłości przenosiłbyś góry.

Przekonano Cię też, że świat to miejsce wiecznej walki i rywalizacji, że niesie ze sobą poczucie zagrożenia. A przecież to nieprawda.
Kto Cię tego nauczył? Najczęściej byli to ludzie o bardzo wysokim poziomie lęku i zagrożenia.
Mogli to być między innymi nasi rodzice, którzy przeżyli wojnę albo zdobywali wszystko w trudnych latach socjalistycznych przemian.
Byli to nauczyciele, których pensje są tak żałośnie niskie, że nie można dziwić się ich goryczy. Upłyną całe lata, zanim zmieni się ta sytuacja.
Zaufanie do siebie to również zezwolenie sobie na popełnianie pomyłek, na robienie błędów. Pamiętaj, zrobiłeś błąd, ale nim nie jesteś!
Pomyśl, Thomas Edison pracując nad wynalezieniem żarówki, dokonywał tysięcy eksperymentów, które kończyły się fiaskiem. Za każdym razem musiał od nowa tworzyć próżniową szklaną bańkę i próbować z innym materiałem. Nie poddawał się jednak i szukał dalej. Dzięki temu któraś z kolei próba została uwieńczona sukcesem. Ludzkość otrzymała światło elektryczne. Kiedyś przeprowadzająca z nim wywiad osoba zapytała: „Jak to się stało, że po tylu porażkach wciąż pan wierzył i szukał?”
Na to zdumiony Edison odpowiedział: „Ależ, proszę pani, porażki, jakie porażki? Ja tylko wykluczyłem tysiąc materiałów, które nie nadawały się do wykorzystania w żarówce”.
Wszystkie wielkie wynalazki, wszystkie wielkie fortuny okupione są próbami, które nie przyniosły początkowo spodziewanych efektów. Znajdziesz tysiące takich przykładów czytając biografie wielkich ludzi. Zachęcam Cię do tego, bo to wspaniała i inspirująca lektura.

Moc determinacji
Wspólną cechą ludzi, którzy osiągają swoje cele, czy to w sferach zawodowych, finansowych, naukowych czy rodzinnych, jest psychologia sukcesu i determinacja. Determinacja to bardzo mocne słowo. Oznacza ono podjęcie decyzji i całkowite zaangażowanie się w realizację celu, bez możliwości odwrotu; poświęcenie absolutnie wszystkiego, czego sytuacja wymaga.
Przeczytałam ostatnio, że dopóki nie podejmiesz decyzji, dopóty życie nie czuje się zobowiązane, aby przynieść Ci sukces. Dzisiaj wiem, że to jedno z podstawowych praw życia. Jeżeli czegoś pragniesz, to zainwestuj w to dzieło swoją potężną energię, bądź zdecydowany i konsekwentny. Zahamowania pętają nas albo w nędzy albo w przeciętności. Gdy widząc szansę na horyzoncie mówisz „spróbuję”, angażujesz w działanie tylko niewielki fragment siebie, gdyż „spróbuję” dopuszcza porażkę, a równocześnie usprawiedliwia Cię, ze coś przecież zrobiłeś.
Że nie wyszło? Zdarza się.
Zamiast tracić czas i energię na próby, postanów: „Zrobię to!” Wówczas zaangażujesz się w osiąganie swojego celu w stu procentach. Całe świadome i podświadome działanie skierowane będzie na realizację zadania.
Wierzyć niezłomnie, pamiętać o swoich marzeniach i być cierpliwym – to klucze do sukcesu. Wiem, że najtrudniej jest zaufać sobie.
Poczuć sercem, że „mogę”, że „potrafię”. W dzieciństwie bardzo skutecznie podcinano Ci skrzydła, bo łatwiej mieć władzę nad człowiekiem niedowartościowanym, nad osobą, która ma niezbyt dobre wyobrażenie o swoich możliwościach. Ponadto każdy z nas opiera ocenę siebie samego na podstawie dotychczasowych doświadczeń i tak to już jest, że do końca życia pamiętasz swoje porażki, pielęgnujesz je w pamięci, żywisz się negatywnymi emocjami, natomiast prawdziwe sukcesy traktujesz zwykle jak rzecz przypadkową czy łut szczęścia. Umykają prawie niezauważone…
W innych szerokościach geograficznych, gdzie dokonują się największe odkrycia i rozwój cywilizacji jest najszybszy, gdzie standard życia jest wysoki, porażki traktuje się jak wspaniałą lekcję, natomiast świętuje się sukcesy. Każdego dnia i Ty odnosisz osobiste sukcesy.
Każdego dnia jest coś, z czego możesz być dumny. Kolekcjonuj w sercu i w pamięci te chwile wzniosłe, bo one dają moc i budują wiarę w siebie. Zawsze pamiętaj, jak wspaniałym jesteś człowiekiem i że „dzisiaj jest pierwszy dzień z reszty Twój ego życia”.
Wszystko przed Tobą!
Nieważne, ile masz lat, gdzie mieszkasz i jakie dokumenty poświadczają twój rozum. Najważniejsze to uwierzyć w siebie, w swoją moc! Najważniejsze to zaufać życiu!
Mnie pomogła kiedyś w zmianie nastawienia do życia głęboka analiza dotychczasowych doświadczeń. Zauważyłam, że tak naprawdę w trudnych czy krytycznych sytuacjach nigdy nie byłam zostawiona przez los sama sobie.
Zawsze jak anioł stróż pojawiał się ktoś, kto ofiarowywał pomoc albo był kompetentny w danej dziedzinie, albo inspirował mnie do dalszego rozwoju. Pomału uczyłam się dostrzegać wyższy sens w każdym wydarzeniu, które mnie spotykało.
Dawno temu przestałam już walczyć z życiem. Teraz raczej wsłuchuję się w nie i skrzętnie korzystam z każdej podpowiedzi. Głęboko wierzę, że życie spełni każde moje marzenie, o ile będzie ono jasno określone, o ile podejmę decyzję i będę cierpliwie wpływała na swoją podświadomość.
Nazywam to zaufaniem do życia i z niego czerpie ogromny entuzjazm, optymizm i poczucie bezpieczeństwa.

Bozena Figarska – Żyj z pasją

W 1933 roku Ingrid Bergman rozpoczęła naukę w Royal Dramatic Theater School w Sztokholmie, ale wkrótce porzuciła scenę dla kina. Na srebrnym ekranie zadebiutowała w roku 1935 niewielką rolą w filmie "Munkbrogreven". Przełomem w karierze aktorki okazał się romantyczny film Gustafa Molandera "Intermezzo" (1936), w którym zagrała pianistkę Anitę Hoffman, romansującą ze starszym i żonatym skrzypkiem. Swoją rolą Bergman zwróciła uwagę amerykańskiego producenta Davida O. Selznicka, który zaprosił ją do Hollywood....

[Reszty kopiować nie będę, bo ma całkiem spory życiorys - zapraszam do poczytania jej biografii Tutaj. ]

Wiadomo nie od dziś, że to nie we Francji wymyślono wino. Pochodzi ono historycznie z okolic Kaukazu (mówi się, że to Noe pierwszy zaczął wytwarzać wino). Jednakże przez wiele wieków to Francuzi robili najlepsze wina, a wielu znawców wina uważa, że ten stan utrzymuje się nadal. Faktem jest, że we Francji spożycie wina w przeliczeniu na jednego obywatela rocznie jest największe na świecie. Francja też jest największym eksporterem win na świecie i to zarówno pod względem objętości (ilości butelek) jak też pod względem różnorodności (ilości tytułów). Żaden inny naród, żadna kultura, nie zrobiły tak wiele dla rozpowszechnienia tradycji picia wina na świecie. Od technologii zaczynając, po umiejętność selekcjonowania odmian winorośli, podstaw klasyfikacji wina, wreszcie na sztuce dobierania wina do potraw kończąc, wszędzie można znaleźć wpływy czy wręcz wzorce francuskie.

To co leży u podstaw francuskiej filozofii wina to pojęcie „terroir”. Słowo to trudno przetłumaczyć jednoznacznie (w wolnym tłumaczeniu – siedlisko) oznacza klimat, glebę i położenie winnicy, a więc wiele czynników mających wpływ na jakość wina. Francuski sukces w produkcji wina to odpowiednie dopasowanie odmian winogron i metod produkcji do terroir, do możliwości, które oferuje natura. Dzięki takiemu podejściu, przez wieki wytworzono swoistą symbiozę natury, kultury, kuchni i wina.

Coraz bardziej utwierdzam sie w przekonaniu,że pocztówki stają się skarbnicą wspomnień. Róznych, indywidualnych i niesamowitych. Tak również bez wątpienia jest z tą pocztówką, bo czy można sobie wyobrazić bardziej magiczne miejsce niż Paryż?

Jako,że pocztówka owa przywedrowała do mnie nie z Paryża, ale z Holandii myśle ,ze warto zaprezentować również bardzo fajne znaczki , jakże różne od tradycyjnego rowerka ;) 

Czuje go codziennie gdy wchodzę do pokoju. Odnajduje w nim ukojenie po dniu w pracy. Szukam go tam gdzie jest go najwięcej, cel - łazienka -męski zapach dezodorantu! Tylko tyle z Ciebie mam... Co tam perfumy, ten dezodorant działa jak magnes. Skrupulatnie wyłapuję każdą drobinkę woni nosem...wdycham, pragnę zatrzymać na zawsze. Zamykam okno w obawie aby nie uciekł, jest mój, jedyny, ukochany najwspanialszy z zapachów. 

Podobno Anioły podpowiadają ludziom gdy zmagają się z problem. Gdy muszą rozwiązać jakieś trudne, lub te mniej skomplikowane sytuację. Podobno używają do tego zapachu. Gdybyśmy tylko zechcieli się na tym skupić, gdybyśmy tylko zechcieli powąchać. Kiedy czuje jakąś woń, nie ignoruje jej, próbuje znaleźć przesłanie, wiadomość, sygnał... W wielu sytuacjach zmysł węchu bardzo mi pomógł...a może to tylko potęga podświadomości ? A może jednak warto podążać za miłym zapachem ;)

Anioł Kwiatowy wie coś na ten temat :) 

Zespół tężni

Warzelnia soli

Obudowa Źródła

Tym razem nie muszę nic dodawać od siebie. Wszystko 'powie' za mnie A. Piasek 

Kiedy stawiasz pierwszy krok
jesteś pełna wiary, pełna wiary.
Z drugim zwykle jeszcze jest
wszystko doskonale, doskonale.
Trzeci prowadzi do celu drzwi
ty odwracasz się i zejść z drogi chcesz wybranej,
chociaż na niej

Szczęście jest blisko
co w głowie się nie mieści.
Szczęście jest blisko
na wyciągnięcie ręki.

Kiedy dobra pierwsza myśl
jednak myślisz dalej,
nie przestajesz.
Kiedy wielki dzień ma przyjść
wierzę, czekasz na ten dzień i na mnie.
Lecz kiedy właśnie otwieram drzwi
ty odwracasz się i już
nie chcesz mnie zobaczyć,

a tymczasem

Szczęście jest blisko
co w głowie się nie mieści.
Szczęście jest blisko
na wyciągnięcie ręki.

Za górami , za lasami, żyły sobie dwa Aniołki - Kala i Mocia. Żyły skromnie i ubogo ale każdego dnia inaczej, każdego dnia same zapewniały sobie atrakcje. Czesto pomagały chłopom pracującym na roli, pieliły ogródki z chwastów, ratowały i dokarmiały leśna zwierzynę. Kiedyś nawet zbudowały karmik dla ptaków ciesząc się niezmiernie,że zrobiły go same. Choć żyły skromnie były bardzo szczęsliwe. Cieszyły się z każdego dnia a najmniejsze rzeczy sprawiały im radość. Dziękowały niebiosom,że mogą coś robić dla ludzi i same żyć tak jak potrafią najlepiej na ziemi. Jednak pewnego dnia, jedna z Aniołków zakochała się w jednym z synów wiejskiego chłopa. Syn ten odwzajemniał uczucia Kali, ale bardzo bali się jego Ojca. Chłop nie akceptował ich związku, chciał aby jego syn ożenił się z silną kobietą ze wsi, która spłodzi mu wnuków do pracy w polu. Choć Kala pracowała bardzo ciężko aby zdobyć aprobatę Chłopa, nie zdobyła wciąż jego akceptacji. Syn postanowił uciec z Kalą do innej wsi i tam rozpocząć nowe życie, jednak Kala nie mogła się na to zgodzić, wiedziała,że byłoby to coś złego sprzeciwiać się woli Ojca, wiedziała ,że nie może. Mocia bardzo współczuła siostrzę, modliła się każdego dnia aby Kala znów zaczeła się uśmiechać, ale Kala była tak smutna i nieszczęśliwa, że niebawem odeszła na zawsze. Mocia poleciała w przestworza za nią. Wiedziały już ,że nie mogą wrócić na ziemię. W tym okresie na ziemi zapanowała susza, ziemie urodzajne przestały wydawać plony. Syn Chłopa odszedł z rodzinnego domu i niebawem również zmarł nie majac środków do życia, a że był dobrym człowiekiem, a Mocia bardzo się o niego modliła,  wkrótce on sam przystąpił do szeregu Anielskiego. Dziś biegają razem po chmurnych pastwiskach i wiodą szczęśliwe życie, czasami  tylko zstępują na ziemię, aby pomóc ludziom.  

[ Historia własna ]

Fajna sprawa - zaszyć się gdzieś w górkach w skalnym domostwie. Żyć z dala cywilizacji, z dala od elektryki, od rzeczy nowoczesnych, poniekąd ułatwiających nam życie. Na sobie nosić skóry upolowanego zwierza, gotować na rozpalonych gałązkach, nazbieranych w lesie. Budzić się o świcie wraz z śpiewem ptaków, mieć wiernego psa i parę kuz i owiec. Być panem swojego losu, czerpać życie takie jakie jest w istocie, naturalne, magiczne , spokojne... Walczyć o byt każdego dnia, aby mieć co zjeść na kolację. Poić się swojskim pitnym miodem i delektować mięsiwem. Żyć z dala od zgiełku, od pędzących na oślep ludzi za pieniędzmi. Brak rozwodów, zdrad, pospiechu, stresu, nieprzespanych nocy, zawiści, plotek, materializmu etc..

Fajna sprawa - mieć marzenia i chcieć aby tylko tymi marzeniami pozostały :) Bez prądu jak bez ręki ;)

Kwiaty na codzien sprawiają nam wiele radości, cieszą oczy , są wspaniałym upominkiem, idealnym rozwiazaniem na wszelkiego rodzaju uroczystości, a także są oznaką wiosny .
Kwiaty wywołują głównie bardzo pozytywne emocje.  Są najlepszą ozdobą, dekoracją mieszkania, balkony, inspiracją dla malarzy , poetów, pisarzy itd...

Żarnowiec kojarzony jest głównie z budowy elektrowni jądrowej.  Pierwsze prace były tam przeprowadzane już w 1990 roku, ale zostały wstrzymane. W owym miejscu aktualnie znajduje się mnóstwo sprywatyzowanych firm. Jednak bardzo realistyczna zdaję się być wizja ponownej budowy elektrowni. 

Zabytkiem jaki możemy się poszczycić jest Późnogotycki kościół Zwiastowania Pana z bogatym skarbcem, w którym znajduje się cenny zespół haftów liturgicznych, liczne rzeźby, przedmioty liturgiczne i rękopisy. Po zakończeniu wojny, jeszcze w 1945 roku do Żarnowca przybyły benedyktynki z Wilna. Klasztor benedyktyński działa po dziś dzień. Sama pamiętam ,ze najlepsze jabłka i najlepsza kapusta kiszona to tylko od sióstr benedyktynek ;) 

Żarnowiec posiada również swoją osobistą legendę powstania : Według miejscowej legendy, Żarnowiec nazwę swą wywodzi od sarny, która ocaliła księcia pomorskiego Sambora, zabłąkanego w czasie polowania w okolicznych lasach Puszczy Darżlubskiej. Historia ta mówi, że na drodze słaniającego się już ze zmęczenia księcia, zjawiła się nagle piękna sarna, a książę idąc jej śladem, doszedł w końcu do osady położonej na skraju rozległych pól. Malowniczość miejsca i serdeczna gościnność tamtejszych wieśniaków tak urzekły władcę, że upamiętnił swoje ocalenie nadaniem osadzie, oprócz hojnych darów, także i nazwy przypominającej sarnę-wybawicielkę: „Sarnowiec”. Z biegiem czasu nazwę tę przemianowano na Żarnowiec. Pamiątką cudownego ocalenia księcia Sambora stał się herb Żarnowca, w którym znajduje się sarna z pękiem kluczy.

Chorwacja leży na styku śródziemnomorskiej i środkowej Europy między Alpami a Niziną Panońską. Ten wyjątkowo piękny kraj obecnie powoli podźwiga się ze zniszczeń, spowodowanych latami konfliktów i niepokojów, odzyskując ważną pozycję na turystycznej mapie świata.

W 1991 r., po pierwszych od czasu II wojny światowej wolnych wyborach (1990), Chorwacja proklamowała niepodległość i wystąpiła z Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, co zapoczątkowało krwawy konflikt. Wskutek wojny ucierpiała gospodarka, a wiele zabytków i skarbów kultury zostało całkowicie lub częściowo zniszczonych. Do 1995 r. sporne terytoria pozostawały pod kontrolą ONZ. Wschodnia Slawonia znalazła się w granicach Chorwacji dopiero w 1998 r.

Wielka Brytania - nosi oficjalna nazwę "Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej" w skład którego wchodzą cztery krainy, Anglia, Szkocja, Walia i sześć hrabstw tworzących Irlandię Północną. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą również wyspy Man (Morze Irlandzkie) i Wyspy Normandzkie (położone w kanale La Manche, u północno-zachodniej wybrzeży Francji). Wielka Brytania zajmuje większą część archipelagu Wysp Brytyjskich położonych u północno-zachodnich wybrzeży Europy. Charakteryzuje się ona łagodnym klimatem, na którego wpływ mają wilgotne masy powietrza napływające z nad Oceanu Atlantyckiego, które powodują częste występowanie tu opadów deszczu.

Północna część Wielkiej Brytanii to przepiękne i dzikie krajobrazy wyżynne oraz znajdujących się tam gór szkockich. Ten najwyższy masyw górski kraju charakteryzuje się nieskazitelną przyrodą oraz występowaniem jezior polodowcowych o wydłużonym kształcie zwane po szkodzku "loch". 

 Obecnie społeczeństwo Brytyjskie to wielonarodowa mieszanka, etniczna, religijna i kulturowa. Większość mieszkańców stanowią Anglicy, Walijczycy, Szkoci i Irlandczycy jednak jest bardzo dużo tutaj Żydów, Hindusów, Pakistańczyków, mieszkańców Hongkongu, Afrykańczyków oraz coraz więcej narodów Słowiańskich w tym Polaków. Prawie 4/5 ludności Wielkiej Brytanii zamieszkuje miasta, gdzie znajdują oni zatrudnienie w wszelkiego rodzaju usługach i przemyśle. Wielka Brytania to bardzo nowoczesny kraj ale zarazem kochający i bardzo przywiązany do tradycji. Najlepszym dowodem na to jest bardzo duże przywiązanie Brytyjczyków do rodziny królewskiej, która po mimo wielu skandalów nadal jest tu wielce szanowana. Brytyjczycy to także miłośnicy sportów. Najbardziej popularnym sportem nie wątpliwie jest tutaj piłka nożna ale również rugby, i wywodzący się z wysp (bardzo popularny w USA) golf. 

Ludzie dzielą się m.in. na romantyków i realistów. Jednakże w każdym z nas jest coś z tych dwóch cech, które łączą się w jednolitą całość i współgrają ze sobą. Ja jak i wiele kobiet na taj planecie, jestem definitywną romantyczką...ale...jestem realistyczną romantyczką. Lubie dać ujście marzeniom, fantazji, rozmyśleń. Lubie patrzeć na piękno i dostrzegać melodyjną puentę w śpiewie ptaków. Lubie czasami wieczorem napić się lampki wina, lubię posiedzieć na trawię patrząc się w białe obłoki mknące po błękitnych przestworzach. Lubie wiele rzeczy, które pozwalają mi się zrelaksować. Mimo to stąpam statecznymi krokami twardo po ziemi. Nie pozwalam aby iluzja i stany refleksyjne zdominowały moje życie, a im starsza, tym bardziej romantyzm staję się pojęciem odległym. Mimo to nie ma piękniejszego widoku od tego, który odnajdujemy nad morzem podczas zachodu i wschodu słońca. Po prostu nie ma :)

Ten fiński znaczek, stanowi już chyba popularyzację na forum. Dzieki temu wiem, że to większa kolekcja :

Tunezja ma bogatą historię. Niegdyś było tu potężne państwo fenickie, ze stolicą w Kartaginie, które toczyło zażarte wojny o panowanie w basenie Morza Śródziemnego z rosnącym w potęgę Rzymem. Później ustanowiono tu centrum administracyjne rzymskiej prowincji Africa, o czym przypominają ruiny rzymskich miast oraz wspaniały amfiteatr w El Dżem. Kolejni władcy, Arabowie, zbudowali handlowe miasta - mediny, zamki (kazby) i obronne klasztory - ribaty oraz wspaniałe meczety, zwłaszcza w swej dawnej stolicy, Kairuanie (Kairouanie). To najświętsze - po Mekce, Medynie i Jerozolimie miasto islamu trzeba koniecznie zobaczyć, zwłaszcza Wielki Meczet, największy meczet w północnej Afryce. W Kairuanie jest centrum produkcji pięknych dywanów i duży suk - wschodni bazar, gdzie można kupić właściwie wszystko.

Tunezja była pierwszym z krajów arabskich, które miałam przyjemność zobaczyć. Jest niezwykle fascynująca i niesamowita pod każdym względem. Wspaniałe miejsce, wspaniałe jedzenia, wspaniała błekitna woda , a i pierwsze zetknięcie się z arabską kulturą, piętnuje w wspomnieniach na zawsze. 

Na fotorelacje, też można liczyć :) 

Piękne tunezyjskie góry pozwoliły zobaczyć nam Tunezję z zupełnie innej perspektywy. Plantacje drzew oliwnych, stare i biedne domostwa. Warto było zobaczyć tą przepaść i różnice w porównaniu z naszym kurortem.


Widok błękitnej wody, na długo zostaje w pamięci turysty :)


Grzeczny słonik, grzeczny ;)

Wygląda niewinnie? Racja, tylko wygląda ;)

Takie zachody i wschody, mogłabym oglądać codziennie...



El Dzem to jeden z najstarszych Rzymskich (!) amfiteatrów. W tym właśnie miejscu kręcono sceny do "Gladiatora".



Następnie przenosimy się w czasie...o jakies parenaście lat? Nie, są okręgi gdzie wciąż ludzie tak żyją.


Wycieczka na Saharę - jak najbardziej udana

A wczesnym rankiem w kolejne góry ...


Niewątpliwą atrakcją są też ręcznie robione dywany. Niesamowita sztuka rzemiosła.

Do meczetu nas nie wpuścili :(

A wieczorami, nigdzie nie musieliśmy wychodzić. Hotel zapewniał nam atrakcję na najwyższym poziomie. Było naprawdę zabawnie, przyjacielsko, integracyjnie...


Na koniec zdjęcie pamiątkowe - aż nie chciało nam się wracać ...

oraz widok z samolotu :)