Niemiecki obóz koncentracyjny w Lublinie, nazywany potocznie Majdankiem, powstał na mocy decyzji Heinricha Himmlera. Wizytując Lublin w lipcu 1941 roku, powierzył on dowódcy SS i policji w dystrykcie lubelskim Odilowi Globocnikowi zadanie zbudowania obozu „dla 25-50 tys. więźniów, którzy byliby wykorzystywani w warsztatach oraz na budowach SS i policji”. Obóz miał stanowić rezerwuar darmowej siły roboczej dla realizacji planów budowy imperium germańskiego na Wschodzie.

Majdanek funkcjonował od października 1941  roku do lipca 1944 roku. Początkowo osadzano tu jedynie mężczyzn, w tym od stycznia 1943 roku polskich więźniów politycznych. Od października 1942 roku na jednym z pól zaczął funkcjonować obóz dla kobiet. Chociaż nigdy nie zrealizowano projektu utworzenia na Majdanku obozu dziecięcego, więźniami tego obozu były także dzieci żydowskie, białoruskie i polskie z Zamojszczyzny. Na terenie KL Lublin od maja 1943 roku istniał również lazaret dla sowieckich inwalidów wojennych. Majdanek posiadał kilka podobozów (w Lublinie na terenie b. lotniska Plagego-Laśkiewicza i przy ul. Lipowej w Lublinie, obozy pracy w Budzyniu, Radomiu, Bliżynie i Warszawie).

Od pierwszych chwil pobytu w obozie więźniom nieodłącznie towarzyszyły głód, strach, katorżnicza praca i choroby. Za wszelkie rzeczywiste czy wyimaginowane przewinienia spadały na nich dotkliwe kary i szykany. Życie więźnia było nieustannie zagrożone. Więźniowie umierali w następstwie tragicznych warunków bytowych, ginęli w egzekucjach, mordowano ich w komorach gazowych. Spośród prawdopodobnie 150 tys. więźniów, którzy przeszli przez Majdanek, wg najnowszych ustaleń życie straciło blisko 80 tysięcy osób, w tym około 60 tysięcy Żydów. Dla zatarcia śladów zbrodni zwłoki pomordowanych i zmarłych palono na stosach spaleniskowych i w krematorium.

  Ta pocztówka stanowi dla mnie istny wyciskacz łez, a raczej historia z nią związana. Poważnie - aż ściska w gardle. Wystarczy troszkę poruszyć wyobraźnie i na chwilę przenieść się w tamto miejsce w owym czasie. Wystarczy przez chwilę poczuć się jednym z więźniów.... i od razu zaczną Wam się nasuwać pytania - Za co? Dlaczego? 

NIGDY NIE ZROZUMIEM WOJNY I LUDZKIEGO OKRUCIEŃSTWA!